Διαβάστε ένα απόσπασμα από το ένθετο
του ΣΤΥΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2025
Γέροντας Μόδεστος ο αγιορείτης
Ένας σύγχρονος ιεραπόστολος μέσα στον κόσμο
Η δαιμονισμένη σύζυγος
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ στη συνέχεια συνέβη πριν από περίπου είκοσι χρόνια στην οικογένεια ενός βιοτέχνη ξυλουργού. Γνωρίζοντας προσωπικά το οικογενειακό δράμα αυτής της οικογένειας, είπα στον πατέρα Μόδεστο εάν έχει ευλογία να πάμε κάποια μέρα στο σπίτι του κυρ Σταύρου και της κυρίας Ασπασίας, ώστε οι προσευχές και οι δεήσεις του γέροντα να πιάσουν πνευματικό τόπο και έτσι να επανέλθει και πάλι η γαλήνη και η ειρήνη μεταξύ τους.
Όπως πάντα έκανε, ο γέροντας απάντησε θετικά και μετά από λίγες μέρες επισκεφτήκαμε το σπίτι του κυρ Σταύρου (παρατήρηση: έχουν αλλαχθεί ονόματα, τοποθεσίες, κλπ, για ευνόητους λόγους). Πρέπει στο σημείο αυτό να σας πω εκ προοιμίου ότι η οικογένεια του κυρ Σταύρου είχε πέσει θύμα του δαιμονισμού που αποτελεί μια από τις πρώτες τρεις κατά σειρά πνευματικές μάστιγες της σύγχρονης εποχής.
Έλεγε ο γέροντας Μόδεστος ότι όταν κάποιος υποδουλωθεί από την αμαρτία, αυτός στη συνέχεια αλλάζει, χάνει τον έλεγχο της προσωπικότητάς του, πέφτει σε κατάθλιψη, άγεται και φέρεται από τα πάθη του και οδεύει προς την καταστροφή. Ο γέροντας έλεγε ακόμη ότι οι δαιμονισμένοι ταράζονται όταν πλησιάζουν κοντά τους ο Τίμιος Σταυρός, το Τίμιο Ξύλο, οι ιερές εικόνες, τα άγια λείψανα, ο αγιασμός και τους σταυρώνουν ιερείς. Συχνά ξεσπούν σε ύβρεις και σε φοβερές βλασφημίες.
Ο γέροντας Μόδεστος έλεγε ότι ο Άγιος Παϊσιος χρησιμοποιούσε το εξής «τέχνασμα» σε παιδιά που οι γονείς τους έλεγαν ότι αυτά πάσχουν από δαιμόνια: Κρατούσε στο ένα του χέρι ένα μικρό τεμάχιο ιερού λειψάνου κατά τρόπο ώστε αυτό να μην φαίνεται. Όταν πλησίαζε το ιερό λείψανο στο παιδί, εκείνο, αν είχε πρόβλημα δαιμονικής επήρειας, αντιδρούσε έντονα, φώναζε δυνατά, κλπ. Όταν όμως ο αγιορείτης άγιος πλησίαζε το άλλο του χέρι, στο οποίο δεν κρατούσε τίποτε, το παιδί δεν εκδήλωνε καμία αντίδραση.
Πρέπει να σημειώσω ότι ο γέροντας Μόδεστος κρατούσε στο χέρι του έναν ξύλινο Σταυρό σε μέγεθος παλάμης, όπου με την συγκατάθεση του εκάστοτε πιστού σταύρωνε, δια του σημείου του Σταυρού, την κεφαλή του πιστού, ευχόμενος με τον ενδιάθετο λόγο, υγεία και φώτιση. Επίσης, ο γέροντας είχε τη συνήθεια να μοιράζει πλαστικοποιημένες και μη μικρές εικόνες αγίων της Ορθοδοξίας και να κάνει κήρυγμα των Θείων Γραφών με πραγματικές ιστορίες μέσα από την ιερά παράδοση και το γεροντικό.
Ξεκινάω την διήγησή μου. Ήταν προχωρημένη άνοιξη όταν αποφάσισα να κάνω κάποιες ξυλουργικές εργασίες στο σπίτι μου. Κατέφυγα στον γνωστό ξυλουργό της γειτονιάς, τον Κυρ Σταύρο, που ήταν πατέρας δυο γιών και δυο μεγαλύτερων σε ηλικία κοριτσιών. Οι δυο γιοί του εργαζόντουσαν μαζί του ενώ τα δυο κορίτσια ήταν παντρεμένα και είχαν δικές τους οικογένειες.
Αφού ήρθε πρώτα στο σπίτι για να δει την εργολαβία ο κυρ Σταύρος, μου έκανε μια καλή φιλική προσφορά και πήρε την δουλειά όπως λέμε στην αγορά. Από την πρώτη ημέρα που οι τρείς άνδρες ξεκίνησαν τα μερεμέτια, παρατήρησα ένα σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας αναμεταξύ τους και της έστω και της απλής ακόμα συνεννόησής τους, κυρίως μεταξύ των δυο αγοριών. Λόγου χάρη, όταν ο ένας αδελφός ζητούσε το κατσαβίδι ο άλλος του πήγαινε το πριόνι. Ή, επίσης ότι, άνευ λόγου και άνευ αιτίας, μάλωναν για αστοχίες της τέχνης τους.
Είχα πάρει και του λόγου μου ειδική άδεια από την δουλειά μου ώστε να μπορώ να διευκολύνω αλλά και να επιταχύνω το πέρας των εργασιών και έτσι άθελά μου ήμουν ο ίδιος αυτόπτης μάρτυς αυτών των ενδοοικογενειακών περιστατικών. Όταν συνέβαιναν τέτοια περιστατικά, ο Κυρ Σταύρος γύριζε με νόημα προς το μέρος μου κόκκινος από ντροπή. Ο ίδιος καταλάβαινε τι ζημιά επέφεραν αυτά τα προβλήματα στην επαγγελματική τους καριέρα, αλλά ήταν προσέτι και θλιμμένος, αφού τα δυο αγόρια του ήσαν νιόπαντρα και διαρκώς παρεξηγημένα μεταξύ τους κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Κάποια ημέρα μετά το τέλος της κοπιαστικής εργασίας τον προσκάλεσα να πιούμε ένα τσίπουρο με καλό μεζέ σαν πρόσχημα, για να μου ανοίξει την καρδιά του και να μπορέσει να μου ζητήσει κάποια βοήθεια, πράγμα που ο ίδιος είχε εκφράσει επανειλημμένως στις μεταξύ μας πρότερες κουβέντες. Είχαμε την αφηγηματική διήγηση από μέρους του για την επιχείρηση και την οικογένειά του που έχει ως ακολούθως.
Ο Κυρ Σταύρος, πενήντα πέντε ετών τότε, ήταν νυμφευμένος με την κα Ασπασία και απέκτησαν όπως προείπαμε τέσσερα παιδιά, δυο κορίτσια και δυο αγόρια. Κύριο αντικείμενο της δουλειάς του ήταν η οικογενειακή βιοτεχνία επίπλων που είχε μαζί με τον αδελφό του ιδιοκτησιακά και όλα τα πράγματα πήγαιναν περίφημα. Να φανταστείτε ότι έπαιρναν μέχρι και εργολαβίες ξενοδοχείων στα νησιά και στα Βαλκάνια.
Τα δυο αγόρια μεγάλωσαν και μπήκαν και αυτά στη δουλειά με γνώσεις και διπλώματα. Το πρόβλημα στην οικογένειά τους γεννήθηκε όταν η σύζυγος του ενός εκ των δυο αδελφών ασχολήθηκε ενεργά με τον πνευματισμό. Η εν λόγω κυρία έτρεχε στα μέντιουμ, στις χαρτορίχτρες και σε διάφορους πνευματιστές γκουρού μαύρης και λευκής μαγείας. Τότε ήταν χρονικώς που άλλαξε ριζικά και η φύση της επικοινωνίας και της συνεννόησης του ενός αδελφού με τον άλλο αδελφό και σύζυγο της πνευματικά διασκοτισμένης κυρίας.
Τα οικογενειακά πράγματα οδηγήθηκαν στη συνέχεια σε ακραίες καταστάσεις: Ο ένας αδελφός ζήτησε ευθέως και με θράσος μέρος της περιουσίας του πατέρα τους, απαίτησε το μεγαλύτερο κομμάτι της επιχείρησης, άνοιξε νέα δική του επιχείρηση εν αγνοία του κυρ Σταύρου και έπαιρνε τις δουλειές χωριστά, διαβάλλοντας ταυτόχρονα και τον κυρ Σταύρο στην αγορά. Έφτασε μάλιστα ο ένας αδελφός στο σημείο να κάνει μηνύσεις και να στέλνει και εξώδικα για την ταχύτερη διεκπεραίωση των απαιτήσεών του.
Με όλα αυτά να συμβαίνουν στην οικογένειά του, ο κυρ Σταύρος αρρώστησε με καρδιακό νόσημα, υπεβλήθη σε επεμβάσεις ανοικτής καρδιάς και ευτυχώς που στο τέλος σώθηκε η ζωή του. Όχι όμως και η περιουσία του. Έχασε δυο σπίτια, ευτυχώς του έμεινε ένα για να μένει, πολλά εργαλεία, ειδικά βιοτεχνικά μηχανήματα και αρκετά χρήματα για έξοδα στους δικηγόρους.
Άνοιξε στη συνέχεια μια νέα επιχείρηση ο κυρ Σταύρος στο όνομα των δυο αγοριών, ο ίδιος βγήκε στην σύνταξη και βοηθούσε την επιχείρηση καταβάλλοντας πολύ κόπο και μόχθο, όντας πια και ανάπηρος. Ώσπου κάποια στιγμή άρχισαν να συμβαίνουν μερικά ανεξήγητα και παράξενα περιστατικά και υπερκόσμια γεγονότα, ορισμένα από τα οποία θα σας διηγηθώ.
Ένα πρωί βγήκε στην βεράντα της μονοκατοικίας του για να πιεί το πρώτο καφεδάκι της ημέρας ο κυρ Σταύρος και είδε έναν μαύρο γίγαντα στην οικοδομή απέναντι από τον δρόμο του. Ο αλλόκοτος αυτός γίγαντας κάθονταν στο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου και έσερνε τα πόδια του μέχρι κάτω στο ισόγειο, λέγοντάς του ότι τώρα αρχίζουν τα πραγματικά του βάσανα και ότι θα του κατέστρεφε την οικογένειά του. Ο κυρ Σταύρος τρομοκρατήθηκε σφόδρα, όπως θα συνέβαινε και σε κάθε άνθρωπο, και δεν βρήκε την δύναμη να του πει κάτι. Μόνο ζαλίστηκε, έπεσε ξαφνικά η πίεσή του και κατέρρευσε μισολιπόθυμος.
Την ίδια εποχή ξεκίνησε εκ παραλλήλου μια διαταραχή και στην κυρά Ασπασία, η οποία έμοιαζε με ισχυρή μανιοκατάθλιψη, μία από τις πιο σοβαρές ψυχολογικές παθήσεις. Η συμπεριφορά της χαρακτηριζόταν από επεισόδια και φάσεις διπολικής μανίας και κατάθλιψης καθώς επίσης και από άλλα ακραία ψυχοσωματικά συμπτώματα. Να σημειώσω εδώ ότι αυτά άρχισαν να συμβαίνουν την περίοδο που είχε ξεκινήσει η μεγάλη διχόνοια και οι συγκρούσεις ανάμεσα στα δυο αγόρια της.
Η κυρία Ασπασία σταμάτησε τον τακτικό εκκλησιασμό της Κυριακής, απαιτώντας μάλιστα να κάνει το ίδιο και ο κυρ Σταύρος. Τα δυο αγόρια είχαν σταματήσει να ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλο και οι συγκρούσεις τους αυξανόταν σε ένταση και σε έκταση. Εκτός αυτών, ο ένας εκ των δυο αδελφών ήταν συχνά άρρωστος, σε σημείο που έχασε μέσα σε ένα πρωί όλα του τα δόντια: Γεγονός που περιήλθε και στην αντίληψή μου και είχα λυπηθεί αφάνταστα πολύ γι’ αυτό. Επιπλέον δε, η νεαρή σύζυγός του είχε και μια αποβολή.
Επάνω στη συζήτηση εκείνη την ημέρα ο κυρ Σταύρος μου ζήτησε απεγνωσμένα βοήθεια, γιατί ο ίδιος γνώριζε ότι είχα σχέσεις με γεροντάδες και μοναστήρια. Αμέσως τηλεφώνησα στον πατέρα Μόδεστο που εκείνες τις ημέρες είχε πάει στην Θεσσαλονίκη. Του εξέθεσα όλο το πρόβλημα και τον παρακάλεσα να προσευχηθεί για την οικογένεια αυτή, αλλά και να την βοηθήσει ο ίδιος με όποιον τρόπο αυτός θέλει και τον αναπαύει.
Όντως ο γέροντας Μόδεστος μου τηλεφώνησε μετά από δυο-τρεις ημέρες και μου είπε ότι πρέπει να κάνουμε μια επίσκεψη στο σπίτι του κυρ Σταύρου μια Κυριακή μεσημέρι, με αφορμή την πρόσκλησή του για γεύμα. Αλλά, όπως μου τόνισε χαρακτηριστικά ο γέροντας, θα έπρεπε ο κυρ Σταύρος να φροντίσει έτσι ώστε να είναι όλη η οικογένεια εκεί μαζεμένη, συν γυναιξί και τέκνοις. Και έτσι και έγινε.
Οι δυο νύφες, οι δυο κόρες και κυρά Ασπασία είχαν ετοιμάσει ένα αρχοντικό και αξέχαστο τραπέζι με πεντανόστιμα ορεκτικά, θαυμάσια εδέσματα και άλλες νοστιμότατες λιχουδιές. Και γενικά επικρατούσε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα με τον ερχομό του πατρός Μοδέστου στο σπίτι τους. Η παρουσία του γέροντα έσπερνε σε όλους τους παρισταμένους χαρά και εσωτερική ειρήνη.
Μας έβαλαν να κάτσουμε πρώτα στο σαλόνι τους, όπου ο Πάτερ Μόδεστος προσκάλεσε έναν – έναν τους οικοδεσπότες και τα παιδιά τους για να τους σταυρώσει με τον ξύλινο Σταυρό στην κεφαλή τους και να τους ευχηθεί και ευλογήσει. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που ήρθε η στιγμή του σταυρώματος της κας Ασπασίας. Ενώ ήταν πρόσχαρη και καλοσυνάτη μέχρι εκείνη τη στιγμή, μόλις αυτή κάθισε στην καρέκλα μπροστά στον ευσεβή καλόγηρο συνέβησαν τα εξής αλλόκοτα.
Η όψη της αγρίεψε, σκοτείνιασε, παραξένεψε και από το στόμα της βγήκαν λόγια ύβρεως και ύψιστης ντροπής κατά του καλόγερου Μόδεστου, κατά της δικής μου οικογενείας, κατά της Υπεραγίας Θεοτόκου και κατά της Αγίας Τριάδος! Δυστυχώς, ήταν κάποιος άλλος που «μιλούσε» μέσα από το στόμα της. Οι φράσεις και τα λόγια του ομιλούντος πειρασμού ήσαν άκρως ανατριχιαστικές, με γέμισαν φόβο, ταραχή και δυσκολεύτηκα ομολογουμένως να παραμείνω στον χώρο.
Τότε άκουσα τα ήρεμα και γεμάτα πραότητα λόγια του πατρός Μόδεστου προς τους συγγενείς της δυστυχισμένης της κας Ασπασίας: «Μη φοβάστε παιδιά μου. Καταλαβαίνω ότι αυτό συμβαίνει πρώτη φορά στην αδελφή Ασπασία. Μην δίνετε σημασία στα λόγια του πειρασμού γιατί με αυτά στήνει τις παγίδες του. Ας προσευχηθούμε όλοι στον Πανάγιο Θεό να την ηρεμήσει, να καταπραΰνει την καρδιά της, να παύσει η επήρειά του και η ίδια να επιστρέψει στον εαυτό της».
Γυρνώντας ο γέροντας προς την κα Ασπασία, πρόσταξε τα δαιμόνια να την αφήσουν ήσυχη, για να επιστρέψουν μέσα της οι άγιοι Άγγελοι. Τότε η Κα Ασπασία αμέσως μίλησε με τη δική της γνώριμη φωνή, επέστρεψε η γνωστή σε όλους μαμά, πεθερά και σύζυγος. Η ίδια ξέσπασε σε δάκρυα και όλοι έκλαιγαν με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο. Κατόπιν, η κα Ασπασία ομολόγησε μπροστά σε όλους ότι είδε τρείς αγγέλους με λευκές στολές και χρυσές ζώνες στην μέση τους να μπαίνουν μέσα στο χώρο του σπιτιού.
Ζήτησε η ίδια ταπεινά συγγνώμη για την ντροπιαστική αγένεια και τις αισχρές βλασφημίες των λόγων της και ομολόγησε μπροστά σε όλους ότι αυτό της συνέβη για πρώτη φορά στην ζωή της. Μάλιστα δε, η ίδια εκμυστηρεύτηκε στην ομήγυρη ότι από τα νεανικά της χρόνια κορόιδευε και χλεύαζε τους δήθεν ή τάχα δαιμονισμένους που η ίδια τους θεωρούσε πολύ καλούς ηθοποιούς σε σκηνοθετημένες παραστάσεις.
Ο πατέρας Μόδεστος συνέχισε να μιλάει στα μέλη της οικογένειας του κυρ Σταύρου και της κυρά Ασπασίας. Εξήγησε ότι όσοι γεννήθηκαν δαιμονισμένοι, επειδή δεν έφταιξαν οι ίδιοι, η συχνή Θεία Κοινωνία είναι το δραστικότερο φάρμακο για την πνευματική τους ίαση. Αυτοί που γεννήθηκαν με τα δαιμόνια μέσα τους έχουν πολύ μεγάλο μισθό όταν δεν γογγύζουν, μέχρι να έρθει η ώρα να ελευθερωθούν με την Χάρη του Θεού. Είναι μάρτυρες εάν υπομένουν, είπε ο γέροντας, γι’ αυτό και επιβάλλεται να κοινωνούν τακτικά..
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
