Γράφει ο Ιταλός αρθρογράφος Τζουζέπε Μασάλα (Giuseppe Masala)
Ένα από τα βασικά διδάγματα της ιστορίας είναι ότι για να κατανοήσουμε το μέλλον της Ευρώπης, πρέπει να κοιτάξουμε το τι συμβαίνει στην Γαλλία. Αυτή η αλήθεια ισχύει πιθανώς από την εποχή της γέννησης του Γαλλικού έθνους-κράτους, αλλά έχει γίνει ολοένα και πιο εμφανής κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, κατά τη διάρκεια των οποίων συνέβησαν – ακριβώς στη Γαλλία – συγκεκριμένα φαινόμενα όπως ήταν ο Διαφωτισμός, η Γαλλική Επανάσταση και η Ναπολεόντειο έπος.
Αυτό εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα. Η Γαλλία είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που διαθέτει πυρηνικά αποτρεπτικά όπλά και κατέχει έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, γεγονός που δίνει στο Παρίσι αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πεπρωμένου της Ευρώπης. Παρόλα αυτά, ωστόσο, σε αυτή την ιστορική συγκυρία, η Γαλλία βιώνει μια εξαιρετικά βαθιά βιομηχανική, οικονομική & πολιτική κρίση, η οποία έχει προ πολλού μετατραπεί σε πολιτική και, ολοένα και περισσότερο, σε κοινωνική κρίση.
Το κλειδί για την κατανόηση της προέλευσης της τρέχουσας κρίσης της Γαλλίας βρίσκεται —όπως συμβαίνει τόσο συχνά!— στην εισαγωγή του ευρώ. Όπως και η Ρώμη, έτσι και το Παρίσι δεν κατάφερε να αντέξει τον ανταγωνισμό των χωρών της Βόρειας Ευρώπης και τις εξελιγμένες παγκόσμιες αλυσίδες αξίας τους. Η Γαλλία, επίσης, βίωσε την τραγωδία της αποβιομηχάνισης, η οποία επιδεινώθηκε από το τέλος της Françafrique, δηλαδή το τέλος της κυριαρχίας του Παρισιού επί των πρώην αφρικανικών αποικιών που της εξασφάλιζαν μια ασφαλή αγορά για τα γαλλικά προϊόντα και μια συνεχή ροή κεφαλαίων προς το Παρίσι μέσω του μηχανισμού του φράγκου CFA. [* το φράγκο CFA της Δυτικής Αφρικής, το νόμισμα 210 εκατομμυρίων Αφρικανών σε 14 χώρες]
Η κατάσταση στη Γαλλία επιδεινώθηκε και από ένα άλλο φαινόμενο, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αναφέρομαι φυσικά στον λεγόμενο γαλλο-γερμανικό άξονα, ο οποίος δεν πρέπει να εξεταστεί μόνο από πολιτική άποψη, αλλά και από οικονομική και χρηματοοικονομική. Από την τελευταία άποψη, ο άξονας είναι πολύ απλός και συγκεκριμένος στην κατανόηση του. Το Βερολίνο κάλυπτε πάντα – και όλο και περισσότερο – τα αυξανόμενα ελλείμματα των τρεχουσών συναλλαγών του Παρισιού. Με άλλα λόγια, η Γερμανία, με την τεράστια οικονομική της δύναμη που βασίζεται σε ένα παγκοσμίως υπερανταγωνιστικό σύστημα παραγωγής, πλήρωνε τους λογαριασμούς του Παρισιού και έτσι γλίτωσε τους Γάλλους από το να αναγκαστούν να αποτιμήσουν τα ολοένα και πιο εκτροχιασμένα, εκτός ελέγχου, δημόσια οικονομικά τους. Προφανώς, το Βερολίνο το έκανε αυτό όχι για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά επειδή έτσι εξασφάλιζε τη Γαλλική υποστήριξη σε ευρωπαϊκό επίπεδο και έτσι επέκτεινε την ηγεμονία του στους θεσμούς της Ε. Ένωσης. Από τη γαλλική οπτική γωνία, πρέπει να ειπωθεί ότι η συνεχής εισροή κεφαλαίων από το Βερολίνο και τις δορυφορικές χώρες του, λειτούργησε σαν τεράστιες δόσεις μορφίνης, που επέτρεψαν μέχρι σήμερα, τη διατήρηση ενός υπερπολυτελούς κοινωνικού κράτους για δεκαετίες, και επομένως, έτσι απέτρεπαν τη μετασχηματισμό της βιομηχανικής κρίσης σε κοινωνική κρίση.
Αλλά αν αυτές, οι δόσεις χρηματοοικονομικής μορφίνης που προέρχονταν από την άλλη πλευρά του Ρήνου, ήταν αφενός ευλογία για το Παρίσι, αλλά αποδείχθηκαν επίσης και κατάρα, καθώς εμπόδισαν τους Γάλλους πολιτικούς να αντιληφθούν τη σοβαρότητα της κατάστασης τους και αυτό τους αποκοίμησε ώστε να επαναπαύονται πάνω στις υποθετικές δάφνες τους.
Όλα αυτά συνέβαιναν μέχρι την ώρα της κρίσης, της αναμέτρησης που ξέσπασε πρόσφατα και βιώνουμε τους τελευταίους μήνες στο Παρίσι. Η καθαρή χρηματοοικονομική θέση της Γαλλίας είναι εντελώς εκτός ελέγχου, με περίπου 900 δισεκατομμύρια ευρώ σε καθαρό εξωτερικό χρέος. Ένα αστρονομικό ποσό, αν το συγκρίνετε με το γεγονός ότι η Ιταλία τέθηκε υπό την υποχρεωτική εποπτεία της ΕΕ, υπό την κυβέρνηση Μόντι, όταν είχε αρνητική καθαρή οικονομική θέση «μόνο» 300 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το ένα τρίτο αυτής που έχει σήμερα η Γαλλία, παρόλο που το Παρίσι δεν έχει οικονομία τρεις φορές μεγαλύτερη από την Ιταλική.
Η καθαρή χρηματοοικονομική θέση της Γαλλίας επομένως είναι εκτός ελέγχου και, επιπλέον, πρέπει να θεωρηθεί εντελώς ασταθής, επειδή έχει χάσει το κύριο δίχτυ ασφαλείας της, δηλαδή τη ειροή κεφαλαίων από τη Γερμανία και τις δορυφορικές χώρες της, που εξασφάλιζαν μια σχετική σταθερότητα τόσο στο χρηματοοικονομικό σύστημα της Παρισιού όσο και στο δημόσιο χρέος της Γαλλίας. Για να αποδείξουμε ότι η οικονομική κατάσταση της Γαλλίας είναι ασταθής & ετοιμόρροπη, αρκεί να αναφέρουμε ένα μόνο νούμερο. Τα δεκαετή κρατικά ομόλογα του Παρισιού έχουν πλέον φτάσει σε απόδοση 3,5%, η οποία είναι αντικειμενικά πολύ υψηλή και δείχνει ότι η Γαλλία πρέπει να προσφέρει συνεχώς υψηλότερα επιτόκια εάν δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια εκροή κεφαλαίων και την επακόλουθη χρηματοπιστωτική και τραπεζική κρίση που όχι πολύ αργότερα θα εξελιχθεί σε χρεωκοπία.
Από αυτή την άποψη, η δήλωση της Προέδρου της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκής Κετρικής Τράπεζας), κας Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία δήλωσε στον Τύπο ότι «το Γαλλικό τραπεζικό σύστημα δεν διατρέχει κίνδυνο». Η δήλωση αυτή είναι αποκαλυπτική, γιατί είναι το σημάδι ότι και το Γαλλικό τραπεζικό σύστημα κλονίζεται. Υπάρχει μήπως κάποια άλλη μεγαλύτερη απόδειξη ότι ένα τραπεζικό σύστημα διατρέχει κίνδυνο από το ό,τι όταν ένας κεντρικός τραπεζίτης αναγκάζεται να ισχυριστεί το ακριβώς αντίθετο;
Ακόμη και ο οίκος αξιολόγησης Fitch αναγνώρισε τη σοβαρότητα της κατάστασης, υποβαθμίζοντας το εθνικό δημόσιο χρέος της Γαλλίας από AA- σε A+. Εν ολίγοις, με λίγα λόγια, η πορεία που ακολουθεί η Γαλλία είναι πολύ παρόμοια με εκείνη των προηγούμενων ετών, με τρεις επιβαρυντικούς παράγοντες:
- 1. Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης δύσκολα θα μπορέσουν να στηρίξουν το Γαλλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα με μαζικές εισροές κεφαλαίων, όπως είχαν κάνει τις προηγούμενες δεκαετίες.
- 2. Η καθαρή χρηματοοικονομική θέση της Γαλλίας είναι εξαιρετικά προβληματική σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας της χώρας
- 3. Η Ευρώπη πιθανότατα θα βιώσει μια σοβαρή κρίση στο επόμενο χρονικό διάστημα, καθώς αποτελεί πλέον μια περιθωριακή οικονομική περιοχή, αποκομμένη από σημαντικές χρηματοοικονομικές ροές, τεχνολογική καινοτομία, και χωρίς καμία πολιτική επιρροή. Κατά συνέπεια, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για το Παρίσι να αντιμετωπίσει τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες του, την εξυγίανση των οικονομικών του, ακριβώς επειδή αυτό πρέπει να γίνει σε μια περίοδο δυσμενών οικονομικών συνθηκών για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο.
Όπως συμβαίνει πάντα όταν η οικονομική κατάσταση μιας χώρας είναι τόσο ασταθής, κατά παρόμοιο τρόπο και η πολιτική θεσμική της δομή της καθίσταται επίσης σοβαρά ασταθής. Οι κυβερνήσεις στο Παρίσι, ανέρχονται και γκρεμίζονται με χρόνους πρωτοφανείς. Διαδέχονται η μία την άλλη με μεγάλη ταχύτητα και, πάνω απ’ όλα, είναι αδύναμες, ανίσχυρες και ανίκανες να σχεδιάσουν & να χαράξουν μια στρατηγική εξόδου από αυτήν την σοβαρή κρίση.
Και ακριβώς σε αυτό το δυσμενές και περίπλοκο περιβάλλον, οι γαλλικές ελίτ φαίνεται να έχουν επιλέξει τον πιο βολικό (και ανεύθυνο) τρόπο εξόδου από την κρίση. Τη κατασκευή ενός εξωτερικού εχθρού. Προφανώς, αυτός δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον αυτοκράτορα του Κρεμλίνου, Βλαντιμίρ Πούτιν.
Οι σκληρές, πολεμοχαρεις δηλώσεις του Μακρόν, στις οποίες αποκάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο «ορκ» (ανθρωποειδές τέρας) και «αρπακτικό», λένε πολλά για τη απελπιστική θέση του Παρισιού. Επομένως, οι Γάλλοι θέλουν πόλεμο, ή, σε κάθε περίπτωση, μια τουλάχιστον κατάσταση συνεχούς πολεμικής έντασης με τη Ρωσία, προκειμένου να αποκρύψουν τα δραματικά εσωτερικά προβλήματα τους.
Μόνο με αυτή τη λογική μπορεί κανείς να εξηγήσει την ιδέα του Μακρόν να στείλει Γαλλικά στρατιωτικά αποσπάσματα στην Ουκρανία τάχα ως ειρηνευτικές δυνάμεις ενώ στην πραγματικότητα είναι δυνάμεις επέμβασης για να δημιουργήσουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη δυτική Ουκρανία, προκειμένου να καταρρίπτει τα σμήνη ρωσικών drones που βρυχώνται στους Ουκρανικούς ουρανούς.
Αυτές οι ανεύθυνες ιδέες πυροδοτούν το κλίμα, σε τέτοιο βαθμό, που ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Πεσκόφ δήλωσε ότι θεωρεί ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται ήδη σε πόλεμο με τη Ρωσία. Για να μην αναφέρουμε τον πρώην πρόεδρο Μεντβέντεφ, ο οποίος τώρα πλέον μιλάει και αυτός για πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, με τον οξύ συνηθισμένο τόνο του Ζιρινόφσκι.
Τελικά, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Για άλλη μια φορά, ότι η μοίρα, η τύχη, το πεπρωμένο της Ευρώπης αποφασίζεται & θα κριθεί στο Παρίσι. Η ειρήνη στην Ευρώπη θα επιτευχθεί μόνο με ένα ειρηνικό Παρίσι.
synergon-info.blogspot.com
sinistrainrete.info
