Αποτείχιση από τους Αιρετικούς Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ, μόνη οδός σωτηρίας.
«Νὰ ἱκετεύεις τὸν Θεὸ μὲ προσευχὲς καὶ δάκρυα νὰ σοῦ στείλει ὁδηγὸ ἀπαθῆ καὶ ἅγιο. Ἀλλὰ καὶ σὺ ὁ ἴδιος νὰ μελετᾶς τὶς θεῖες Γραφές, καὶ μάλιστα τὰ πρακτικὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων, γιὰ νὰ ἀντιπαραβάλλεις σ’ αὐτὰ τὴ διδασκαλία καὶ τὶς πράξεις τοῦ διδασκάλου καὶ γέροντα σου, βλέποντάς τες ὅπως σὲ καθρέφτη καὶ ἐξετάζοντάς τες. Καὶ ὅσα εἶναι σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς νὰ τὰ ἐγκολπώνεσαι καὶ νὰ τὰ κρατεῖς στὸ νοῦ σου, τὰ νόθα ὅμως καὶ ξένα νὰ τὰ διακρίνεις καὶ νὰ τὰ ἀπορρίπτεις, γιὰ νὰ μὴν πλανηθεῖς. Γιατὶ νὰ ξέρεις, πολλοὶ πλάνοι καὶ ψευδοδιδάσκαλοι ὑπάρχουν σήμερα» (Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος – 154 Πρακτικὰ καὶ θεολογικὰ κεφάλαια. Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, τόμ. Δ΄, 33).
Καί γάρ οἱ τῆς Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα».
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Συγγράμματα Τόμ. Β’, σελ. 627)
(Το ουσιαστικό «αποτείχισις» παράγεται από το ρήμα «αποτειχίζω», το οποίο σύμφωνα με τα Λεξικά καί το Μέγα Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας τῶν Liddell – Scott, σημαίνει «οχυρώνω, αποκλείω δια τείχους, εγείρω μεσότοιχον». Επομένως, και η λέξη «αποτείχισις» σημαίνει «αποκλεισμός δια τείχους, οχύρωσις». Το δε τείχος, που υψώνει κανείς, για να αμυνθεί, καλείται αποτείχισμα. Αποτείχισις δέν σημαίνει το να βγει κάποιος εκτός του τείχους, εν προκειμένω της Εκκλησίας, όπως εσφαλμένα πιστεύουν οι περισσότεροι. Ο αποτειχισθείς κληρικός ή Λαϊκός, ένεκα της φανερής αιρέσεως του επισκόπου του, φτιάχνει ένα τείχος εντός της Εκκλησίας, που τον χωρίζει από τον αιρετικό επίσκοπο, μέχρι να συγκληθεί Ορθόδοξη Σύνοδος, να καθαιρέσει τον αιρετικό επίσκοπο, εάν δεν μετανοήσει)
Ὃ Ὁσιος Ὑπάτιος (Δ’αἰώνας): «Ἀφοῦ πληροφορήθηκε ὁ Ὑπάτιος, ὅτι ὁ Νεστόριος ἒπεσε σε αἳρεση, ἀμέσως ἒβγαλε ἀπό τα δίπτυχα τῆς Ἁγίας Προθέσεως τοῦ Ἀποστολείου (τοῦ ναοῦ) το ὄνομά του, για να μη ἀναφέρεται κατά την προσκομιδή. Ὃταν ἒμαθε αὐτό ὁ εὐλαβέστατος Εὐλάλιος, καταλαβαίνοντας ποῦ μποροῦσε να ὀδηγηθεῖ αὐτή ἡ κατάσταση, ἐπειδή την πόλη την κυβερνοῦσε ὁ Νεστόριος, λέγει στον Ὑπάτιο: Γιατί ἒβγαλες το ὄνομά του, ἀφοῦ δεν γνωρίζεις ἀκόμα το ἀποτέλεσμα;(προφανῶς τῆς Γ’Οἰκουμενικῆς Συνόδου που τον ἒκρινε και τελικῶς τον καταδίκασε). Ὁ δε Ὑπάτιος εἶπε:Ἐγώ ἀφ’ὃτου γνώρισα ὃτι μιλάει αἱρετικά κατά τοῦ Κυρίου μου, δεν κοινωνῶ με αὐτόν, οὔτε ἀναφέρω το ὄνομά του. Γιατί ἐκεῖνος δεν εἶναι ἐπίσκοπος. Τότε λέγει ὁ ἐπίσκοπος με ὀργῆ: “πήγαινε, διόρθωσε αὐτό που ἒκανες, εἰδ’ἂλλως θα κάνω κάτι ἐναντίον σου”.Ὁ δε Ὑπάτιος ἀπεκρίθη: ὅ,τι θέλεις κάνε ἐναντίον μου, γιατί ἐγώ ὑπολογίζοντας ὃτι θα πάθω τα πάντα, ἒκανα αὐτά που ἒκανα…» (Αcta Sanctorum, Nov./B, page 267)
