Η απώλεια ενός εκπαιδευτικού αεροσκάφους T-2 της Πολεμικής Αεροπορίας της 363ΜΕΑ (Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος) το οποίο κατέπεσε λόγω μηχανικής βλάβης στις 12.00 το μεσημέρι κοντά στην 120 ΠΕΑ (Πτέρυγα Αεροπορικής Εκπαίδευσης) στην περιοχή της Δυτικής Παραλίας στην Καλαμάτα, είναι κάτι πολύ ευρύτερο από ένα απλό συμβάν και δεν αφορά μόνο τον εν λόγω Κλάδο…
Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Καταρχάς, δεν μπορεί κανείς παρά να εκφράσει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι οι δύο επιβαίνοντες, εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος, είναι σώοι και ασφαλείς και περισυνελλέγησαν σε ελάχιστο χρόνο από ελικόπτερο ΑΒ-205 που έσπευσε στο σημείο.
Το περιστατικό αυτό είναι ενδεικτικό μιας ακόμα χρονίζουσας ανάγκης για την οποία η πολιτεία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα, αφήνοντας τα πάντα να κινούνται στον αυτόματο. Όλα αυτά όμως έχουν ημερομηνία λήξης και όχι μόνο η παράταση της επιχειρησιακής τους ζωής δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά και διασφαλίζει ότι τα προβλήματα μπορεί να «σκάσουν» όλα μαζί, με τρόπο που η εξυπηρέτηση ακόμα και των στοιχειωδών αναγκών θα απαιτεί πολλά δισεκατομμύρια…
Θα μπορούσε στη θέση του εν λόγω αεροσκάφους να αναφέρει κανείς πλήθος παμπάλαιου κύριου υλικού που αξιοποιεί το ελληνικό στράτευμα και βρίσκεται σε επιχειρησιακή κατάσταση μόνο λόγω των τεραστίων προσπαθειών και ενίοτε της εφευρετικότητας του προσωπικού.
Δυστυχώς, η κατάσταση αυτή είναι η δυσμενής πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν όλοι οι Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων, μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης. Η οικονομική κρίση είναι μία μόνο δικαιολογία που μπορεί κανείς να προβάλει. Καμία κρίση όμως δεν ζητά από οποιαδήποτε χώρα να βάλει λουκέτο.
Εάν η πολιτική ηγεσία (όχι μόνο η κυβέρνηση) του τόπου, δεν συνειδητοποιήσει ότι η προτεραιότητα της αμυντικής θωράκισης της χώρας είναι ευθέως ανάλογη του βαθμού της απειλής που αντιμετωπίζει, η χώρα θα είναι απλά καταδικασμένη να ακούει προσβολές του είδους «δεν θα υπάρχει χώρα για να υπερασπίσετε».
Διότι το χάλι δεν κρύβεται παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες του προσωπικού. Ο χρόνος κυλά σε βάρος μας και ο αντίπαλος το γνωρίζει, όπως γνωρίζει και την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας, υπό την έννοια του πως αντιδρά και ποιες προτεραιότητες έχει, αν υπάρχει συνοχή, αν υπάρχει σύμπνοια των πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε θέματα υψίστης σημασίας, κ.λπ…
Δυστυχώς, ο αντίπαλος έχει το πλεονέκτημα όχι μόνο επειδή είναι αυτός που δημιουργεί τις συνθήκες εκτροπής, αλλά και λόγω του ότι είναι ένα στυγνό αντιδημοκρατικό καθεστώς, ασφαλώς εκλεγμένο σε εκλογές, το οποίο όμως δεν αποτελεί απόδειξη δημοκρατικότητας.
Η Ελλάδα δεν έχει πολλά περιθώρια μπροστά της. Είτε θα αντιληφθεί το πρόβλημα και θα εντάξει τη θεραπεία του ως προτεραιότητα, με τις ενέργειες που απαιτούνται να λαμβάνουν τον χαρακτήρα παραγωγικής επένδυσης, είτε είναι καταδικασμένη να υποχωρεί έως το σημείου που θα της επιβάλει η αδυναμία της. Όλα τα υπόλοιπα, είναι λόγια του αέρα.
