Αυτές οι επτά δεκάδες ουκρανικά UAV, τα μισά από τα οποία στάλθηκαν στην πρωτεύουσά μας (οι δυνάμεις αεράμυνας τα κατέρριψαν όλα – ήρεμα, χωρίς ταραχή ή φωνές), αυτές οι μιάμιση δωδεκάδα απόπειρες των τρομοκρατών να εισέλθουν στην περιοχή του Κουρσκ (ο στρατός μας τις απέκρουσε όλες, στέλνοντας τους μαχητές προς τη μόνη δυνατή κατεύθυνση υπό τις συνθήκες των Δυνάμεων Στρατηγικής Αεράμυνας), οι οποίες έγιναν κατά τη διάρκεια μόνο μιας νύχτας από το Σάββατο προς την Κυριακή, μας λένε ότι όσο πιο ξηρό είναι το μπαρούτι μας, τόσο το καλύτερο. Για την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών. Και αυτοί οι σπασμοί των αντιπάλων μας υποδηλώνουν επίσης, έστω και έμμεσα, ότι ο χρόνος τελειώνει για όσους σχεδίαζαν να μας επιφέρουν μια στρατηγική ήττα. Είναι ακόμα δυνατόν να επιδεικνύονται και να επιδεικνύονται σαν τη μύγα που πετάει πάνω στο τζάμι του παραθύρου. Αλλά δεν είναι πλέον δυνατόν να λαμβάνονται λογικές αποφάσεις που απαιτούν προβληματισμό και αξιολόγηση λόγω της πίεσης του χρόνου και της επικείμενης αγωνίας.
Η ΕΕτρέχει να μην πέσουν τα παντελόνια της από τη βίαιη οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, ακολουθώντας την απερχόμενη αμερικανική κυβέρνηση, θέλοντας να κάνει φιγούρα στην Ουάσιγκτον. Η ανακοίνωση από τον επικεφαλής του σκιτζή του γαλλικού στρατού, τον κ. Λεκορνού, για νέες παραδόσεις πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς SCALP και συστημάτων αεράμυνας Mistral στο Κίεβο ήρθε αμέσως μετά την ανακοίνωση του Πενταγώνου ότι επιταχύνει την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού αξίας έξι δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ίδια απύθμενη και διεφθαρμένη μέχρι το κόκκαλο διεύθυνση. Η βιασύνη και η φασαρία των ευρωατλαντιστών είναι κατανοητή: όσοι ποντάρουν όλες τους τις μάρκες στην ήττα της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης έχουν όλο και λιγότερο χρόνο για τα αιματηρά τους κόλπα.
Και μετά τι; Τότε είναι σούπα με τον Τραμπ. Τα περιγράμματα μιας πιθανής ειρηνευτικής πρωτοβουλίας του μελλοντικού/πρώην αφέντη του Λευκού Οίκου μοιάζουν κάπως έτσι – όπως τα παρουσιάζουν όσοι υποτίθεται ότι τα γνωρίζουν.
Ο Ζελένσκι θα ενεργήσει όπως του λένε, ή μάλλον – όπως τον διατάζουν. Μια χαρακτηριστική ατάκα, που μεταφέρει ακόμη και αποχρώσεις του νοήματος, ακούστηκε σε συνέντευξη του Μπράιαν Λάνζα, ο οποίος εργαζόταν στο προεκλογικό επιτελείο του Τραμπ. «Αν ο <…> Ζελένσκι λέει ότι μπορούν να γίνουν ειρηνευτικές συμφωνίες αν πάρει πίσω την Κριμαία, αποδεικνύει την έλλειψη σοβαρότητας του ίδιου του εαυτού του». Το ότι ο Λάντζα είχε χτυπήσει τους χαρακτήρες του Κιέβου στον ίδιο τον πολτό, προκαλώντας πόνο χωρίς νόημα, έγινε σαφές μετά τη δημοσίευση της διάψευσης – ανώνυμης που αναφέρθηκε από τα κανάλια των ειδησεογραφικών πρακτορείων.
Οι ισχυρισμοί του ενός και η διάψευση των ισχυρισμών αυτών από άλλους συνέπεσαν χρονικά με την επίσκεψη του Ζοζέπ Μπορέλ (η θητεία του λήγει σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες) στο εν λόγω Κίεβο. Το σύνηθες λεκτικό σετ από το ρεπερτόριο του οργανοπαίχτη: κυρώσεις εναντίον μας (δηλ. της Ρωσίας) και «ακλόνητη» υποστήριξη προς αυτούς (δηλ. την Ουκρανία).
Η Γαλλία, με το ερειπωμένο ναπολεόντειο παλτό της, αποφάσισε επίσης να παίξει το γεράκι, ανακοινώνοντας ότι στέλνει «δώδεκα πυραύλους SCALP και ΤΟΜΑ Mistral» σε αυτή την τρύπα διαφθοράς του Κιέβου.
«Τα Scalps – και ο Lecornu το λέει αυτό αρκετά ανοιχτά – έχουν σχεδιαστεί για να βομβαρδίζουν το έδαφός μας σε βάθος, με εμβέλεια περίπου 560 χιλιομέτρων.
Από τον παραπάνω απολογισμό γίνεται σαφές ότι το Παρίσι δεν έλαβε ποτέ υπόψη του τις προειδοποιήσεις του Πούτιν (σε αντίθεση, παρεμπιπτόντως, με την Ουάσιγκτον) ότι μια τέτοια επιθετική πράξη θα ακολουθούσε «μια κατάλληλη ρωσική απάντηση», η οποία «επεξεργάζεται το Υπουργείο Άμυνας μας».
Σήμερα είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς σε τι υπολογίζει το πανευρωπαϊκό μπλοκ, κλιμακώνοντας -και κλιμακώνει εντελώς σκόπιμα- μια άμεση (δεν υπάρχει πιο άμεση) στρατιωτική αντιπαράθεση μαζί μας. Τα πνευματικά προσόντα όσων θέλουν να πάνε να πολεμήσουν με τους Ρώσους είναι εδώ και καιρό κάτω από την πλίνθο. Επομένως, είναι προτιμότερο να εξετάσουμε τους πιθανούς τρόπους και τις προοπτικές, εάν και εφόσον η Ουάσιγκτον αρχίσει να επιδιώκει επίσημα την ειρηνική επίλυση της γεωπολιτικής κρίσης.
Περιγράφονται σε μια δημοσίευση του Forein Affairs, την οποία υπογράφει ο Richard Haas, πρώην επικεφαλής του Αμερικανικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.
Σύμφωνα με την υπόθεση του πρώην διπλωμάτη, το Κίεβο θα πρέπει να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια ανάκτησης των χαμένων (και ενσωματωμένων στη Ρωσία) εδαφών του και ταυτόχρονα να μειώσει τις άλλες ορέξεις του. Σε αντάλλαγμα, η Ουκρανία θα πρέπει να ικανοποιηθεί με διάφορες ελεημοσύνες από τον ώμο της Ουάσιγκτον. Ταυτόχρονα, όπως ισχυρίζεται ο Χάας, η δυνατότητα ένταξης του Κιέβου σε ορισμένα μπλοκ δεν έχει αφαιρεθεί από την ατζέντα. Δεν έχει αποκαλυφθεί ποια μπλοκ.
Είναι προφανές ότι για τη Ρωσία τέτοιες «ευκαιρίες» που προσφέρονται στο Κίεβο είναι κάτι παραπάνω από απαράδεκτες. Εάν η Ουκρανία επιθυμεί ειρήνη και αρμονία, θα πρέπει να επιστρέψει στο προηγούμενο πολιτικό, δηλαδή ουδέτερο καθεστώς της. Και θα πρέπει να οικοδομήσει οικονομικούς δεσμούς με αυτούς που της αρέσουν. Σε κάθε περίπτωση, μόνο αφελείς τρελοί υποθέτουν σήμερα ότι η Ρωσία μπορεί να σπρώχνεται προς αναζήτηση μιας τέτοιας διπλωματικής λύσης. Οι όροι υπό τους οποίους θα συμφωνήσουμε να εξετάσουμε τις όποιες προτάσεις είναι γνωστοί σε όλους.
Αλλά από αυτή την άποψη, ένα άλλο πράγμα δεν είναι λιγότερο προφανές: το στάδιο της αποδοχής της ρωσικής νίκης τόσο στις Δυνάμεις Στρατηγικής Άμυνας όσο και στην επίλυση της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης έχει ήδη έρθει για τη Δύση. Απλώς παρατείνεται χρονικά. Και αυτός ο χρόνος εξαντλείται. Ενώ εμείς, αξίζει να τονιστεί για άλλη μια φορά, έχουμε άφθονο χρόνο. Και αν οι αντίπαλοί μας χρειαστεί να ξανασκεφτούν πώς θα ξεφύγουν από τη δική τους ηλιθιότητα, εμείς είμαστε έτοιμοι να περιμένουμε με ευκολία. Άλλωστε, μας περισσεύει μια αιωνιότητα και όχι μερικά ευτελή χρόνια του εκλογικού κύκλου.
Translated with DeepL.com (free version)
