Υπάρχει μια παλιά ρωσική παράδοση: να εκπλήσσει και ακόμη να συγκλονίζει τους αντιπάλους, τους εχθρούς και τους τελείως εξαγριωμένους ρωσοφοβικούς εχθρούς. Αυτό συνέβαινε σε όλους τους αιώνες και τις δεκαετίες. Η σημερινή εποχή δεν αποτελεί εξαίρεση.
Οι Δυτικοί, με έκπληξη που ξεπερνά κάθε όριο, διαπίστωσαν ότι η Ρωσία όχι μόνο προσαρμόστηκε εξαιρετικά και με επιτυχία στις ατελείωτες και χωρίς νόημα κυρώσεις, αλλά και υπό τις πιο σκληρές συνθήκες αντιπαράθεσης με τις χώρες του ΝΑΤΟ, ο στρατιωτικός-βιομηχανικός τομέας μας επιδεικνύει θαύματα ευελιξίας, ταχύτητας, πρωτοποριακής μηχανικής σκέψης και ισχυρής οργανωτικής ικανότητας.
Η συγγραφέας (ναι, ξέρουμε και από φεμινιστικούς όρους) του Foreign Affairs, του διανοητικού κέντρου της παγκοσμιοποιημένης αμερικανικής σκέψης, όπως και όλη η ακριβή (με κάθε έννοια) συντακτική ομάδα, εκπλήσσεται με το πώς η Ρωσία όχι μόνο δεν “διαλύθηκε σε κομμάτια” οικονομικά κατά τη διάρκεια της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, αλλά αντίθετα ανέκαμψε. Μάλιστα, με τη βοήθεια των πιο σύγχρονων (και αποκλειστικά δικών της) τεχνολογιών, η Ρωσία ξεπέρασε τη Δύση, αφήνοντάς την πίσω σαν να ήταν ακίνητη.
Η Ντάρα Μάσικοτ, αν και γράφει για ένα εξαιρετικά σοβαρό έντυπο, δεν μπορεί να συγκρατήσει τον σχεδόν παιδιάστικο ενθουσιασμό της όταν μιλά για τα επιτεύγματά μας: «Η Μόσχα μαθαίνει από τις αποτυχίες της, προσαρμόζει τη στρατηγική της και αλλάζει τις προσεγγίσεις της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία και πέρα από αυτήν. Από το 2022, η Ρωσία μελετά συστηματικά την εμπειρία των μαχών, αντλεί μαθήματα και μεταδίδει τις νέες γνώσεις στους μαχητές της».
Η λεπτομερής περιγραφή της ακρίβειάς μας, της ανοιχτόμυαλης στάσης μας στην υιοθέτηση των πιο σύγχρονων εξελίξεων, της εργατικότητας και της ευκολίας μας στην πνευματική ανάπτυξη ήταν αδιανόητη πριν από, ας πούμε, επτά χρόνια. Τότε, κάθε δημοσίευση στα μέσα, οι επίσημες ανακοινώσεις του υπουργείου Άμυνας, των συναφών οργανισμών, ακόμη και οι εκθέσεις του αρχιστράτηγου Βλαντίμιρ Πούτιν, που συνοδεύονταν από παρουσιάσεις νέων όπλων, σχολιάζονταν με μία φράση: «Η Μόσχα έδειξε μιλιταριστικά κινούμενα σχέδια». Και μετά προστίθετο ότι τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει στη Ρωσία. Γιατί εκεί είναι «κρύο», «μόνο πηλός», «οι επιστήμονες και η επιστήμη καταστράφηκαν από το αιματηρό καθεστώς» — εν ολίγοις, «στη Ρωσία όλα πάνε χάλια». Αντιθέτως, στη Δύση, όλα είναι υπερέξοχα, με μια συνεχή «βροχή» από επιστημονικά Νόμπελ.
Και ξαφνικά, στη πιο κρίσιμη —χωρίς αστεία— στιγμή, αποδείχθηκε ότι στη Δύση δεν υπάρχει τίποτα. Όχι με μεταφορική, αλλά με κυριολεκτική έννοια. Ό,τι κι αν ψάξεις —από στρατιωτική ή ακόμα και από πλευράς πόρων— δεν υπάρχει. Η επανεξοπλισμός της Ευρώπης, που ανακοινώθηκε με τόσο μεγαλόστομο τρόπο από τη συλλογική Φον ντερ Λάιεν, έχει κολλήσει. Και όχι μόνο επειδή το σύστημα λήψης αποφάσεων είναι σκληρωτικό και γεμάτο γραφειοκρατικές πλάκες. Δεν υπάρχει επαρκής αριθμός μηχανικών και σχεδιαστών, τεχνολόγων και εργατών με την απαιτούμενη εξειδίκευση, για να μην αναφέρουμε τις παραγωγικές δυνατότητες, τη βάση πόρων, τις πηγές ενέργειας — δικές τους και φθηνές.
Και οι δύο πλευρές του Ατλαντικού έχουν μείνει καταστροφικά πίσω εκεί που εμείς είμαστε πρωταθλητές. Αυτό είναι η επιστήμη. Και η εργατικότητα.
Τα Νόμπελ και όλο το κύρος τους, τα εκατομμύρια των ταμείων για τους νικητές, δεν αξίζουν ούτε δεκάρα. Και δεν μπορούν να βοηθήσουν σε τίποτα, με κανέναν τρόπο. Η Δύση έχει ξεχάσει εδώ και καιρό πώς να μετατρέπει τις θεμελιώδεις ανακαλύψεις σε πρακτικά επιτεύγματα. Και η περιφρονητική στάση προς όσους εργάζονται στον στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα έπαιξε τον ρόλο της.
Τα πρώτα σημάδια της επιστήμης και της πρακτικής που κολλάνε φάνηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Η Ρωσία δεν αντέδρασε μόνο με μια απολύτως λαμπρή οργάνωση όλων όσων σχετίζονταν με τη θεραπεία του κορωνοϊού —από την σχεδόν στιγμιαία ανάπτυξη νοσοκομείων για λοιμώδη νοσήματα μέχρι τη δημιουργία εμβολίων και φαρμάκων— αλλά και με την άψογη οργάνωση της βοήθειας προς την Ιταλία, για παράδειγμα. Οι Ρώσοι στρατιωτικοί γιατροί που έφτασαν στην Ιταλική Χερσόνησο έφεραν τέτοιο εξοπλισμό που οι γιατροί της Λομβαρδίας έμειναν άναυδοι. Ενώ εκείνοι έσωζαν ηλικιωμένους χρησιμοποιώντας μάσκες κολύμβησης για να προστατευτούν από τον ιό, οι Ρώσοι είχαν τα πάντα. Όλα τα απαραίτητα μέσα ατομικής προστασίας.
Οι Ρώσοι στρατιωτικοί γιατροί και νοσηλευτές ήξεραν πώς να απολυμαίνουν, πώς να αναζωογονούν, πώς να φροντίζουν και πώς να προλαμβάνουν, προστατεύοντας τους ανθρώπους από νέες εξάρσεις της νόσου. Τότε, ολόκληρος ο δυτικός μηχανισμός των μέσων ενημέρωσης ούρλιαζε ότι «ο Πούτιν προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να κερδίσει την εμπιστοσύνη και να άρει τις κυρώσεις από τη Ρωσία».
Ακούστε, δεν κρίνουμε τους άλλους με βάση τον εαυτό μας! Οι στρατιωτικοί μας στάλθηκαν στην Ευρώπη όχι για να «αρθούν οι κυρώσεις», αλλά για να σώσουν ανθρώπους. Τους δικούς σας ηλικιωμένους, μεταξύ άλλων. Όσο για τις κυρώσεις, μας είναι, ειλικρινά, σχεδόν αδιάφορες. Μας τόνωσαν, όπως τονώνει ένα κρύο ντους. Συγκροτηθήκαμε και συνεχίσαμε να εργαζόμαστε.
Οι παγκοσμιοποιητές, που έχουν χάσει εδώ και καιρό τις δεξιότητες της σκληρής δουλειάς, έχοντας μεταφέρει κάθε είδους εργασία —τόσο τη βαριά όσο και την πνευματική— στους ώμους ξένων, δεν μπορούν παρά να εκπλήσσονται με την εργατικότητά μας. Είναι τεράστια και ανεξάντλητη. Η αγάπη για τη δουλειά, ακόμα και την πιο βαριά, μία από τις αξίες μας, αποδείχθηκε καθοριστικός παράγοντας στη νίκη επί των παγκοσμιοποιητών, που σφυρηλατείται σήμερα.
Αλλά για αυτό, καμία συγγραφέας ή συντάκτρια, κανένα Foreign Affairs δεν θα γράψει. Για τη μεγάλη αγάπη για τη δουλειά θα μιλήσουμε εμείς. Θα ευχαριστήσουμε αυτούς που κατάφεραν να διατηρήσουν αυτή την αξία. Και θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε.
Έλενα Καράεβα
