Στην Αρετή Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης υπήρχε παλιά ένα τζαμί, το οποίο οι κάτοικοι είχαν χωρίσει στα δύο.
Το ένα μέρος το χρησιμοποιούσαν ως παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου και το άλλο ως Σχολείο.
Ο π. Ευάγγελος Χαλκίδης, ιερέας με αγία βιωτή, πήγαινε τακτικά σ’ αυτό το παρεκκλήσι για να κάνει Όρθρο κι Εσπερινό.
Πηγαίνοντας, λοιπόν, παραμονή του Ψυχοσάββατου του 1954 μαζί με μία ενορίτισσά του στο ναό, για να αφήσουν ένα ψυχοχάρτι, είδαν το ναό φωτισμένο και κάποιον κληρικό να ψέλνει μελωδικότατα στο αναλόγιο. Εκείνος, μόλις τους είδε, μπήκε στο Άγιο Βήμα, πήρε τα Τίμια Δώρα, τα ύψωσε στον ουρανό και χάθηκε.
Ο παπα-Βαγγέλης έμεινε άναυδος.
Παρακολουθούσε εκστατικός τα δρώμενα.
Μπήκε μέσα στο Ιερό για να αφήσει το χαρτί.
Είδε ότι δεν υπήρχε κανείς.
Κατάλαβε ότι ήταν ο άγιος Νικόλαος.
Ταράχθηκε πολύ. Έτρεξε αμέσως στο σπίτι του και μόλις μπήκε μέσα, λιποθύμησε.
Όταν αργότερα συνήλθε, δεν μπορούσε να μιλήσει.
Για τρεις ημέρες είχε χάσει την φωνή του.
Του έμεινε μόνιμα ένα μικρό τσέβδισμα, για να του θυμίζει πάντα ότι με τα ίδια του τα μάτια είδε υπερφυσικές καταστάσεις.
*«Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης», από το βιβλίο Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Β΄, Άγιον Όρος 2012
