Του Martin Jay
Οι ελίτ αποφάσισαν ότι υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί λόγοι για να στήσουν έναν ψεύτικο πόλεμο με τη Ρωσία — και ο Andy Burnham έχει υπογράψει σε όλους τους, για να παραμείνει στην εξουσία. Η μόνη βεβαιότητα είναι μια επιχείρηση «ψευδής σημαίας» (false flag) που θα δείχνει με το δάχτυλο τη Ρωσία.
Ένας σίγουρος τρόπος να ξέρεις ότι μια οικονομία πρόκειται να καταλήξει στην άβυσσο είναι όταν η ελίτ της ενθαρρύνει τον πανικό στα σούπερ μάρκετ. Οι πρόσφατες εκκλήσεις του αρχηγού του βρετανικού στρατού προς τη Βρετανία να προετοιμαστεί για πόλεμο, ακολουθούμενες από την «υπόδειξη» του Andy Burnham ότι οι Βρετανοί πολίτες πρέπει να εφοδιαστούν με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης — για τρεις ημέρες — ήταν και ανειλικρινείς και απελπισμένες. Ποια είναι η πραγματική ιστορία εδώ; Υπάρχουν άγριες εικασίες ότι ο Burnham θέλει έναν πόλεμο — ή μια κατάσταση πολέμου — ώστε να μπορεί να αναβάλει εκλογές. Ίσως να είναι έτσι. Αλλά ακόμη και σε μια κατάσταση κρίσης όπου η υστερία φτάνει στο αποκορύφωμα και ολόκληρο το έθνος έχει προετοιμαστεί για επίθεση, είναι σαφές ότι η στρατηγική «κατηγορούμε τη Ρωσία» είναι και περιεκτική και βιώσιμη για μια κυβέρνηση που δεν έχει απολύτως ιδέα τι κάνει. Η απόσπαση της προσοχής από τα πραγματικά ζητήματα — αποτυχημένες πολιτικές, υπουργοί που ξέρουν μόνο το «δανειστείτε περισσότερα» για να ταΐσουν τους εαυτούς τους, και ανεξέλεγκτη μετανάστευση — εξυπηρετεί πλήθος ποταπών σκοπών. Τροφοδοτεί μια βρώμικη μηχανή που ληστεύει τους πολίτες από τα σκληρά κερδισμένα μετρητά τους, τα οποία πηγαίνουν απευθείας σε «έκτακτες» προμήθειες· ενισχύει το επιχείρημα ότι σε τέτοιους εξαιρετικά δύσκολους καιρούς το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να επιστρέψει στην ΕΕ (ανεξαρτήτως κόστους)· διοχετεύει τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος στον αμυντικό τομέα· και τελικά καταρρέει την οικονομία, γεγονός που αναγκάζει τις εταιρείες να κλείσουν και να αγοραστούν για ένα τραγούδι (συχνά από ξένους δισεκατομμυριούχους με τη συναίνεση των δικών μας ελίτ). Θα μπορούσατε να προσθέσετε σε αυτή τη λίστα ότι εξυπηρετεί και τους ευρύτερους στόχους της Αριστεράς για δαιμονοποίηση ακροδεξιών ομάδων, για τις οποίες, μέσα σε όλο το χάος του να πιαστείς στα χέρια στο σούπερ μάρκετ για την τελευταία σακούλα υπερτιμημένης ζάχαρης, λέγεται στον κόσμο ότι πληρώνονται από τον Πούτιν — παρόλο που δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη γι’ αυτό.
Αποδείξεις για οποιαδήποτε από αυτές τις γελοίες υποδείξεις που εμπίπτουν στην ομπρέλα «Οι Ρώσοι έρχονται» είναι σπάνιες, ωστόσο αυτό φαίνεται να μην ενοχλεί τις ελίτ και τα μέσα που ελέγχουν, τα οποία το αντλούν σαν επιπλέον οξυγόνο σε καζίνο του Λας Βέγκας προς τις κατά κύριο λόγο αδαείς μάζες που ακόμη πιστεύουν ότι οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν κάποια αξιοπιστία ως φορείς του τομέα που κάποτε ονομαζόταν «δημοσιογραφία», όπου η αλήθεια, όσο δυσάρεστη κι αν ήταν, κάποτε εκτιμόταν ιδιαίτερα.
Για τη Βρετανία του 2026 υπό τον Andy Burnham, η μη ευχάριστη αλήθεια είναι τόσο σχετική με τα πραγματικά βασικά ζητήματα όσο ήταν τα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ για τον Tony Blair. Ο νέος ηγέτης των Εργατικών έχει μια στρατηγική για τη διακυβέρνηση της Βρετανίας που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δημιουργία μιας παντομίμας και στη συνέχεια στην εξαναγκασμό όλων να πιστέψουν στα παραμύθια που προσφέρει σε ένα ευκολόπιστο κοινό. Πόσο ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι της Μεγάλης Βρετανίας για να πιστεύουν ότι ο Ρώσος ηγέτης έχει την πρόθεση να ξεκινήσει πόλεμο με οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, πόσο μάλλον με όλες μαζί σε μια κίνηση, όταν ο δικός του στρατός δυσκολεύεται ακόμη και να πάρει τον πλήρη έλεγχο μιας περιοχής στην Ουκρανία που οι περισσότεροι Βρετανοί δεν θα μπορούσαν να βρουν σε έναν χάρτη της χώρας; Ο Burnham ποντάρει στο ότι οι Βρετανοί θα παρασυρθούν από τα βρετανικά μέσα, που ανήκουν σε μεγάλο βαθμό σε ξένους δισεκατομμυριούχους που έχουν τόσα πολλά να κερδίσουν υποδαυλίζοντας έναν φανταστικό πόλεμο με τη Ρωσία. Ο παραλληλισμός είναι ανατριχιαστικά παρόμοιος με αυτό που συνέβη στον Λίβανο το 2019, όπου οι ελίτ επανεκκίνησαν ολόκληρη την οικονομία μέσα σε λίγες μέρες, δημιουργώντας πολλούς δισεκατομμυριούχους και αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζους να χάσουν τις αποταμιεύσεις τους στις τράπεζες και να μην μπορούν ούτε φαγητό να αγοράσουν. Η ελίτ απλώς συνωμότησε για να καταρρεύσει το τοπικό νόμισμα σε διάστημα δύο ή τριών ημερών, στέλνοντας τα δολάριά τους έξω από τη χώρα — πριν τα επιστρέψουν μια εβδομάδα αργότερα. Όταν οι Λιβανέζοι ξύπνησαν μετά από αυτόν τον σεισμό και συνειδητοποίησαν ότι ήταν θύματα μιας οικονομικής γενοκτονίας, ελάχιστα μπορούσαν να κάνουν, καθώς οι ίδιοι οι πολιτικοί τους ηγέτες ήταν μέσα στο κόλπο, και έτσι έγιναν ακόμη πιο υποδουλωμένοι σε αυτούς.
Είναι αυτό που συμβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο; Θα υπάρξει μια μεγάλη επανεκκίνηση της οικονομίας όπου ξένοι δισεκατομμυριούχοι θα ορμήσουν και θα αγοράσουν όλες τις υπόλοιπες εταιρείες για μία λίρα στερλίνα; Είναι αυτή η συμφωνία που έκλεισε ο Burnham με αντάλλαγμα 10 χρόνια ή περισσότερα στην εξουσία;
Πώς μπορεί ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός να κρατήσει σοβαρό πρόσωπο και να πει σε ένα έθνος να εφοδιαστεί με είδη έκτακτης ανάγκης μόνο για τρεις ημέρες; Οι ελίτ που τον ελέγχουν προφανώς τον χειρίζονται καλά, καθώς, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, οι ελλείψεις τροφίμων είναι σκηνοθετημένες και είναι προϊόν ενός εντελώς διεφθαρμένου συστήματος όπου οι πολιτικοί είναι συνένοχοι στον πανικό των αγορών. Οι ελλείψεις τροφίμων βάζουν δισεκατομμύρια στις τσέπες της ελίτ που διευθύνει τα καρτέλ που κατέχουν τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Επίσης, προκαλούν πανικό σχεδόν σε όλες τις τάξεις και προετοιμάζουν τους ανθρώπους για κακουχίες. Το θέμα είναι να προσαρμόσεις αργά το μυαλό των ανθρώπων ώστε να είναι έτοιμοι για μια πολεμική οικονομία όπου όλα κοστίζουν διπλάσια από πριν, οι νέοι μπαίνουν σε εθνική υπηρεσία, και οι άνθρωποι, καθοδηγούμενοι από τον Τύπο, δεν κοιτούν πλέον τα πραγματικά προβλήματα αλλά αποσπώνται από τη μεγαλύτερη λεγόμενη «απειλή». Αν μπορείς να τρομάξεις τους ανθρώπους με μια ψεύτικη απειλή τόσο πολύ ώστε να αρχίσουν να αλλάζουν όλες τις αξίες και τις προοπτικές τους για το τι ήθελαν από τη ζωή τους απλώς για να επιβιώσουν, μπορείς πρακτικά να τους κάνεις να κάνουν ό,τι θέλεις. Ο εξαιρετικός ντοκιμαντερίστας Adam Curtis έκανε ένα υπέροχο φιλμ με τίτλο The Power of Nightmares, που δείχνει πώς διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν την απειλή ενός επικείμενου σοβιετικού χτυπήματος για να χύνουν δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος στις τσέπες των φίλων τους στην αμυντική βιομηχανία. Τα ίδια ψέματα που διακινούνταν μέσω των μέσων χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστεί μια υπόθεση κατά της απειλής του ισλαμικού φονταμενταλισμού, που δικαιολόγησε δύο Πολέμους του Κόλπου και το Αφγανιστάν μετά την 11η Σεπτεμβρίου — που, βολικά, δημιούργησε το πρόσχημα για την αμερικανική κυβέρνηση να κατασκοπεύει τους δικούς της πολίτες και να συλλαμβάνει ανθρώπους χωρίς στοιχεία με το πρόσχημα της «τρομοκρατίας». Δεν είχε πει ο Dick Cheney λίγους μήνες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου ότι «χρειαζόμαστε ένα δεύτερο Περλ Χάρμπορ» για να έρθει αυτό που έγινε ο Patriot Act;
Ο φόβος είναι εξαιρετικά ισχυρός ως εργαλείο καταστολής από τις κυβερνήσεις, και οι Βρετανοί ήταν λίγο αργοί ακολουθώντας το αμερικανικό μοντέλο, αλλά τώρα είναι σε πλήρη εξέλιξη. Αλλά οι Ρώσοι δεν έρχονται και δεν θέλουν να μας σκοτώσουν. Η πραγματική απειλή είναι ανάμεσά μας, καθώς το deep state και οι εταίροι του έχουν όλοι επενδύσει στη σκηνοθετημένη κατάρρευση της βρετανικής οικονομίας με αντάλλαγμα τεράστιες πληρωμές. Η πραγματική απειλή είναι η δική μας άγνοια και η εμπιστοσύνη που δίνουμε στα mainstream μέσα — οι ίδιοι απατεώνες που μας είπαν ότι ο Σαντάμ είχε πυρηνικά, ότι ο Άσαντ έριχνε χημικά όπλα στον δικό του λαό, ότι η Ρωσία «εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022» ξεχνώντας να αναφέρουν ότι η Δύση εγκατέστησε τον δικό της «γιο-σκύλα» στην εξουσία μέσω πραξικοπήματος το 2014, ότι ο Μπιν Λάντεν βομβάρδισε τους Δίδυμους Πύργους, ότι ισραηλινά μωρά βιάστηκαν στις 7 Οκτωβρίου, ότι ο Καντάφι κατέρριψε την πτήση Pan Am 103 πάνω από το Lockerbie. Η λίστα συνεχίζεται, καθώς τα ψέματα των δυτικών μέσων γίνονται όλο και πιο προφητικά, συνδεδεμένα με τη γενική παρακμή της Αμερικής ως φθίνοντος αυτοκράτορα και της Ευρώπης ως ξεπερασμένου αποικιακού επιχειρηματικού μοντέλου που σύντομα δεν θα μπορεί ούτε να ταΐσει τους δικούς της ανθρώπους, αλλά πάντα θα έχει τα χρήματα να δώσει στα παιδιά στολή και όπλο. Αν πιστεύεις ότι τα αεροπλάνα που πιλόταραν «τζιχαντιστές» Σαουδάραβες πραγματικά έπεσαν στους Δίδυμους Πύργους, ή ακόμη ότι ο Νετανιάχου δεν είχε ιδέα για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου σε ισραηλινά παιδιά σε συναυλία, τότε είσαι μέρος του προβλήματος και η άγνοιά σου είναι το καύσιμο στο οποίο βασίζεται ο Andy Burnham για να δημιουργήσει έναν ψεύτικο πόλεμο. Μην εκπλαγείς αν οι ελίτ του πουν τώρα ότι η επόμενη κίνησή του πρέπει να είναι μια επίθεση «ψευδούς σημαίας» στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι τριήμερες προμήθειες της Βρετανίας από κονσέρβες φασολάκια και εμφιαλωμένο νερό, όσο παράλογες κι αν είναι, πρόκειται να ξεπεραστούν από το δικό μας 9/11, με ρωσικά διαβατήρια σε τέλεια κατάσταση να βρίσκονται στις στάχτες. Δεν μπορείς να τα επινοήσεις αυτά. Αλλά τα δικά μας μέσα θα το κάνουν. Όπως οι νεκρολογίες που είναι ήδη γραμμένες για τις διασημότητες, η δική μας επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στη Βρετανία έχει ήδη γραφτεί και είναι έτοιμη να εκτελεστεί.
