Κάποτε σε μια “πολυτάραχη πόλη κοντά στη Μεσόγειο”, γεννήθηκε ένα πολύ ξεχωριστό και εύστροφο παιδί από φτωχούς γονείς, το οποίο από την μεγάλη του αγάπη προς τους συνανθρώπους, έβαλε σκοπό να σπουδάσει στα καλύτερά πανεπιστήμια, να γυρίσει πίσω και να βοηθήσει όλους όσους υπέφεραν.
Και όντως ο νέος, αποφοίτησε, δούλεψε και σε χρόνο ρεκόρ μάζεψε χρήματα και γύρισε πίσω. Επένδυσε όλους τους πόρους και γνώσεις και κατόρθωσε τελικά να χτίσει κάτι πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του. Ένα “εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας”.
Στο εργοστάσιο όμως έπρεπε να δουλέψουν άνθρωποι και εξειδικευμένοι και ανειδίκευτοι. Και αμέσως προσκαλεί όλους τους κατοίκους της πόλης και προσλαμβάνει όσους επιθυμούσαν και πίστευαν σε αυτόν με πάρα πολύ καλό μισθό. Κανένας δυστυχώς όμως δεν έτυχε να είναι εξειδικευμένος.
Είχε διαβάσει όμως ότι σε μια, όχι πολύ μακρινή πόλη, “με έναν βράχο στην μέση”, υπήρχαν άνθρωποι που διέθεταν ήδη πολλές από τις εξειδικευμένες εκείνες γνώσεις που χρειαζόταν. Και αμέσως αποστέλλει πρόσκληση και προσλαμβάνει και από εκεί όσους πάλι επιθυμούσαν, με ακόμα καλύτερο μισθό και τους διορίζει αυτούς λόγω γνώσεων, ως διευθυντές τομέων του εργοστασίου.
Έτσι βρέθηκαν τελικά, όλοι οι απαραίτητοι άνθρωποι για την αποτελεσματική λειτουργία του εργοστάσιου.
Το εργοστάσιο τέθηκε σε λειτουργία και άρχισε να πηγαίνει πολύ καλά, διότι όλοι ήξεραν τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν. Καθώς ο νέος έδωσε σε όλους απλές και κατανοητές “οδηγίες χρήσεις” έχοντας απλουστεύσει την πολύπλοκη έως τότε διαδικασία, “παραγωγής πυρηνικής ενέργειας”. Και όλοι ήταν εντυπωσιασμένοι από την μεγάλη αγάπη που τους έδειχνε και ένιωθαν τεράστια ευγνωμοσύνη που τελικά δούλευαν για αυτόν.
Κι έτσι πολύ σύντομα η παραγωγή αυξήθηκε, όπως και οι μισθοί όλων. Και τότε ο νέος εργοδότης, αποφάσισε να ανοίξει και δεύτερο εργοστάσιο, ώστε να βοηθήσει ακόμα περισσότερο κόσμο, όπως και έγινε. Και τα δύο εργοστάσια έγιναν τρία και περισσότερα.
Επειδή όμως έπρεπε πλέον να λείπει καιρό, θεσμοθέτησε μια πολύ αξιοκρατική ιεραρχία εντός των εργοστασίων και αναβάθμισε τους πιο “χαρισματικούς” διευθυντές τομέων σε γενικούς διευθυντές και εργαζόμενους σε διευθυντές τομέων. Και έτσι παρόλο της φυσικής του απουσίας, τα πράγματα συνέχισαν να πηγαίνουν καλά για κάποιο καιρό, αλλά σύντομα άρχισαν και τα πρώτα προβλήματα.
Οι εργαζόμενοι της πόλης από την οποία καταγόταν ο εργοδότης, έχοντας βγάλει πλέον χρήματα άρχισαν, να αμφισβητούν την ικανότητα των γενικών διευθυντών και να ζηλεύουν και ίδιοι την εξουσία. Και άρχισαν να υποκινούν μέσω των εργαζομένων απεργίες και δολιοφθορές, αμφισβήτησαν ακόμα και την ορθότητα των “οδηγιών χρήσης”, με σκοπό την μείωση της παραγωγής, ώστε να αλλάξει τελικά η γενική διεύθυνση.
Και η παραγωγή όπως ήταν λογικό άρχισε να πέφτει, όπως και οι μισθοί των εργαζομένων. Και δυστυχώς τα νέα έφτασαν σύντομα και στο δεύτερο εργοστάσιο, όπου και εκεί οι εργαζόμενοι άρχισαν να εξεγείρονται, να αμφισβητούν . Και το φαινόμενο δεν άργησε τελικά να επεκταθεί σε όλα τα εργοστάσια.
Βλέποντας την κατάσταση, ο γενικός διευθυντής του πρώτου εργοστασίου, στέλνει απελπισμένα μήνυμα στον εργοδότη περιγράφοντας την κατάσταση και του ζητά επειγόντως να επιστρέψει και να αποκαταστήσει την τάξη. Ο εργοδότης του απαντά και λέει ότι, δεν μπορεί να επιστρέψει, αλλά υπογραμμίζει ότι αν όλοι τηρήσουν τις “οδηγίες χρήσης” που εξαρχής έχει δώσει, όλα θα διορθωθούν.
Κανένας όμως δεν πίστεψε τον γενικό. Τον κατηγόρησαν ότι έλεγε ψέματα και ότι ο ίδιος έγραψε το μήνυμα για να διατηρήσει την θέση του. Και τα πράγματα συνέχισαν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Όλοι οι γενικοί διευθυντές κατέληξαν να στέλνουν επαναλαμβανόμενα μηνύματα στον εργοδότη, εκλιπαρώντας τον απελπισμένα να επιστρέψει. Τελικά, ο εργοδότης απαντά ξανά λέγοντας ότι, ναι μεν ο ίδιος δεν γίνεται να έρθει, αλλά θα στείλει τον “γιό” του, ο οποίος είναι το ίδιο ικανός όσο και αυτός.
Και όντως, μετά από λίγο καιρό εμφανίζεται ένας ρακένδυτος νέος, ο οποίος επικαλείται το όνομα του πατέρα του και αναγγέλλει ότι ήρθε να ανακαινίσει τα πάντα και να αποκαταστήσει την λειτουργία των εργοστασίων.
Ήταν όμως ήδη μεγάλη η πλεονεξία των εργαζομένων που δεν τον πίστεψαν, αφού δεν τον είχαν ξαναδεί, λέγοντας ότι και να υπήρχε γιός του εργοδότη, δεν θα ερχόταν ποτέ με τέτοια ρούχα. Και παρόλο που όσο και αν στην πράξη αποδεικνυόταν όντως η μεγάλη ικανότητα, ο κόσμος δεν τον αποδεχόταν.
Έγινε τελικά τόσο μεγάλος ο φθόνος, που βάσει συνοπτικών διαδικασιών, ομόφωνα τον κρίνουν ως απατεώνα και δημαγωγό και παρουσιάζοντας ψεύτικα στοιχεία στον εισαγγελέα, αυτός αναγκάζεται τελικά να τον καταδικάσει εις τέρψιν των εργαζομένων, σε ντροπιαστικό και βίαιο θάνατο.
Έκτοτε όλες οι διοικήσεις των εργοστασίων άλλαξαν και η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας έγινε τελικά πολύ επικίνδυνη, καθώς δεν τηρούνταν πουθενά πλέον οι οδηγίες χρήσης. Και τα θανατηφόρα ατυχήματα δεν άργησαν να συμβούν. Η σήψη προχώρησε τόσο που ακόμα και ο ίδιος ο εργοδότης άρχισε να αμφισβητείται ως ύπαρξη. Πολλά εργοστάσια τελικά κάηκαν και άλλα από τις διαρκής διαμάχες πτώχευσαν. Όλοι τελικά οι εργαζόμενοι πτώχευσαν, λόγω της διχόνοιας και της πλεονεξίας.
Ο εργοδότης όλο αυτό τον καιρό όμως, παρακολουθούσε υπομονετικά από μακριά τα γεγονότα και περίμενε μέχρι και την τελευταία στιγμή να δει, ποιός τελικά ακόμα προσπαθούσε να τηρήσει τις “οδηγίες χρήσης”. Και όταν ξεκαθαρίστηκε ποιοί ήταν, λίγο πριν την τελική αυτοκαταστροφή, επέστρεψε, ανακαίνισε τα πάντα και διόρισε αυτούς ενώπιον όλων, ως τους μόνους άξιους για τις νέες θέσεις διοίκησης. Και έτσι άρχισαν να αποκαθίστανται ξανά τα πάντα.
Και είπε τότε ο εργοδότης ότι, “αυτή η φορά ήταν η δεύτερη και τελευταία που παρεμβάλλεται και ανακαινίζει τα πάντα, η τρίτη θα είναι και η τελευταία, αλλά εκείνη θα είναι τελείως διαφορετική” και παραπέμπει ξανά τους πάντες στις αρχικές ”οδηγίες χρήσης”.
Δόξα. Και νυν.
