Σαν σήμερα για να μην ξεχνιόμαστε συμπληρώθηκαν 96 χρόνια από το τραγικό γεγονός της καταστροφής της Σμύρνης…Το στολίδι, το Μικρο Παρίσι της Ανατολής σαν σήμερα παραδόθηκε στις φλόγες από τους Τσέτες.Η πυρκαγιά της Σμύρνης ήταν η «χαριστική βολή» σε μια κοινωνία όπου συμβίωναν, παρά τις αντιθέσεις τους, διαφορετικές εθνότητες με διαφορετική θρησκεία, γλώσσα, κουλτούρα και οικονομική επιφάνεια. Το μοντέλο συνύπαρξης και ανάπτυξης σ’ αυτή τη γωνιά της Ιωνίας, με εμφανή τη δυτική επιρροή δεν υπήρχε σ’ άλλη πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτός ο τρόπος ζωής μοιραία προκαλούσε το «φθόνο» της πλειοψηφίας του τουρκικού λαού, επηρεασμένου, από τα εθνικιστικά συνθήματα των Νεότουρκων που σχεδόν για μια δεκαετία (1908-1918) επέβαλαν στη χώρα την πολιτική τους και από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας κατά τον Α΄ Π. Π. Τα συνθήματα αυτά αποτέλεσαν τη βάση της ιδεολογίας του Κεμαλικού Εθνικισμου….
Παρά λοιπόν τα όσα λένε οι Τούρκοι η καταστροφή της Σμύρνης και η σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού, ελληνικού και αρμενικού, υπήρξε μια πράξη προσχεδιασμένης γενοκτονίας.Οι Τούρκοι θα το ήθελαν πάρα πολύ να αλλάξουν την εικόνα τους προς τα έξω, αλλά τα έργα και οι ημέρες τους δεν τους αφήνουν.Υπάρχουν καταγεγραμμένες μαρτυρίες -δυστυχώς – γι αυτούς και “ευτυχώς” για εμάς που αποδεικνύουν το αντίθετο.Η φωτιά στην Σμύρνη και στα προάστια αυτής μπήκε από τους ιδίους.
«Η πυρκαϊά τέθηκε σκόπιμα. Πολλοί Αμερικανοί πολίτες είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τους Τούρκους τακτικούς στρατιώτες να βάζουν φωτιά σε σπίτια, κρατώντας κουρέλια βουτηγμένα σε βενζίνη. Η εξόντωση των χριστιανών που ακολούθησε, υπήρξε συστηματική… Πολλοί κατέφυγαν στις εκκλησίες όπου κάηκαν ζωντανοί, όταν οι Τούρκοι της πυρπόλησαν.» (The London Times, 05/09/1922)
«Ο Γάλλος συγγραφέας Ρενέ Πουώ κατέγραψε μαρτυρίες συμπατριωτών του, οι οποίοι έκαναν λόγο για αποκεφαλισμένα σώματα μικρών παιδιών γύρω από την αρμενική μητρόπολη του Αγίου Στεφάνου.»
«Ο Αγγλος Ρόυ Τρέλοαρ, αντιπρόσωπος μεγάλης βρετανικής εταιρίας στην Σμύρνη κατέθεσε ενδεικτικά ότι από τα πεταμένα στους δρόμους πτώματα, η νοσογόνος δυσοσμία ήταν τόσο ανυπόφορη, ώστε ήταν αδύνατο να πλησιάσει κανείς στις Αρμενικές γειτονιές.»«Αλλά, και στην προκυμαία η κατάσταση που επικρατούσε ήταν φρικώδης. Ιδιαίτερα ατιμωτική υπήρξε η μεταχείριση από τους Τούρκους των Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών, οι οποίοι τους υποχρέωναν να καθαρίζουν γυμνοί την προκυμαία. Οι ταλαιπωρίες τους διήρκεσαν πολλές ημέρες, ενώ αρκετοί από αυτούς θανατώθηκαν με απαγχονισμό».
«Στο Μερσινλί, στην εκκλησία της Παναγιάς της Μυρτιδιώτισσας, οι Τούρκοι, αφού ασέλγησαν σε δεκάδες κοπέλες […] τις στραγγάλισαν. Στο προάστιο αυτό κατεσφάγησαν όλοι οι εκεί παραμένοντες.»
«Στο προάστιο Μπαϊρακλί, προκειμένου, προκειμένου να αποφύγουν την ατίμωση και το βασανιστικό τέλος, εκατοντάδες νέες προτίμησαν να πέσουν στην θάλασσα, βρίσκοντας έτσι θάνατο από πνιγμό»
«Οι κεμαλικοί αποφάσισαν ότι η Σμύρνη θα γινόταν στο εξής πόλη καθαρά τουρκική.Εξάλλου ο ίδιος ο Κεμάλ στις 13 Σεπτεβρίου το βράδυ από το μπαλκόνι της βίλας που έμενε, βλέποντας τις φλόγες να υψώνονται στον ουρανό της Σμύρνης, είπε στους αξιωματικούς «…παιδιά κοιτάξτε καλά αυτή τη θέα, αυτές οι φλόγες σηματοδοτούν το τέλος μιας περιόδου και την αρχή μιας νέας. Ενώ οι αμαρτίες της οθωμανικής αυτοκρατορίας τον τελευταίο αιώνα «καθαρίζονται» με αυτή τη φωτιά, η οποία παράλληλα ανακοινώνει στον κόσμο την άνοδο του τουρκικού έθνους και την ίδρυση του τουρκικού κράτους.»
Οι γνώμες όλων λοιπόν συμπίπτουν: την πυρκαϊά την άναψαν οι Τούρκοι, με την σύμπραξη του τακτικού τους στρατού…Οι Τούρκοι, μετά την λεηλασία της αρμενικής συνοικίας και τη σφαγή πολλών κατοίκων της, κατέφυγαν στην φωτιά, για να εξαλείψουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους» (Ρενέ Πουώ, Γάλλος συγγραφέας)«Πυρκαιά ξέσπασε σε πολλά σημεία, άρα επρόκειτο για συστηματική πυρπόληση, που μπορούσε να γίνει μόνο βάσει συντονισμένου σχεδίου. Οι Τούρκοι πυρπόλησαν την Σμύρνη, αποσκοπώντας στην έξωση όλων όσων δεν ήταν μουσουλμάνοι ή Εβραίοι. Η φωτιά που κατέστρεψε την Σμύρνη, ήταν η φυσική αποκορύφωση των ενεργειών του φανατισμένου Τουρκικού Στρατού» (Ενορκη μαρτυρία του καθολικού ιερέα της Σμύρνης, αιδεσιμώτατου Τσαρλς Ντόμπτσον)
Η μαρτυρία μιας επιζήσας της Μικρασιατικής καταστροφής τα λέει συγκλονιστικά όλα σε ένα σημείο…. Αφού είδε να δολοφονούν (κρυμμένη αυτή και υπόλοιπα 3 μικρά αδέλφια της) τους γονείς της, την θεία της και τα 3 μεγαλύτερα αδέλφια της, μετά από μέρες έφυγε απ΄το σπίτι τους, πήρε στην αγκαλιά το μωρό τραυματισμένο αδελφάκι της ενώ το άλλο το κρατούσε σφιχτά απ΄το χέρι, βγήκε στο δρόμο και ακολουθούσε τον κόσμο
“Τι να κάνω με τα δυο μωρά”;διηγείται.. Μπήκα μέσα στην εκκλησία, μα επειδή βρωμούσαμε πολύ σάπιο αίμα, ειδικά το πόδι του μωρού παιδιού που είχε χτυπήσει, τα μαλλιά μας, τα ρούχα μας, μας διώξαν από την εκκλησία. Τι να κάνουμε; Ζαρώσαμε σαν τα σκυλάκια σ’ ένα παραγκώνι. Εκεί η επιζήσας είδε μια κοπέλα που κάθονταν σ’ ένα σωρό πέτρες. Της φώναξε, ήθελε έναν άνθρωπο να την βοηθήσει, να της μιλήσει. Αυτή η κοπέλα (όπως την περιγράφει) τίποτα,έστεκε ακούνητη. Δεν την πρόσεξε στην αρχή καλά μόνο της μιλούσε.Την έβλεπε που γούρλωνε τα μάτια της, μα δεν πήγε πουθενά το μυαλό της∙ Τότε την πρόσεξε καλύτερα….”Και τι να δω! (λόγια της επιζήσας) Της είχαν χώσει ένα ξύλο από πίσω και έβγαινε από το στόμα της. Τότες ήταν που έτρεχα ακόμη πιο πολύ.
Αυτοί είναι οι Τούρκοι, ότι και να κάνουν τον παρελθόν τους είναι γεμάτο από ποτάμι αίμα και ο δρόμος που βαδίζουν είναι στρωμένος από πτώματα αθώων ψυχών.
Οι νεκροί ζητούν δικαίωση και σίγουρα θα την βρουν.Οι Τούρκοι έχουν διαπράξει Ύβρι.Όποιος γίνεται αλαζόνας (Υβριστής), περνά σε πράξεις ανόσιες, προσβλητικές (Άτις) για τις οποίες η θεία δίκη (Νέμεσις) επιλαμβάνεται της τιμωρίας η οποία οδηγεί στην καταστροφή (τίσις).Αυτό θα πάθουν και οι Τούρκοι καθότι ο καιρός γαρ εγγύς.
Η όλη φιλοσοφία του: ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις , κρύβεται στην συμπαντική νομοτέλεια και στην δομή της ανθρώπινης φύσης και σκοπό έχει την ισορροπία και την αρμονία της ζωής των ανθρώπων.
Οι ενέργειες των Τούρκων έχουν δημιουργήσει πεδίο αρνητισμού, το οποίο έχει μεταδοθεί στις επόμενες γενιές τους, οι οποίες βρίσκονται παγιδευμένες από την κληρονομιά αυτή.
Να την χαίρονται λοιπόν τέτοια κληρονομία που κουβαλούν.
