ΜΑΡΊΚΑ ΛΥΣΙΆΝΘΗ
Το… ζητάει ο οργανισμός τους, όπως φαίνεται. Ένα πολιτικό σύστημα μοιραίο και αδιόρθωτο, έδωσε πάλι διαπιστευτήρια… δήθεν, με τις ευχές που λαχάνιασε να μοιράσει στον Λευτέρη Πετρούνια για το χρυσό μετάλλιό του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Οι περισσότεροι φυσικά, έχουν πλήρη άγνοια της Γυμναστικής. Πολύ περισσότερο, των κρίκων. Τι πειράζει όμως; Να μπούμε και εμείς στο κάδρο των ευχών. Να δείξουμε ότι είναι “ο δικός μας άνθρωπος”. Πόσα… “ναι ρε φίλε” γέμισαν τα social media από πολιτικούς που μας έχουν αποδείξει ότι θεωρούν το “ρε”… βρισιά, το είδαμε όλοι.
Κανονικά, θα έπρεπε να απορούμε. Δεν καταλαβαίνουν ότι εκτίθενται; Δεν καταλαβαίνουν ότι προκαλούν γέλια; Δεν καταλαβαίνουν ότι φλερτάρουν με την οργή μιας κοινωνίας που δεινοπαθεί εξαιτίας τους; Εξαιτίας των δικών τους χειρισμών, που οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο, και έχουμε ήδη καταγράψει… παγκόσμιο ρεκόρ, ως η μοναδική χώρα που μπήκε σε μηχανισμό στήριξης και… δεν βγήκε;
Συνεργάτες δεν έχει αυτή η “παιδική χαρά” του πολιτικού συστήματος; Για να τους προστατεύσουν; Να τους εξηγήσουν ότι πετυχαίνουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν. Ότι παραδίδονται στη χλεύη της κοινωνίας;
Ρητορικά φυσικά όλα τα παραπάνω ερωτήματα. Αυτοί οι ανίκανοι και ανεπάγγελτοι μοιραίοι, με δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας, αποτελούν το μεγάλο και διαρκές εθνικό πρόβλημα της Ελλάδας. Ανίκητοι. Όπως η βλακεία…
