Βρέθηκα προ καιρού στα Χανιά..πήγα στο κομμωτήριο .
Η κομμωτήρια μου έφτιαξε τα μαλλιά, μου έφτιαξε και καφέ…μου διάβασε και το φλυτζάνι..
Φεύγω…. και με ζωσανε τα φίδια.. Θεέ μου .. λέγω αμάρτησα…
Θέλω έναν παπά, ένα πετραχήλι, να εξομολογηθώ να ειρήνευσω…..
Αποφάσισα να ψάξω να βρω μια εκκλησία, με την σκέψη πως εκεί θα πετύχω και τον παπά..
Προχωρούσα ..προχωρούσα…. κουράστηκα….
Και ξαφνικά αντικρίζω ,ένα κατάλευκο νησιώτικο ναό….Είπα εδώ είμαστε….
Μπαίνω στον πανέμορφο ναό , βλέπω την εικόνα του Χριστού, βλέπω και της Παναγίας.
Κοντοσταθηκα…Κοιταζω τον ναό και νιώθω ένα χέρι να μου ακουμπάει στο μέρος της καρδιάς μια πλάκα από πάγο..
Πάγωσα….
Ψυχραθηκα ….
Άδειασα…
Κοκκαλωσα….και τότε βγάζω μια φωνή και λέω….Εδώ μέσα δεν υπάρχει Θεός….και φεύγω..
Βγαίνοντας από τον ναό με εζωσαν και πάλι τα φίδια…Μονολογούσα και έλεγα…
Παναγιά μου σώσε με … εγώ να μπω σε Ορθόδοξο Ναό και να πω …εδώ δεν υπάρχει Θεός?.
Παναγιά μου έχασα την Ζεση…τον Βρασμό της Καρδιάς μου .,…την Λαχτάρα μου για τον Υιό σου ..
Τα καυτά τα δάκρυα που συνεγειρουν όλο μου το ειναι…..
Και τότε , εκεί που σιγανοπερπατουσα, ένα χέρι μου γυρίζει το κεφάλι. αντικρίζω και πάλι τον κατάλευκο ναο….και διαβάζω μια επιγραφή που έγραφε..Καθολικός Ναός….
Έπεσα στα γόνατα …στην μέση του δρόμου..
Συγκλονίστηκαν τα θεμέλια μου…..
Αχ Κόσμε….που να ξέρατε…..
Θεοδωρα
