Ο Άγιος Πατροκοσμάς ο Αιτωλός είχε προρρήσει: «Αυτό μια μέρα θα γίνει Ρωμαίικο και καλότυχος όποιος ζήση σε εκείνο το βασίλειο». «Τα όρια του Ρωμαίικου θ’άνε η Βωβοῦσα (ο ποταμός Αώος)». «Θα έρθει καιρός που οι Ρωμηοὶ θα τρώγονται αναμεταξύ τους». «Εκείθε θ’άρθει το Ρωμαίικο». «Θάρθουν οι κόκκινοι σκούφοι.. και κατόπιν θα γίνει Ρωμαίικο». «Να φτιαχτεί το Ρωμαίικο». «Θ’άρθει πρώτα ένα ψευτορωμαίικο· να μη το πιστέψετε· θα φύγει πίσω».
Κατά τον Άγιο Πατροκοσμά και τις προρρήσεις του, φεύγει το ψευτορωμαίικο και έρχεται το πραγματικό ρωμαίικο. Θέτοντάς το πάνω ιστορική βάση, άλλη έννοια, άλλη ταυτότητα και άλλο πράγμα είναι οι Ρωμαίοι της παλιάς Ρώμης και παντελώς άλλη ιστορική ενότητα, έννοια και άλλη ταυτότητα είναι οι Ρωμηοί της Νέας Ρώμης ή της Κωνσταντίνου-Πόλης. Για άλλο πράγμα μιλάμε και εννοούμε όταν αναφέρουμε τη λέξη «Ρωμαίος» και σε παντελώς άλλη έννοια και ταυτότητα αναφερόμαστε όταν λέμε τη λέξη «Ρωμηός».
Άλλη έννοια είναι το Ρωμαϊκό και άλλη ενότητα είναι το Ρωμαίικο. Τι δεύτερο «ι» κάνει την τεράστια διαφορά. Με το ένα «ι» είναι η Δύση, ενώ με τα δυο «ι» είναι η Ανατολή. Στην Ρωμανία-Βυζάντιο ή στο Ρωμαίικο η επίσημη θρησκεία ήταν η Ορθοδοξία και η επίσημη γλώσσα ήταν τα Ελληνικά. Η παλιά Ρώμη ήταν Ρωμαϊκή, άρρωστα παγανιστική και με πολύ βαθιές ειδωλολατρικές και θεοσοφικές ρίζες. Η Νέα Ρώμη, η αγία Κωνσταντινούπολη, ήταν Ρωμαίικη, Ορθόδοξη και Χριστοκεντρική.
Έχοντας ως πνευματικό φόντο τις προφητείες του Αγίου Κοσμά, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες πρέπει να συνεχίσουμε σήμερα εκεί όπου εξαρχής, διαχρονικά και αδιάλειπτα ανήκουμε: Στο πανάρχαιο ιστορικό θεμέλιο των Ελληνο-Ρωμαίικων γονιδίων μας, στην εθνική μας αδιάκοπη ιστορική διαδρομή, στην αγιογραφική Ελληνική γλώσσα μας, στην Ρωμαίικη παιδεία μας και στον Αγιοπνευματικό πολιτισμό της Ρωμανίας μας. Και όλα αυτά, πέραν, πάνω και μακριά από την πλαστογραφημένη και την τεχνητώς δημιουργηθείσα Ρωμαίικη ασυνέχεια από τους μονίμως πονηρούς και αδίστακτους διαχρονικώς Λατινο-Φράγκους.
Είναι πνευματική τρέλα και ποτέ δεν πρέπει να παρακούμε ή να παραβλέπουμε όλα αυτά τα οποία μας άφησαν ως άγια παρακαταθήκη οι άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Διότι, όλα αυτά τα οποία είπαν, έγραψαν και άφησαν σαν παρακαταθήκη οι άγιοι Πατέρες μας, είναι οι μόνες αναμφίβολες θεοφανείς γνώσεις όσο επίσης και οι μόνοι σωστοί και απολύτως βέβαιοι δικοί μας οδοδείκτες. Αφού όλα όσα γράφουν, λέγουν και προλέγουν οι άγιοι Πατέρες δεν είναι τα δικά τους λόγια, αλλά είναι τα λόγια του «ομιλούντος» Αγίου Πνεύματος.
Το Αγιοτριαδικὸ Πνεύμα «έκανε γνωστό» στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό ότι το Ορθόδοξο Ελληνορωμαίικο επιβιώνει διαχρονικά ανά τους αιώνες, είναι πάντοτε ζωντανό και ότι θα αναστηθεί από την κατακτήτρια Οθωμανική Τουρκιά. Και ότι στη συνέχεια θα έρθει και η ευλογημένη μέρα όπου το Ελληνορωμαίικο θα δοξασθεί ανά την υφήλιο, χάρη κυρίως στους αμέτρητους αγίους, τους ομολογητές και τους μάρτυρές του.
Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες ποτέ μας δεν πρέπει να λησμονούμε το πολυτιμότατο ειδικό ιστορικό βάρος που περικλείει και κουβαλάει μέσα της η λέξη «Ρωμαίικο», λέξη την οποία χρησιμοποιούσε στα κηρύγματά του συχνά ο Εθνεγέρτης Άγιος Πατροκοσμάς. Η λέξη «Ρωμαίικο» περικλείει μέσα της δυο κυρίαρχες και υπέρτατης αξίας έννοιες: Την πίστη και την πατρίδα. Δηλαδή, την Ορθοδοξία και την Ελλάδα/Ελληνισμό. Ανάσταση του Ρωμαίικου σημαίνει ανάσταση της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας/Ελληνισμού.
Ιστορικά, οι Δυτικοί παπικο-Φράγκοι ηγέτες δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο ούτε τότε, ούτε και φυσικά και θέλουν και σήμερα, να ακούσουν κάτι περί της ύπαρξης του ξεχασμένου για αυτούς στα χρονοντούλαπα της ιστορίας Ρωμαίικου. Οι ηγέτες της παπικής Φράγκο-Δύσης δεν ήθελαν ούτε και φυσικά δεν θέλουν να ακούσουν και στις μέρες μας για την όποια «κοσμοθεωρία» και για την όποια πιθανότητα αναβίωσης του κυνηγημένου από τους ίδιους Ρωμαίικου.
Οι Δυτικο-Φράγκοι ταγοί δεν θέλουν ούτε καν να περνά από το νου τους κάτι που έχει σχέση και αναφορά στο ξαναζωντάνεμα και στην παλιγγενεσία του για αιώνες τώρα και διαγραμμένου για αυτούς Ρωμαίικου. Και για αυτόν τον κύριο λόγο το διαχρονικό συνονθύλευμα των ηγετών της Φράγκο-Δύσης πολεμούσε σταθερά και μισούσε θανάσιμα το Χριστό-φοβούμενο και Χριστό-φωτιζόμενο Ρωμαίικο της Ανατολής.
Ο ενδόμυχος φόβος και το μίσος των Δυτικο-Φράγκων ηγετών για τους Έλληνο-Ρωμηούς έχει πνευματικές και κοσμικές ρίζες χιλιετιών, αφού, το ανά τους αιώνες ιστορικό, ανθρωπολογικό και εθνοκοινωνικό πρότυπο του πανάρχαιου Ελληνορωμαίικου γένους δεν ήταν ούτε ο «ορθολογικά ευφυής» σε γνώση ούτε και ο «επιστημονικά σοφός» άνθρωπος της δήθεν Φραγκικής ψευδό-Αναγέννησης, ούτε ήταν επίσης και το «καλό» και το «αγαθό» πρόσωπο των πολιτών της Αρχαίας Ελλάδας.
Η Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη δεν ήταν ούτε ο ψευδό-Διασκοτισμός των Παπικο-Φράγκο-Λεβαντίνων της ρηχής επιστημοφάνειας και της πολιτικής ορθότητας ούτε επίσης ήταν και η αρχαία κλασική Αθήνα. Η Νέα Ρώμη δεν ήταν η Ελληνιστική Αλεξάνδρεια ή η Αντιόχεια. Ούτε ήταν η παλαιά Ρώμη και η Πέλλα. Ήταν όλα αυτά μαζί και όλα ξεχωριστά. Όλα αυτά μαζί οργανικά και λειτουργικά συντεθειμένα, όπως είναι τα ψηφιδωτά. Μια ζωντανή ολότητα, ενότητα και οντότητα.
Η κλασική αρχαία Ελλάδα, οι Ελληνιστικοί χρόνοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετά των διαδόχων και των επιγόνων του, η αυτοκρατορική Ρωμανία-Βυζάντιο της μεσαιωνικής περιόδου και η σημερινή σύγχρονη Ελλάδα είναι ή αποτελούν, μια ενιαία, συνεχή, αλυσιτελή, γονιδιακή και αδιαίρετη ολότητα. Αποτελούν μια ευθεία και αδιάλειπτη ιστορική διαδρομή και βίωμα μέσα στους αιώνες. Αποτελούν μια συνεχή νοητή αράδα και παράδοση για πάνω από 3.000 έτη. Γραικοί, Ρωμηοί και Έλληνες, με μια γλώσσα, μια θρησκεία, με κοινό αίμα, πολιτισμό και ιστορία.
Στο επίκεντρο αυτής της λαμπρής και αξιοζήλευτης ιστορικής πορείας βρίσκεται η μοναδική και ολοζώντανη, ανά τους αιώνες, Γραικο-Ελληνο-Ρωμαίικη παράδοση και πολιτισμός. Δηλαδή, η σημερινή Ελλάδα. Στον πυρήνα αυτής της ιστορικής διαδρομής βρίσκεται η ζώσα, η θεόσδοτη και ζωοποιούσα Ελληνο-Ορθοδοξία ή η Ρωμηοσύνη. Στην καρδιά αυτού του υπερ-τρισχιλιετούς οδοιπορικού βρίσκεται αδιαλείπτως ένας, και μόνον ένας, λαός: το Ελληνο-Γραικο-Ρωμαίικο ή, δηλαδή, οι σημερινοί Νεοέλληνες.
Στο διάβα της ιστορίας, ο κλασικός Ελληνισμός και οι Ελληνιστικοί χρόνοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ξαναβαπτίσθηκαν, αναβαπτίσθηκαν, θέριευσαν και αναδείχθηκαν μέσα στην ένδοξη και Ορθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο, μαζί με τον επίσημο θάνατο του δωδεκαθεϊκού παγανισμού και της Ρωμαϊκής ειδωλολατρίας. Η παράδοση και ο πολιτισμός της Ρωμανίας-Βυζαντίου ήταν η συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας και της Ελληνιστικής περιόδου, «βαπτισμένη», εντούτοις, μέσα στην Κοινωνία του Χριστού, του Θείου Λόγου και της τότε Χριστοκεντρικής Ρωμαίικης αυτοκρατορίας.
Κατ’ αυτή την έννοια, η αρχαία κλασική παιδεία, καθώς επίσης και ο πολιτισμός των αρχαίων προγόνων της Ελληνιστικής περιόδου, διασώθηκαν, καλλιεργήθηκαν, αναγεννήθηκαν και ήκμασαν μετέπειτα στην Ορθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο. Μάλιστα δε, στον μέγιστο δυνητικά πνευματικό βαθμό και έκταση. Η προ της ελεύσεως του Ιησού Χριστού Ελλάδα προήχθη και μεγαλούργησε σε όλες γενικώς τις εκφράσεις της και μέσα στη δική της, ιστορικά, γενεαλογικά και εθνολογικά Ελληνοκεντρικότατη Ρωμανία.
Η Νέα και Ορθόδοξη Ρώμη του Ρωμαίικου δεν ανέδειξε τόσο φημισμένους, μοναδικούς φιλοσόφους, επιστήμονες και καλλιτέχνες, ανάλογους με αυτούς που ανέδειξε αντιστοίχως η κλασική και η Ελληνιστική Ελλάδα, ή, δηλαδή, οι δικοί τους πρόγονοι. Όλους αυτούς τους διαπρεπείς και ασύγκριτους προγόνους της η Νέα Ρώμη τους είχε άπαντες μαζί της, «ωσεί παρόντες», είτε εκ «γονικής ή γονιδιακής μεταφοράς» είτε εκ της αδιάλειπτης ιστορικής συνέχειάς της με την μάνα της, την αρχαία και κλασική Ελλάδα.
Η Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη, αντιθέτως, ανέδειξε σπουδαίους υμνογράφους, ποιητές, θεολόγους, αγίους μυστικούς, στοχαστές και ησυχαστές. Αυτό όμως που κυρίως ανέδειξε η Νέα Ρώμη ήταν οι πάρα πολλοί αριθμητικώς και μεγάλοι άγιοί της και οι πνευματικοί της ήρωες. Στην Ορθόδοξη Βασιλεύουσα Πόλη, κέντρο της μορφωτικής μελέτης και της πνευματικής έρευνας ήταν ο Ιησούς Χριστός, η ζωή Του, οι διδαχές Του και η Ανάστασή Του, που αποτελούσαν και τον οδηγό του τρόπου της ζωής του τότε Ρωμαίικου.
Ακριβώς αντίθετα με ότι συνέβαινε με τους άθεους ηγέτες της παπικής Δύσης και τα κυβερνητικά τους άθεα επιτελεία, το Ρωμαίικο είχε ως μοναδικό στόχο, ως πρότυπο της ζωής και ως κανόνα της καθημερινότητάς τους, την ίδια την υπερφυή, την υπερκόσμια, την ανεκλάλητη και τη ζωντανή πράξη της άνωθεν και θεόσδοτης θέωσης: Την αγιοσύνη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην κορυφή της Αγίας Ορθόδοξης Ρωμανίας-Βυζαντίου υπήρξαν και την κυβέρνησαν 14 αγιοκαταταγμένοι και άγιοι βασιλείς-αυτοκράτορες και βασίλισσες.
Η Ορθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο υπήρξε η πιο μακραίωνη, η πιο πλούσια και η πιο ισχυρή αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η Αγία Ρωμανία-Βυζάντιο και το Ρωμαίικο ήταν για 1123 χρόνια η πιο απαστράπτουσα και η πιο δοξασμένη κρατική οντότητα που υπήρξε ποτέ ιστορικά πάνω στη γη. Οι κάτοικοι της Ρωμανίας ζούσαν πιστώς εν Κυρίω και Θεώ και είχαν γι’ αυτόν τον ιερό σκοπό και δεκάδες επίσημες αργίες.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ευρύτερο γεωγραφικά Ρωμαίικο του Αγίου Πατροκοσμά πολεμάτε σφόδρα και για αιώνες από την άθεη Δύση. Και, δυστυχώς, οι Λατινο-Φράγκοι ηγεμόνες σχεδίασαν, μπόρεσαν και κατάφεραν σε τρεις σημαντικές περιπτώσεις να παραχαράξουν, να αλλοιώσουν και τελικώς να ψαλιδίσουν υπέρμετρα την πιο λαμπρή και την πιο ένδοξη αυτοκρατορία που είδε ποτέ ο πλανήτης γη: Την Αγία Ρωμανία και το ευρύτερο Ρωμαίικο, όπως είναι και η Ελλάδα.
Πρώτον, αλλάζοντας, πλαστογραφώντας και νοηματοδοτώντας αρνητικά την ιστορική και πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα, οι Φράγκοι επέτυχαν και μας νοηματοδότησαν, σκοπίμως και με στοχευμένη δολιότητα, ως απατεώνες, τυχοδιώκτες, άγριους και αυθάδεις «Γραικούς»: «Greeks». Γι’ αυτό και οι ίδιοι ομιλούσαν και ονόμαζαν την υπό ίδρυση και υπό ανεξαρτησία Ελλάδα και μέρος του Ρωμαίικου, ως τη «χώρα των Γραικών» ή «Γραικία».
Δεύτερον, επίτηδες και πάλι, οι Φράγκοι μας ονόμασαν πολίτες του «Βυζαντίου» και όχι πολίτες της Ρωμανίας και του Ρωμαίικου. Δηλαδή, μας παρουσίασαν ως ένα Γραικικό γένος τυχοδιωκτών και αγροίκων που κατοικούσε γεωγραφικώς στο ευρύτερο «Βυζάντιο» που, εντούτοις όμως, ως γένος, δεν είχε καμία πρωτογενή και ουσιώδη διασύνδεση με την κλασική Αρχαία Ελλάδα. Μιλούσαν εσκεμμένα για το περιορισμένο χωρικά και μικρό «Βυζάντιο» και όχι για την γιγαντιαία Ρωμανία και το Ρωμαίικο.
Τρίτον, για να αποπερατώσουν το ψηφιδωτό των δολίων και μακρόχρονων σχεδίων τους ή, δηλαδή, την διαγραφή της Ρωμανίας-Βυζαντίου και του Έλληνο-Ρωμαίικου από τους παγκόσμιους χάρτες, οι Δυτικο-Φράγκοι εν τέλει συγκατατέθηκαν στη διεξαγωγή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μόνον και αφότου πρώτα οι ίδιοι εξασφάλισαν ότι θα τηρηθούν στο ακέραιο δύο δικές τους κεντρικές απαιτήσεις και διεθνικές προϋποθέσεις.
Κατ’ αρχήν, ότι οι Έλληνες επαναστάτες αγωνίζονται μόνο για την ανάδειξη του αρχαίου πολιτισμού της κλασικής Ελλάδος. Και όχι μαζί με αυτόν και για την ανάδειξη και του Ορθόδοξου Αγιοπνευματικού πολιτισμού της τρισένδοξης Ρωμανίας και του ευρύτερου Ρωμαίικου.
Και, επίσης, ότι οι Έλληνες επαναστάτες δεν έχουν, δεν κρύβουν, δεν ακολουθούν ούτε και απεργάζονται κάποια δόλια σχέδια για την αναβίωση της Ρωμανίας και του ευρύτερου Ρωμαίικου. Και έτσι, στις 3 Φεβρουαρίου 1830, οι Δυτικο-Φράγκοι μας αναγνώρισαν ως ανεξάρτητη χώρα, κατασκευάζοντας επίτηδες μια μικρή και ελεγχόμενη γεωγραφικά χώρα, την Ελλάδα, με όρια μέχρι την Άρτα και το Βόλο.
Για τους Δυτικο-Φράγκους ηγέτες όλων των εποχών, το ξαναζωντάνεμα του Ρωμαίικου και η ιδέα της αναβίωσης της Ρωμανίας ήταν και παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα «καρφιά» στα πλευρά τους. Διότι, οι ίδιοι μισούν και την Ελλάδα και μισούν και την Ορθοδοξία. Οι Δυτικό-Φράγκοι ηγέτες όλων των αιώνων δεν ήθελαν ούτε για αστείο να ακούνε και να ομιλούν περί Ρωμανίας, Ρωμηών και Ρωμαίικου.
Και, δυστυχώς, οι παπικο-Φράγκοι τα κατάφεραν. Στη σημερινή Ελλάδα, είτε ευρισκόμενοι οι Νεοέλληνες εν μερική αγνοία είτε σιωπηρώς αποδεχόμενοι αυτά που αφήνεται από μόνα τους να νοηματοδοτούν και να υπονοούν οι ευρηματικοί παπικο-Δυτικοί με τις λέξεις-όρους «Greeks/Grec», ελάχιστοι πλέον υπάρχουν και ομιλούν για τις πραγματικές εθνικές και σωτηριολογικές μας ρίζες και για το Ρωμαίικο.
Ευτυχώς όμως και εν κατακλείδι, άλλα είναι τα προαιώνια σχέδια του Τριαδικού Θεού, για τα οποία σχέδια μας μίλησαν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και αμέτρητοι άλλοι Ορθόδοξοι άγιοι, διαχρονικά μέσα στους αιώνες: Την Αναλαμπή και τον θρίαμβο της Αγίας Ορθοδοξίας όσο επίσης και για το δοξασμό της Ορθοδόξου Ελλάδας και Νέου πνευματικού Ισραήλ.
Το Ρωμαίικο είναι αυτό που έρχεται. Το Χριστομάχο και Χριστοπόλεμο ψευτορωμαίικο μας κουνάει ήδη το μαντίλι. Φεύγει. Στη θέση θα φτιαχτεί το παγκόσμιο Ρωμαίικο. Και θα είναι καλότυχος όποιος ζήση σε εκείνο το επερχόμενο και Χριστοκεντρικό βασίλειο. Πλησιάζει η παγκόσμια Επανεκκίνηση της Ορθοδοξίας!
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
