Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Και αφού η Κυβερνώσα Αριστερά έχυσε καυτά δάκρυα που είναι αναγκασμένη να περικόψε μισθούς και συντάξεις για να σώσει το ‘ασφαλιστικό’, κατέληξε, μαζί με όλα τα κόμματα του ευρωτόξου, ότι το ασφαλιστικό θα λυθεί μέσω της ‘αναπτυξιακής λιτότητας’.
Τι εννοεί με αυτό τον όρο η χαμένη νεοσυντηρητική αριστερά και η υλοποίηση του όρου αυτού που οδηγεί πρακτικά;
Εννοεί, ότι η σημερινή ογκώδης ανεργία οφείλεται στους επιμένοντες υψηλούς μισθούς της εργασίας. Ναι είναι ακόμα υψηλοί.
Αν οι πραγματικοί μισθοί μειωθούν κι άλλο η ανεργία θα συρρικνωθεί, η απασχόληση θα αυξηθεί. Με άλλα λόγια το κλειδί της ανάπτυξης, και η επίλυση μετά κάθε προβλήματος, είναι οι μισθοί.
Οι χαμηλοί μισθοί είναι ένας αυτόματος μηχανισμός που ισορροπεί την αγορά με ελάχιστους ανέργους.
Εάν οι δυνάμεις τις αγοράς αφεθούν ελεύθερες να δράσουν τότε θα αποκαταστήσουν την πλήρη απασχόληση.
Οι κυβερνητικές πολιτικές παρέμβασης στην ελεύθερη αγορά για την μείωση της ανεργίας κρίνονται ως μη αναγκαίες και μάλλον εχθρικές προς αυτό το σκοπό. Επιτείνουν το πρόβλημα.
Κατά συνέπεια ‘αναπτυξιακή λιτότης’ σημαίνει ελάχιστοι μισθοί και κατάργηση του κράτους που επιδιώκει αναπτυξιακούς στόχους.
Δηλαδή, πολιτικές αύξησης της ζήτησης και νομισματικές πολιτικές για την μείωση των επιτοκίων, με στόχο την αύξηση των επενδύσεων και μείωση της ανεργίας, αποκλείονται.
Ο καλόπιστος άνθρωπος θα έκανε την ερώτηση. Από τις δυο πολιτικές ιστορικά ποια είχε επιτύχει; Και ιστορικά απαντώντας, η πολιτική της ‘αναπτυξιακής λιτότητας’ όπου και όταν εφαρμόστηκε έφερε καταστροφή ενώ η δεύτερη την ανάπτυξη, την δουλειά την ασφάλεια.
Και γιατί επιλέγεται η πρώτη και όχι η δεύτερη πολιτική; Εδώ η απάντηση είναι απλή. Γιατί αυτή συμφέρει τους τραπεζίτες για την προστασία του ευρώ και τους εξαργυρώσιμους που τους ακλουθούν.
Συνοψίζοντας: Συνέλληνες δεν έχει σύνταξη. Συντάξεις και ευρώ είναι ζευγάρι αταίριαστο. Άμα θες το ένα δεν θα έχεις το άλλο, και όποιος κυβερνητικός νεοφιλελεύθερος έχει αντίρρηση, εδώ είμαστε να το συζητήσουμε το θέμα.
Η επιστροφή στο κυρίαρχο Εθνικό Κράτος και στο Εθνικό Νόμισμα είναι επιβεβλημένη.
