1ο ΜΕΡΟΣ
Τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός, ενώ η πολιτική λιτότητας αποτελεί το όπλο για την οικονομική κατοχή των εταίρων της.
«Στην πραγματικότητα οι ναζί και οι σύμμαχοι τους αφιέρωσαν πάρα πολλά χρόνια στην αναζήτηση έξυπνων προγραμμάτων που θα προωθούσαν την οικονομική και πολιτική ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών κρατών – προγράμματα που έχουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα με το σημερινό σχεδιασμό της Ευρωζώνης».
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, η Γερμανία είναι σήμερα η ισχυρότερη οικονομική και πολιτική δύναμη της Ευρώπης – ενώ δεν μπορεί να δρομολογηθεί τίποτα στην ήπειρο μας, χωρίς να το εγκρίνει προηγουμένως η καγκελαρία. Πριν από μερικά χρόνια άλλωστε το ίδιο το Spiegel είχε αναφερθεί στο θέμα, χρησιμοποιώντας τον τίτλο «Το 4ο Ράιχ» στο διαδίκτυο, όπου έγραψε τα εξής:
«Ακούγεται παράλογο, επειδή η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι μία επιτυχημένη Δημοκρατία, χωρίς ίχνος εθνικοσοσιαλισμού, ενώ η Merkelείναι ούτως ή άλλως πέρα από κάθε αμφιβολία. Όμως, σχετικά με τη λέξη «Ράιχ» (αυτοκρατορία), θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί. Σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα εθνικό κράτος, σημαίνει μία περιοχή κυριαρχίας, μία επικράτεια με ένα κέντρο, το οποίο επιβάλλει κανόνες σε περισσότερες χώρες. Με βάση αυτόν τον ορισμό λοιπόν, θα ήταν λανθασμένο να αναφερόμαστε σε ένα γερμανικό Ράιχ στον τομέα της οικονομίας;«
Πρόσφατα τώρα το περιοδικό «Politico Europe», συνιδιοκτήτης του οποίου είναι η γερμανική εκδοτική εταιρεία «Axel Springer ΑΕ» (Bild, Welt κλπ.), περιέγραψε με κυνισμό γιατί η Ελλάδα είναι εκ των πραγμάτων αποικία της Γερμανίας. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι, παρά τις προσπάθειες του πρωθυπουργού να επιτύχει τη διαγραφή χρεών της Ελλάδας, δεν είχε απολύτως καμία δυνατότητα να αντισταθεί στις επιθυμίες του Γερμανού «κυρίου» της αποικίας του – επειδή στην Ευρωζώνη τα δημόσια χρέη χρησιμοποιούνται σαν πολιτικό εργαλείο.
Δηλαδή, ως ένα μέσον επιβολής οικονομικής πειθαρχίας, με στόχο τον καταναγκασμό των κυβερνήσεων να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας, τα οποία ζημιώνουν το κοινωνικό κράτος – ενώ μειώνουν το ΑΕΠ αυξάνοντας τη σχέση Χρέος/ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να υποδουλώνουν τη χώρα τους, καθιστώντας την απόλυτα εξαρτημένη από τη Γερμανία. Παράλληλα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις υποχρεώνονται από τον «γερμανό κύριο» τους να «πουλούν» αυτά τα μέτρα στους Πολίτες των χωρών τους, ως απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές ή μεταρρυθμίσεις – χωρίς να γίνεται φανερό ότι, ο πραγματικός στόχος είναι η οικονομική κατοχή τους.
Αργά ή γρήγορα άλλωστε οι Πολίτες κουράζονται, συνθηκολογούν και πείθονται πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος – όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα όπου το ποσοστό των κομμάτων, καθώς επίσης των ψηφοφόρων που τάσσονται υπέρ των μνημονίων, αυξάνεται συνεχώς. Κάποια στιγμή δε αυτοί που θα επιμένουν να αρνούνται να τα αποδεχθούν θα χαρακτηρισθούν γραφικοί, αφελείς, ταραξίες, δογματικά αντιδραστικοί ή/και άσχετοι – οπότε θα απομονωθούν εντελώς από την κοινωνία που θα σκύβει υπερήφανα το κεφάλι, θεωρώντας ως προνόμιο το να αποτελεί επαρχία της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους», αρκεί να επιβιώνει.
Όλα αυτά επεξηγούν εύκολα γιατί η Γερμανία αποφεύγει τις σοβαρές συζητήσεις περί μίας διαγραφής του ελληνικού χρέους – αδιαφορώντας για τις προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων, καθώς επίσης για τις υποσχέσεις που τους έχει δώσει στο παρελθόν. Με απλά λόγια, τα δημόσια χρέη αποτελούν στην ουσία τα δεσμά, με τα οποία τόσο η Ελλάδα, όσο και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης εμποδίζονται από το να αλλάξουν πορεία – κάτι που γνωρίζουν οι κυβερνήσεις, αλλά μάλλον δεν θέλουν να το πιστέψουν/αποκαλύψουν, ντρεπόμενες για το ρόλο τους ως έπαρχου του 4ου Ράιχ.
Άλλωστε, προφανώς η γερμανική κυβέρνηση δεν ανησυχεί μήπως χάσει ένα μέρος των 200 περίπου δις € που έχει δανειστεί η Ελλάδα από την Τρόικα – έναντι θηριωδών εγγυήσεων, όπως είναι η δημόσια περιουσία της (Υπερταμείο).
Πόσο μάλλον όταν μόλις το 28% του ποσού αυτού προέρχεται από εγγυήσεις που έχει δώσει η ίδια, χωρίς καν να διαθέσει πραγματικά χρήματα – όταν την ίδια στιγμή κερδίζει με τη βοήθεια της Ελλάδας τεράστια ποσά από τους τόκους δανεισμού της, από την υποτίμηση του ευρώ και από τα μυθικά πλεονάσματα του ισοζυγίου της, τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως (όσο περίπου το δημόσιο χρέος μας). Ειδικά όταν ταυτόχρονα εμποδίζει τη χώρα μας να απαιτήσει τις πολεμικές επανορθώσεις – όπου, σύμφωνα με Γερμανούς ιστορικούς, οφείλει πράγματι στην Ελλάδα ποσά που υπερβαίνουν τα 300 δις €.
Σημείωση Οίμου- Αθήνας: Οι πολεμικές επανορθώσεις, το αναγκαστικό δάνειο και και η κλοπή του χρυσού υπερβαίνουν το 1 τρις ευρώ, αλλά δεν μπορούν να διεκδικηθούν από την εταιρία“Γερμανια ΕΠΕ”. Χρειάζεται να γίνει συντακτική εθνοσυνέλευση της γερμανίας και να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης με το Γερμανικό κράτος που θα προκύψει από αυτήν!
Η δημιουργία του 4ου Ράιχ
Συνεχίζοντας, παρά το ότι τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ παραδέχονται δημόσια ότι, ο αποικιοκράτης της ηπείρου μας διαθέτει μία τόσο μεγάλη πολιτική ισχύ, θεωρούν πως ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας προέκυψε χωρίς να επιδιωχθεί, από μία σύμπτωση – οπότε πρόκειται για ένα τυχαίο Ράιχ, για μία αυτοκρατορία που δεν σχεδιάσθηκε ποτέ.
Ότι δημιουργήθηκε λοιπόν ενάντια στις επιθυμίες της Γερμανίας, παραδόξως λόγω ενός εσφαλμένου σχεδιασμού της Ευρωζώνης – ο οποίος (σχεδιασμός) επέτρεψε τυχαία στη χώρα, καθώς επίσης στους στενούς συμμάχους της (πρώην περιοχή του μάρκου), να ακολουθήσουν ακούσια μία νέα πολιτική μερκαντιλισμού, συσσωρεύοντας τεράστια πλεονάσματα εις βάρος όλων των εταίρων τους! Μεταξύ άλλων εκείνων των κρατών που υπερχρεώθηκαν, λόγω των δικών τους λαθών και της αλόγιστης σπατάλης των Πολιτών τους – παρά το ότι η πολιτική της ΕΚΤπου εδρεύει στη Φρανκφούρτη οδηγεί σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα.
Εν τούτοις δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η «κατασκευή» του ευρώ, κυρίως με τη συμβολή της Γερμανίας, ωφελεί αναπόφευκτα περισσότερο τα ισχυρά εξαγωγικά κράτη, σε σχέση με εκείνα που προσανατολίζονται στην εσωτερική τους ζήτηση και αγορά – όπως, για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. Επομένως δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε εσφαλμένη – αλλά προσχεδιασμένη και απόλυτα σωστή.
Υπάρχουν δε πολλές αποδείξεις σχετικά με το ότι, ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά πως ήταν το αποτέλεσμα ενός πολύ προσεκτικού σχεδιασμού που ακολούθησε η χώρα, ενεργητικά και συνειδητά, για πολλές δεκαετίες – εφαρμόζοντας μία επεκτατική στρατηγική μέσα και μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο σχεδιασμός αυτός φαίνεται πολύ καθαρά από το άνοιγμα της Γερμανίας προς τη Ρωσία πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ιδίως όμως από την πολιτική της επανένωσης της – όπου μεταφέρθηκε ένα μέρος του παραγωγικού της μηχανισμού στις χώρες φθηνού εργατικού κόστους της ανατολικής Ευρώπης, αυξάνοντας τόσο την πολιτική της επιρροή, όσο και τα κέρδη της βιομηχανίας της. Ο ρόλος της δε στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας είναι αναμφισβήτητος – αν και χρησιμοποίησε ξανά τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως συνήθως από το παρασκήνιο.
Ακόμη όμως και να δεχθούμε πως δεν ήταν έτσι ή να μη συνδέσουμε τη μεταπολεμική περίοδο με αυτή των ναζί που επιθυμούσαν την κατοχή της Ευρώπης (ζωτικός χώρος), ενώ είχαν λάβει τα μέτρα τους όταν διαπίστωσαν πως ηττήθηκαν, θα ήταν ανόητο να πιστέψουμε πως η ασυμβίβαστη στάση της Γερμανίας, για παράδειγμα στο θέμα της πολιτικής λιτότητας, βασίζεται στην ιδεολογική της εμμονή και ισχυρογνωμοσύνη – μεταξύ άλλων αναρωτώμενοι ποιόν ωφελεί, όπου αναμφίβολα θα συμπεραίναμε ότι, πρώτα η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία ωφελούνται τα μέγιστα.
Ειδικότερα, τα «μέτρα διάσωσης» που επιβλήθηκαν στις χώρες της κρίσης, ωφέλησαν κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία – αφού επρόκειτο ουσιαστικά για μία καλυμμένη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών οι οποίες, έχοντας κερδίσει τεράστια ποσά από το δανεισμό αδύναμων κρατών και ιδιωτών την προηγούμενη περίοδο, δεν ήθελαν να υποστούν τις συνέπειες της μη συνετής πολιτικής τους. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από πάρα πολλές διεθνείς αναλύσεις, οπότε δεν υπάρχει λόγος να επεκταθούμε παραπάνω.
Η Γερμανία και πάντοτε δευτερευόντως η Γαλλία, είναι επίσης οι χώρες που κερδίζουν από την υφαρπαγή των περιουσιακών στοιχείων των χρεοκοπημένων κρατών μέσω των καταναγκαστικών εθνικοποιήσεων, της εξαγοράς των τραπεζών κοκ. – με μεγαλύτερο παράδειγμα εκτός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας την «επίθεση» των γαλλικών επιχειρήσεων στην Ιταλία, όπου τα τελευταία πέντε χρόνια εξαγόρασαν 177 ιταλικές εταιρείες για συνολικά 41,8 δις $.
Δεν πρέπει δε να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι, η Γερμανία επιτρέπει στη Γαλλία να συμμετέχει στο «φαγοπότι», προστατεύοντας επίσης τις τράπεζες της – αφού γνωρίζει πολύ καλά πως έχει απόλυτη ανάγκη το γαλλογερμανικό άξονα, όπως κάποτε τον αντίστοιχο με την Ιταλία του Μουσολίνι, τουλάχιστον για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Άλλωστε αυτός ήταν ο λόγος που υποστήριξε και χρηματοδότησε την εκλογή του προέδρου Macron – ο οποίος εξέπληξε πρόσφατα τους πάντες κρατικοποιώντας το μεγαλύτερο ναυπηγείο της χώρας παρά τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του, εξαπατώντας την Ιταλία.
Σε κάθε περίπτωση φαίνεται εδώ καθαρά πως η χρεοκοπημένη Ιταλία έχει προσφερθεί από τη Γερμανία στη Γαλλία – αφενός μεν για να ενισχυθεί ο γαλλογερμανικός άξονας, αφετέρου επειδή οι γαλλικές τράπεζες αποτελούν τους κυριότερους χρηματοδότες της Ιταλίας, με ένα ποσόν που υπερβαίνει συνολικά τα 400 δις €.
Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια της γερμανικής Ευρώπης, το οποίο διαπιστώνεται ακόμη και εντός της Γερμανίας, είναι το τραπεζικό σύστημα– όπου όμως θεωρούμε ότι, η χώρα δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τις καταθέσεις των Πολιτών για την επίλυση του,κρίνοντας από τους νόμους που προγραμματίζει για τις τραπεζικές αναλήψεις (πάγωμα ή/και περιορισμός αναλήψεων πανευρωπαϊκά, δήθεν για να αποφευχθεί ο κίνδυνος Bank runs.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
