Στην Γαλλία, το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος και ένα πλουσιοπάροχο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας απειλούν να προκαλέσουν μαζική ανάληψη καταθέσεων από τις τράπεζες & το ξέσπασμα μιας τραπεζικής κρίσης.
Αυτός είναι ο υπότιτλος της Telegraph. Οι νεοφιλελεύθεροι καπιταλιστές της ελεύθερης αγοράς αρέσκονται να επικρίνουν & να επιτίθενται στα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας στις ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατικές χώρες επειδή προτιμούν να βλέπουν τους απλούς ανθρώπους να λιμοκτονούν & να υποφέρουν.
Αλλά το μεγάλο κράτος ή οι γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές, όπως για παράδειγμα, η ηλικία συνταξιοδότησης στα 60 έτη, δεν αποτελούν το πρόβλημα στη Γαλλία. Τουλάχιστον, δεν ήταν τόσο καιρό όσο η Γαλλία ήταν μια εθνικά ομοιογενής χώρα. Το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ότι έχει επιτρέψει την είσοδο εκατομμυρίων & εκατομμυρίων «αδέσποτων» Αφρικανών και Νέγρων από τις πρώην αποικίες της, οι οποίοι τώρα παρασιτούν από το κρατικό ταμείο, (κορβανά) τον οποίο γεμίζουν με τον ιδρώτα τους οι ντόπιοι Γάλλοι, χωρίς να παίρνουν τίποτα πολύτιμο σε αντάλλαγμα.
Σύμφωνα με τον Δρ. Jan van de Beek, η μετανάστευση έχει κοστίσει στην Ολλανδία 400 δισεκατομμύρια τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό το ποσό είναι σίγουρα πολύ χαμηλό επειδή δεν συμπεριλαμβάνει στους υπολογισμούς του τις πληρωμές τόκων για το δημόσιο χρέος που προκλήθηκαν από αυτό (συμπερασματικά, χωρίς τη λαθρομετανάστευση, δεν θα είχαμε δημόσιο χρέος). Στη Γερμανία, το αντίστοιχο ποσό ανέρχεται σε περίπου 1000 δισεκατομμύρια, δηλαδή 1 τρισεκατομμύριο (και πάλι, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος αποπληρωμής του χρέους), επομένως, και στη Γαλλία, θα είναι περίπου το ίδιο.
Θα ήταν καλό αν η Γαλλία χρεοκοπούσε. Τότε θα κατέρρεε & θα διαλυόταν και η ΕΕ. Το φωνάζω εδώ και χρόνια ─ αλλά φυσικά κανείς δεν με ακούει ─ ότι τα χρέη της Ιταλίας θα μας οδηγήσουν ακριβώς σε αυτό, και θα ήθελα πολύ να διαψευσθώ. Δεν με νοιάζει ποια χώρα θα αποτελέσει την θρυαλίδα που θα τινάξει την την ΕΕ στον αέρα.
C’est normal, αυτό είναι φυσιολογικό, όπως θα έλεγαν από την άλλη πλευρά της Μάγχης. Η Γαλλική κυβέρνηση βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο προϋπολογισμός έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο, επίκεινται έκτακτες αυξήσεις φόρων και οι αγανακτισμένοι πολίτες προετοιμάζονται τώρα για μαζικές διαμαρτυρίες στους δρόμους.
Στη Γαλλία, όλα είναι λίγο-πολύ μπίζνες όπως συνήθως.
Αλλά αυτό που επέρχεται θα μπορούσε να αποδειχθεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό πολιτικό δράμα στο Παρίσι. Με τις συνεχώς αυξανόμενες ανησυχίες για το δημόσιο χρέος και την οικονομική βιωσιμότητα των γενναιόδωρων κοινωνικών παροχών να αυξάνονται, η Γαλλία θα έχει οδηγηθεί στα πρόθυρα μιας πλήρους κατάρρευσης (κραχ) της χρηματιστηριακής αγοράς, στην καταβαράθρωση της οικονομίας της.
Ο φετινός Σεπτέμβριος θα είναι ένας δραματικός μήνας στο Παρίσι. Ο Φρανσουά Μπαϊρού, ο πρωθυπουργός που διορίστηκε νωρίτερα φέτος από τον Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν για να εγκρίνει έναν προϋπολογισμό, και να προσπαθήσει να θέσει υπό έλεγχο τα ελλείμματα του προυπολογισμού, θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης για τις 8 Σεπτεμβρίου.
Αυτή η απόφαση του Μπαϊρού θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχθεί μια θαρραλέα αλλά ανόητη, και ίσως μοιραία, απόφαση. Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι ο Μπαϊρού έχει επιδείξει αξιοθαύμαστο θάρρος. Την περασμένη εβδομάδα, την πέρασε κάνοντας κήρυγμα στους ψηφοφόρους του, ότι η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να ζει πέρα από τις δυνατότητές της – θα ήταν μια αναζωογονητική αλλαγή αν κάποιος Βρετανός πολιτικός τολμούσε να το κάνει το ίδιο – και ότι οι Γάλλοι θα πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι και να κάνουν θυσίες.
Οι προτάσεις του, όπως η κατάργηση μερικών αργιών και η επιβράδυνση της αύξησης των κρατικών δαπανών, είναι πολύ μετριοπαθείς. Αλλά αποτελούν τουλάχιστον μια αρχή. Παρόλα αυτά, ωστόσο είναι υπερβολικές για το Γαλλικό κοινοβούλιο και, έτσι αν δεν γίνει κάποιο “θαύμα” την επόμενη εβδομάδα, με μαθηματική ακρίβεια, ο Μπαϊρού, όπως και ο προκάτοχός του Μισέλ Μπαρνιέ, θα απολυθεί & θα απομακρυνθεί από την θέση του πρωθυπουργού Γαλλίας.
Η Γαλλία σίγουρα πρέπει να κάνει κάτι. Αν κάποιοι από εμάς πιστεύουμε ότι η Βρετανία φορολογείται υπερβολικά, τότε η γειτονική μας χώρα, η Γαλλία, έχει φτάσει σε ένα εντελώς νέο επίπεδο.
Το να αφαιρέσουμε τις διακοπές των αργιών από τους Γάλλους ή να τους αναγκάσουμε να εργάζονται περισσότερο είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Το μεγαλύτερο τμήμα των κρατικών δαπανών πρέπει να εξαλειφθεί και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της μαζικής επαναμετανάστευση, δηλαδή στο να απελαθούν όλοι οι μετανάστες στην πατρίδα τους.
Η επαναμετανάστευση, να γυρίσουν εκεί από όπου ήλθαν όλοι οι λαθρομετανάστες, είναι η μόνη λύση για το 90% όλων των Ευρωπαϊκών προβλημάτων.
Οι κρατικές δαπάνες ανέρχονται στο 58% του ΑΕΠ, ενώ η φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων είναι 47%, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φορολογίας στον ΟΟΣΑ. Παρόλα αυτά, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γαλλίας προβλέπεται να φτάσει το 5,7% του ΑΕΠ, φέτος και είναι πιθανό να ξεπεράσει το 6%, ενώ ο δείκτης χρέους είναι πάνω από 113% επί του ΑΕΠ [*σ.μ. σημειωτέων ότι η Ελλάδα χρεωκόπησε όταν ο δείκτης χρέους έφτασε το 126,8% επί του ΑΕΠ, το 2009, ενώ σήμερα είναι στο 152,5%, επί του ΑΕΠ, και χρωστά περίπου 403,2 δις Ευρώ], και είναι ακόμη υψηλότερος αν συνυπολογιστεί το μερίδιο της ΕΕ στο χρέος.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι επενδυτές αρχίζουν να ανησυχούν για το ενδεχόμενο να δανείσουν ακόμη περισσότερα χρήματα στη Γαλλία. Τα επιτόκια δανισμού έχουν ήδη αυξηθεί πάνω από αυτά της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, δύο χωρών που βρέθηκαν στο επίκεντρο της προηγούμενης κρίσης του ευρώ, κάτι που δεν είναι και τόσο καθησυχαστικό, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Έρικ Λόμπαρντ προειδοποιεί ήδη για μια επιχείρηση διάσωσης από το ΔΝΤ. Είναι, για να το θέσουμε ευγενικά, μια μη καθόλου ενθαρρυντική προοπτική.
Ο Ερίκ Λομπάρντ, ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, προειδοποίησε για μια επιχείρηση διάσωσης της Γαλλίας από το ΔΝΤ.
Για τους περισσότερους από εμάς, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια καθαρά Γαλλική υπόθεση, ένα ζήτημα που πρέπει να επιλύσουν οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες στο Παρίσι. Λάθος! Αλλά εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Η κρίση στη Γαλλία θα μπορούσε εύκολα να προκαλέσει μια ευρύτερη κρίση της Χρημαστηριακής αγοράς. Υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να καταρρεύσει η παγκόσμια οικονομία.
Καταρχάς, προσέξτε τις τράπεζες. Οι μετοχές της Γαλλικής τράπεζας Société Générale έχουν πέσει κατά 10% τις τελευταίες πέντε ημέρες, ενώ οι μετοχές της BNP Paribas έχουν πέσει κατά 8%. Τι συμβαίνει λοιπόν; Είναι σαφές ότι τα hedge funds έχουν ανακαλύψει ότι η πώληση το σορτάρισμα (το «short going») των μεγάλων τραπεζών είναι ο ευκολότερος τρόπος για να εκμεταλλευτούν τη στρατηγική «η Γαλλία έχει χρεοκοπήσει».
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Τράπεζας της Γαλλίας (Banque de France), το χρέος της Γαλλικής κυβέρνησης αντιπροσωπεύει το 3% των συνολικών περιουσιακών στοιχείων του τραπεζικού τομέα και το 71% του κεφαλαίου πρώτης κατηγορίας. Εάν προκύψουν σημαντικές ζημίες σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία, μία ή περισσότερες μεγάλες τράπεζες ενδέχεται να χρεοκοπήσουν.
Ακόμη και αν υπάρχουν μόνο ανησυχίες σχετικά με αυτό, θα μπορούσε να προκαλέσει μαζική ανάληψη καταθέσεων, και όπως μάθαμε το 2008 και το 2009, αυτό μπορεί γρήγορα να ξεφύγει από πέρα από κάθε έλεγχο. Στην Ελλάδα, ήταν η «σπειροειδής καταστροφής του δημόσιου χρέους προς τις τράπεζες» που μετέτρεψε το δράμα σε παγκόσμια κρίση, και στο Παρίσι, θα μπορούσε εύκολα να συμβεί κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ωωω, σε παρακαλώ. Κάν’ το!
Στη συνέχεια, προσέξτε τον τρόπο μετάδοσης της κρίσης. Όταν η Ελλάδα κατέρρευσε, η κρίση εξαπλώθηκε γρήγορα στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Ο λόγος ήταν απλός. Όλες αυτές οι χώρες έμοιαζαν πολύ, ακόμη και αν τα χρέη τους δεν είχαν ξεφύγει τόσο εντελώς εκτός ελέγχου. Βεβαίως, η Γαλλία είναι η πιο ανεύθυνη από όλες τις μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου από φορολογική άποψη.
Αλλά αν καταρρεύσει, άλλες χώρες – ιδίως το Ηνωμένο Βασίλειο – θα πληγούν επίσης γρήγορα από την καταιγίδα, σαν ντόμινο, όπως συνέβη με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία μετά την κατάρρευση της Ελλάδας. Οι αγορές θα αναζητούν το επόμενο ντόμινο και δεν θα αργήσουν να το βρουν.
Τέλος, θα πρέπει να μας απασχολεί και το ποια λύση θα βρεθεί σε αυτό το μπλέξιμο. Ακόμα και το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν έχει, τουλάχιστον δημόσια, συμφιλιωθεί με το ευρώ. Κι όμως, μια απλή αλήθεια παραμένει. Ο ευκολότερος τρόπος για να ξεφύγει η Γαλλία από τα οικονομικά προβλήματα & τις δυσκολίες της είναι να εγκαταλείψει το ευρώ και να επαναφέρει το φράγκο.
Έξοδος από το ευρώ. Ναι, κάντε το! Αυτό θα σημαίνει και το τέλος της ΕΕ. Και τότε η Γαλλία θα μπορεί να υποτιμήσει ξανά κατά βούληση το φράγκο, όπως έκανε πάντα στην ιστορία της. Τότε το μάρκο και το φιορίνι θα απαλλαγούν από τέτοια άχρηστα νομίσματα και θα είμαστε όλοι ξανά ευτυχισμένοι.
Φυσικά, θα επέλθει μια τεράστια υποτίμηση, αλλά αν χρωστάτε 3,35 τρισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων ένα μεγάλο μέρος σε ξένους που σου δάνεισαν τα χρήματα σε ευρώ, αυτό μπορεί να μην είναι και τόσο κακό. Σίγουρα, θα ακολουθήσει μια περίοδος πληθωρισμού, αλλά οι εξαγωγές σας θα ενισχυθούν σημαντικά και, το πιο σημαντικό, το χρέος θα μειωθεί στο μισό από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι πολύ δελεαστικό. Κι όμως, θα επικρατούσε μια χαοτική κατάσταση για το δεύτερο μεγαλύτερο νόμισμα στον κόσμο (το Ευρώ), ενώ αυτό που ισοδυναμεί με μερική χρεοκοπία & αθέτηση πληρωμών θα έφερνε τεράστιες ζημίες στις τράπεζες, στους διαχειριστές κεφαλαίων και στις επενδυτικές εταιρείες σε όλο τον κόσμο.
«Οι τράπεζες, οι διαχειριστές κεφαλαίων και οι επενδυτικές εταιρείες παγκοσμίως θα βρεθούν μπροστά σε τεράστιες ζημίες.» Ακούγεται σαν μια ευχάριστη μουσική στα αυτιά μου.
Η Γαλλική δημοσιονομική κρίση μπορεί να φαίνεται σαν μια καθαρά εσωτερική υπόθεση της Γαλλίας. Αλλά ας το έχουμε αυτό κατά νου. Το χρέος της Γαλλίας είναι πλέον το τρίτο μεγαλύτερο στον κόσμο, μετά από αυτό των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, και οι δύο αυτές, είναι πολύ μεγαλύτερες οικονομίες.
Θα δούμε τι θα συμβεί στον Γάλλο πρωθυπουργό την επόμενη εβδομάδα (στις 8-9-2025) και αν θα καταφέρει να επιβιώσει αυτόν τον μήνα. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν πρόκειται απλώς για μια Γαλλική τραγωδία – θα μπορούσε εύκολα να αποτελέσει την αφορμή για μια ευρύτερη κατάρρευση της χρηματιστηριακής αγοράς παγκοσμίως.
Ναι, ναι, ναι. Τα χρηματιστήρια είναι σκέτη κερδοσκοπία και τοκογλυφία και θα έπρεπε να απαγορευτούν. Είναι όλα αντιχριστιανικά. Και όποιος ασχολείται με αυτά, του αξίζει να βρει μπροστά του τεράστιες ζημίες. Το πρώτο χρηματιστήριο στον κόσμο, αυτό του Άμστερνταμ, ιδρύθηκε από Εβραίους τοκογλύφουν, μια και οι Χριστιανοί απεχθάνονταν αυτό το επάγγελμα, εκ πεποιθήσεως. Και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε. Η κερδοσκοπία και η τοκογλυφία είναι εβραϊκές πρακτικές και θα έπρεπε …
