Οι εν πολλοίς ανίκανοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί μας, υπάλληλοι των ξένων συμφερόντων, των τοκογλύφων και της Γερμανίας αδυνατούν να έχουν μία ολιστική προσέγγιση για την πολυδιάστατη κρίση που ταλανίζει την πατρίδα μας εδώ και χρόνια, δεν έχουν ένα μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό όραμα και, ως εκ τούτου, δε μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν τις βαθιές μεταβολές που έχουν λάβει χώρα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και στη δομή της Ε.Ε. Ίσως ξενίσει μερικούς αλλά θεωρώ ότι η παρακμή της Ε.Ε. και τα συνεπακόλουθα διαλυτικά φαινόμενα ξεκίνησαν το 1990 όταν με τη διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού επήλθε η συνένωση των δύο Γερμανιών. Η τελευταία αναζωπύρωσε τη θεωρία του ζωτικού χώρου για την ενωμένη πλέον Γερμανία με αποτέλεσμα το νέο οικονομικό εθνικισμό του Δ! Ράιχ.
Η δημιουργία της ευρωζώνης, η οποία κάθε άλλο παρά άριστη νομισματική ένωση ήταν, η υιοθέτηση του ευρώ σύμφωνα με τα πρότυπα του ισχυρού μάρκου και η συνακόλουθη συνθήκη του Μάαστριχτ απετέλεσαν τα βασικά εργαλεία για την επιβολή της Γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας σε όλα τα θεσμικά επίπεδα της Ε.Ε. Παράλληλα, ο οικονομικός εθνικισμός οδήγησε, όπως ήταν φυσικό, σε μία υφέρπουσα γεωπολιτική επέκταση στην Ευρώπη (βλέπε πρώην Γιουγκοσλαβία και Ουκρανία).
Επίσης, ένας άλλος παράγοντας έπαιξε σημαντικό ρόλο και επέτεινε τα προαναφερθέντα διαλυτικά φαινόμενα και την εντεινόμενη ανισότητα μεταξύ των Βόρειων χωρών της Ε.Ε. και των αντίστοιχων της ΝΑ Ευρώπης. Αυτός ήταν η ήδη από τη δεκαετία του ’80 επερχόμενη παγκοσμιοποίηση και η πλήρης απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων.
Η μία διάσταση της παγκοσμιοποίησης συνδέεται με την υπερίσχυση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που δημιούργησε, μεταξύ άλλων, τις προϋποθέσεις για την πιστωτική επέκταση και τη συνακόλουθη υπερχρέωση των αδύναμων οικονομιών του Νότου. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων στις διεθνείς αγορές κατευθύνθηκαν προς χρηματοοικονομικά προϊόντα με υψηλές βραχυπρόθεσμες αποδόσεις και υψηλό ρίσκο αντί σε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία όπου οι αποδόσεις είναι μικρότερες και έχουν μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα.
Η δεύτερη διάσταση εστιάζεται στις διαπραγματεύσεις και τις συμφωνίες στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) όπου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε έμφαση στα προϊόντα της Γερμανίας και των άλλων βόρειων χωρών με την υψηλή τεχνολογία σε βάρος των αντίστοιχων των χωρών του Νότου με χαμηλή προστιθέμενη αξία (αγροτικά κ.λπ.). Ο ανταγωνισμός από τα εισαγόμενα προϊόντα τρίτων χωρών, δεδομένου και του ακριβού ευρώ, αύξησε έτι περισσότερο το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στις χώρες του Νότου. Η συνακόλουθη πολιτική επιβολής ποσοστώσεων (βλέπε αγροτική παραγωγή) και περιορισμών σε άλλους τομείς της οικονομίας (βλέπε ναυπηγοκατασκευαστικός τομέας, αμυντική βιομηχανία) δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για τη δημιουργία ενός εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου.
Όποιος μελετά την ιστορία πρέπει να γνωρίζει ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα, ίσως και πιο πριν, η Γερμανία ήταν ανέκαθεν εχθρική προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού και φίλη-σύμμαχος της Τουρκίας (βλέπε τις επενδύσεις και τις συμπαραγωγές που έχει κάνει εκεί τα τελευταία χρόνια). Όμως, από τα τέλη της δεκαετίας του ΄90 άρχισε να ξεδιπλώνεται το ύπουλο σχέδιό της για την επιβολή της επικυριαρχίας της στα Βαλκάνια και τη μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της μέσω του δημόσιου χρέους και των Μνημονίων. Άλλωστε η Γερμανία ελέγχει όλα τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., κυρίως την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και όλο το εθνομηδενιστικό και υποδουλωμένο πολιτικό σύστημα της χώρας μας (βλέπε συνθήκη της Λισαβόνας).
Μήπως δεν ήξεραν οι Γερμανοί και η ΕΚΤ την ηλίθια (αν όχι κατευθυνόμενη) πιστωτική επέκταση των ελληνικών τραπεζών μέχρι το 2008 που αύξησε σημαντικά το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος της χώρας;
Μήπως δεν ήταν οι Γερμανοί που με την προτεσταντική τιμωρητική ηθική τους μας επέβαλαν τα Μνημόνια με αποτέλεσμα τη μείωση του ΑΕΠ κατά 25%, την αύξηση της ανεργίας, τη μετανάστευση 500.000 νέων στο εξωτερικό και την αύξηση του λόγου του Δημόσιου Χρέους προς το ΑΕΠ από 120% το 2010 σε 180% το 2018;
Μήπως δεν ήταν οι Γερμανοί που μας φόρτωσαν τόσους λαθρομετανάστες με τη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ και τις συνθήκες Δουβλίνο III και Σένγκεν;
Μήπως δεν είναι οι Γερμανοί που μα υποχρέωσαν να ξεπουλήσουμε όλη τη δημόσια περιουσία-υποδομές για ένα κομμάτι ψωμί;
Μήπως δεν είναι οι Γερμανοί που μαζί με τις ΗΠΑ διέλυσαν τα Βαλκάνια και μας υποχρέωσαν να παραδώσουμε το όνομα της Μακεδονίας;
Τέλος, μήπως δεν είναι οι Γερμανοί που συνεχίζουν να εξοπλίζουν την Τουρκία ενώ δεν μας επιτρέπουν να έχουμε, στοιχειωδώς έστω, αμυντική βιομηχανία;
Μήπως πρέπει οι πολίτες να προβληματιστούν και όλοι οι Έλληνες να επανεξετάσουμε τη θέση μας στην Ε.Ε. προτού η τελευταία εμφανίσει περισσότερα διαλυτικά φαινόμενα σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων;
Δρ. Γιώργος Βαφειάδης
