ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ : Η Ρωμανία πέρασεν η Ρωμανία πάρθεν

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ. - 29 Μαΐ 2020 - 17:36
Loading...
Υποστηρίξτε το triklopodia με μια δωρεά για ανεξάρτητη ενημέρωση

Η Ρωμανία πέρασεν η Ρωμανία πάρθεν

Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο

Σαν σήμερα, 29 Μαΐου: Η Άλωση της Θεοφύλακτης Πόλης

1453. Βρισκόμαστε πριν την Άλωση της Θεοφύλακτης Πόλης από τους Αγαρηνούς. Ας δούμε σε σχετική συντομία τα φρικτά χρόνια πριν την φοβερή και διαπαιδαγωγική σταύρωση της Βασιλίδας των Πόλεων. Αποτέλεσμα της γενικής αποστασίας των κατοίκων της από τον Τριαδικό Θεό. Ο Κύριος ζητούσε μετάνοια, όπως έκαναν, λ.χ., οι Νινευίτες.

Ωστόσο, μετά τον 12ο αιώνα, πολλοί κάτοικοι της τότε Ρωμανίας-Βυζαντίου άλλαξαν. Είχαν εκφραγκευθεί. Δυτικοποιήθηκαν. Από Ορθόδοξοι Χριστιανοί έγιναν χριστιανίζοντες Χριστιανοί. Από Ορθόδοξοι Χριστιανοί έγιναν ορθοδοξίζοντες Δυτικοί. Τα μεταφερθέντα γνωρίσματα και οι όψεις της καταστρεπτικής φεουδαρχίας της Δύσης στην Πόλη ήταν πάρα πολλά. Παντού. Πολλοί οι ζάμπλουτοι, οι κατέχοντες και οι μεγαλοκτηματίες. Πάρα πολύ μεγάλη, εντούτοις, και η φτώχεια και η μιζέρια των υπολοίπων και πολλών.

Εισέτι και πέραν αυτών, πέντε περίπου μήνες πριν την Άλωση, η Ρωμανία-Βυζάντιο υπέστη την πιο μεγάλη δοκιμασία: Την ψευδοένωση των εκκλησιών. Στην Βασιλεύουσα Πόλη. Στις 12 Δεκεμβρίου 1452. Την ημέρα της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος. Με πρωτοβουλία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που είχε την απατηλή γνώμη και πεποίθηση ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της Θεοφύλακτης Πόλης, έγινε «ενωτική λειτουργία» με την παρουσία του απεσταλμένου του πάπα καρδιναλίου Ισιδώρου.

Ο βασιλέας των Ρωμηών Κωνσταντίνος ο ΙΑ’ Παλαιολόγος είχε την ψευδαίσθηση ότι η Κωνσταντινούπολη θα σωθεί από τους Τούρκους του Πορθητή Μωάμεθ με την ενεργή βοήθεια του πάπα. Που αυτή η βοήθεια δεν έφτασε στην Πόλη ακόμη και μέχρι σήμερα. Σας θυμίζω ότι εκείνη την εποχή βρίσκονταν στην Θεοφύλακτη Πόλη ο πρωτοσύγκελος αρχιμανδρίτης Ραφαήλ μαζί με τον διάκονό του Νικόλαο. Ο μετέπειτα Άγιος Ραφαήλ δεν θέλησε να παραστεί στο εν λόγω συλλείτουργο, αλλά ούτε και τον διάκονό του και επίσης μετέπειτα Άγιο Νικόλαο άφησε να πάει. Γνώριζε πολύ καλά ο πρωτοσύγκελος Ραφαήλ ότι αυτό αποτελούσε προδοσία του Κυρίου και της Πίστης. Και επέλεξε ο ίδιος να πειθαρχήσει στον Τριαδικό Θεό και όχι στον αυτοκράτορα.

Συνεχίζω. Ο Τριαδικός Θεός, όπως κάνει πάντοτε ανά τους αιώνες, μας προειδοποιεί και περιμένει. Μας προαναγγέλλει. Μας προετοιμάζει με θεοσημείες και με υπερφυή γεγονότα για τα εκάστοτε επερχόμενα. Της κάθε εποχής. Και αυτό συμβαίνει όχι για να τρομοκρατηθούμε ή για να χάσουμε την καλή μας διάθεση για τις καλοκαιρινές ή τις χειμερινές μας διακοπές, που ίσως πλησιάζουν.

Δεν έχουν, ούτε είναι κάπως έτσι ή είναι μπερδεμένα τα πράγματα του Τριαδικού Θεού. Και Πατρός μας. Όχι. Λάθος! Ο Κύριος, σε όσους από τους πιστούς διαθέτουν και έχουν ανοιχτά τα μάτια όσο και τα αυτιά της διανοίας τους, τους ομιλεί. Κατά το Βιβλικό, «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Τους προειδοποιεί. Τους καλεί συνεχώς σε επιστροφή και σε μετάνοια! Να έρθουν στο «νέο τους εαυτό».

Συγκλίνοντας τώρα, χρονικώς, στα προ της Πτώσης της Βασιλεύουσας γεγονότα, θα παραθέσω ένα σχετικό αφήγημα. Ένα όντως συγκλονιστικό και ιστορικό δρομολόγιο. Μια σειρά από συγκλονιστικά, ανεξήγητα και υπερφυή θεϊκά σημεία και σημάδια. Δηλαδή, μια αλληλουχία από θεϊκά σύμβολα. Μια εκπληκτική αράδα από πλήρως ανερμήνευτα επουράνια σημεία και γεγονότα.

Πρώτα, όμως, η ιστορική πραγματικότητα της τότε εποχής. Κύρια ή κυρίαρχα αιτία της πτώσης της Θεοφύλακτης, είναι: η φεουδαρχική της τάση και στάση, ο αναδυόμενος τότε πνευματικός σκοταδισμός, η γενική αποστασία των πολιτών της. Και, τέλος, όπως ήδη προανέφερα, η γενικότερη θέση και στάση του κλήρου απέναντι στην προωθούμενη τότε «Ένωση» των Εκκλησιών.

Εισέτι, πριν την Άλωση της Πόλης, υπήρχαν πολλά άνωθεν προμηνύματα και επουράνια σημεία. Που ήταν ανερμήνευτα και ξεπερνούσαν, παντελώς, την όποια ανθρώπινη γνώση και λογική. Αναδρομικώς γνωρίζουμε, ότι αυτές οι δήθεν «λεπτομέρειες» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σημάδια Θεϊκά. Προμηνύματα του ενός και ζώντος Τριαδικού Θεού. Σημάδια ή σημεία μεταφυσικά.

Όπως όταν, χωρίς καμιά απολύτως αιτία, έπεσε ξαφνικά μέσα στις λάσπες η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, στην πάνδημη λιτανεία, που έγινε στην Πόλη. Και σύμφωνα με όσα καταγράφει επ’ αυτού ο αυτόπτης Κριτόβουλος. Και κανείς τότε δε μπορούσε να την ανασηκώσει. Σα να την τραβούσε κάτι προς τα κάτω, προς τη γη. Ή όπως, επίσης, όταν έγινε ξαφνικός και μέγας κατακλυσμός την ίδια ώρα της λιτάνευσης και σκότος μέγα έπεσε, ταυτόχρονα, στην Πόλη.

Ακόμη, την επομένη μέρα, όλη η Πόλη, αν και ήταν Μάης μήνας, καλυπτόταν από ένα αλλόκοτο και πυκνό στρώμα ανεξήγητης ομίχλης. Η απόκοσμη ατμόσφαιρα ενέτεινε, έτι περαιτέρω, την άσχημη διάθεση όλων των κατοίκων της. Πολλοί παρομοιάζουν το εν λόγω γεγονός με το αντίστοιχο σκότος την ώρα της Σταύρωσης του Ιησού Χριστού.

Προσέτι δε, πέραν όλων τούτων, η ημέρα ήταν Τρίτη, 22 Μαΐου, 1453. Το ίδιο βράδυ παρατηρείται ένα ακόμη περίεργο και ανεξήγητο φαινόμενο στον ουρανό. «Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, αίθρια, διαυγής σαν κρύσταλλο», θυμάται ο ιστορικός Μπάρμπορο. Και καθώς το φεγγάρι ανέβαινε την πρώτη ώρα, μετά τη Δύση, και ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι και να δείχνει ως ένας πλήρης και χρυσαφένιος κύκλος, παραταύτα, όλοι τους έβλεπαν ένα φεγγάρι «μόνον τριών ημερών, μόνο ένα μέρος του».

Η εν λόγω, παντελώς άκαιρη, και «μερική έκλειψη» της σελήνης θα διαρκέσει περίπου τέσσερις ώρες. Και ευλόγως θα πανικοβάλλει και πάλι το λαό της Πόλης. Όλοι τότε οι κάτοικοι θα θυμηθούν την αρχαία προφητεία ή ότι, η βασιλεύουσα Πόλη δε θα έπεφτε σε ξένα χέρια, μέχρι εκείνη την ημέρα και την ώρα όπου η σελήνη θα χανόταν από τον ουρανό.

Όλοι οι κάτοικοι της Κωνσταντίνου-πόλης, επιπροσθέτως, γνώριζαν και ενθυμήθηκαν και τον άλλο ομοίως υπάρχοντα θρύλο ή σχετική προφητεία: ότι τόσο ο πρώτος όσο και ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρωμανίας-Βυζαντίου θα έχει το ίδιο όνομα: «Κωνσταντίνος».

Προς το βράδυ δε της ιδίας ημέρας, έλαβε, επιπροσθέτως, χώρα και κάτι άλλο ακόμα, αλλά επίσης έτι πιο ανεξήγητο ως γεγονός. Στην αρχή φάνηκε κάτι ως ένα μυστήριο φως να περιλούζει ολόκληρη την Πόλη. Κάτι, δηλαδή, σαν ο εχθρός να έκαιγε, ως δια εμπρησμού, νοερά τη Βασιλεύουσα. Το πρωτόγνωρο αυτό φως επικεντρώθηκε και στάθηκε, με την πάροδο του χρόνου, ακριβώς πάνω από τον τρούλο της ευλογημένης Αγιά-Σοφιάς.

Και μάλιστα, το εν λόγω πρωτόγνωρο και απερίγραπτο αυτό συμβάν, συνέχισε να υπάρχει και όλες τις επόμενες ημέρες της πολιορκίας της Πόλης. Έως τις 26 Μαΐου. Ημέρα Σάββατο. Το επουράνιο αυτό φως, κατέβηκε και πάλι την ίδια ώρα και στάθηκε πάνω από την Πόλη. Και, ειδικώς, πάνω από την Αγιά-Σοφιά. Και ύστερα διασκορπίστηκε αργά. Χάθηκε. Και, παντού στην Πόλη, κυριάρχησε ο ανεκλάλητος φόβος, η εσωτερική οδύνη και ο φοβερός προσευχητικός πανικός.

Και τότε!, σκότος μέγα κάλυψε τα πάντα. Και παντού. Και τρόμος μέγας ξεχείλισε μέσα σε όλες τις ψυχές των Ρωμηών. Όλοι οι κάτοικοι της Πόλης, ένοιωσαν μέσα τους βαθιά σαν κάτι το πρωτόγνωρο να έφτανε προς όλους αυτούς, από τη μεγάλη και επερχόμενη οργή του Τριαδικού Θεού.

Η ώρα να πληρώσουν τη γενική αποστασία τους από το Θεό είχε πλησιάσει. Και ήταν πια τόσο κοντά. Μια ανάσα μόνον. Και όλοι τους διαισθάνονταν κάτι τέτοιο να συμβαίνει μέσα στην ψυχή τους. Αναλόγως με την πίστη του ενός και εκάστου από αυτούς. Μετά από 3 μέρες, η εκλαμπρότατη Ρωμανία πάρθεν! Μέγας θρήνος! Το ημερολόγιο έγραφε: Τρίτη, 29 Μαΐου 1453.

Ο θρήνος των απανταχού Ελλήνων και της Τραπεζούντας, «Πάρθεν η Ρωμανία», είναι ένα Ποντιακό παραδοσιακό τραγούδι και συγκαταλέγεται στα ιστορικά τραγούδια τα οποία αναφέρονται σε θλιβερά γεγονότα. Μέσα από το θρήνο βγαίνει ένα μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας και Άνωθεν βεβαιότητας. Είναι αυτό που όλοι οι πιστοί Ορθόδοξοι ανά τους αιώνες αναμένουμε: Τον δοξασμό της Ελλάδας και την Αναλαμπή της Ορθοδοξίας. Με ηγέτη τον Άγιο Βασιλέα Ιωάννη τον εκ Πενίας. Ναι, πράγματι: «Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»:

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν’ από την Πόλην,

ουδέ ’ς σ’ αμπέλα ’κόνεψεν, ουδέ ’ς σα περιβόλα,

επήγεν και ν’ εκόνεψεν ’ς σ’ Αγιά Σοφιάς την πόρταν.

Έδειξεν τ’ έναν το φτερόν ’ς σο αίμαν βουτεμένον.

Και ’ς σ’ άλλο το φτερόν αθε, χαρτίν βαστά γραμμένον.

Ατό κανείς ’κι αναγνώθ’, κανείς ’κι ξέρ’ ντο λέγει,

μηδέ κι ο Πατριάρχης μου με όλους τους παπάδες.

Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν, πάει και αναγνώθει.

Σίτ’ αναγνώθει, σίτα κλαίει, σίτα κρούει την καρδίαν:

Ναϊλλοί εμάς και βάι εμάς, ’πάρθεν η Ρωμανία.

– Ναϊλλοί εμάς και βάι εμάς οι Τούρκ΄ την Πόλ΄ επαίραν

επαίραν το βασιλοσκάμ΄ κι ελλάεν Αφεντία.

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς κλαίγ’νε τα μαναστήρα

κι Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει και δερνοκοπάται.

Μη κλαις, μη κλαις, Αγιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι

η Ρωμανία ΄πέρασεν η Ρωμανία ΄πάρθεν

Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο.

ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ

Συγγραφέας, Καθηγητής-Διεθνολόγος,

Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΛΛΙΩΡΑ

 

Θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα, η μεγαλύτερη εθνική και κοινωνική μάστιγα.

Loading…