Μια πολύ δυνατή, αποκαλυπτική και αμφισβητική ανάλυση από το Strategic Culture
Οι επιθέσεις ψευδούς σημαίας έρχονται γρήγορα και λυσσαλέα σε μια προσπάθεια να κρατήσουν τόσο τον Ντόναλντ Τραμπ όσο και τον Μπίμπι Νετανιάχου στην εξουσία πέρα από την κανονική τους ημερομηνία λήξης. Αυτό που πραγματικά αποκαλύπτουν, όμως, είναι η έκταση του πόσο τα δυτικά μέσα ενημέρωσης είναι τώρα ένα βρώμικο εργαλείο των μυστικών υπηρεσιών.
Με τους δύο ηγέτες των ΗΠΑ και του Ισραήλ να αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή πρόκληση στην εξουσία τους, δεν είναι λογικό να υποθέσουμε ότι και οι δύο θα χρησιμοποιήσουν την εξουσία τους για να επιδοθούν σε ραδιουργίες και βρώμικα κόλπα για να επιβιώσουν; Για τον Τραμπ, γνωρίζει ότι αντιμετωπίζει impeachment αν χάσει και τα δύο σώματα, και έχω υποθέσει σε προηγούμενα άρθρα ότι θα εξετάσει πρωτοφανείς τρόπους είτε να ακυρώσει τις ενδιάμεσες εκλογές είτε να αρνηθεί να αναγνωρίσει τα αποτελέσματά τους — χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τον πόλεμο με το Ιράν. Για να γίνει κάτι τέτοιο, νομικά, οι συνθήκες θα έπρεπε να είναι σε κλίμακα Περλ Χάρμπορ ή 11ης Σεπτεμβρίου. Η Αμερική θα έπρεπε όχι μόνο να είναι σε πόλεμο, αλλά υπό επίθεση στο έδαφός της για να επιχειρήσει ο Τραμπ ένα τέτοιο κόλπο, το οποίο πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν στο Σύνταγμα. Αλλά ο Τραμπ πάντα σπάει τους κανόνες και πιέζει τα όρια του τι μπορεί να κάνει στην εξουσία, και έτσι δεν θα ήταν ασυμβίβαστο γι’ αυτόν και τη νομική του ομάδα να καίνε το λάδι του λυχναριού σχεδιάζοντας κάτι τόσο τεράστιο και τόσο σημαντικό.
Η ίδια ιστορία παίζεται για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος αντιμετωπίζει επτά κατηγορίες διαφθοράς αν η υπόθεσή του φτάσει ποτέ να εκδικαστεί στο Ισραήλ. Ένας σίγουρος τρόπος να μην συμβεί αυτό είναι να κρατήσει το Ισραήλ σε μόνιμη κατάσταση πολέμου με το Ιράν και να αυξήσει τα διακυβεύματα στο σημείο όπου φαίνεται ότι αυτή η μικροσκοπική χώρα δέχεται επίθεση.
Και έτσι, με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ συνωμοσιολόγος, πολλοί θα υποθέσουν ότι μια επίθεση ψευδούς σημαίας — ή ακόμη και μια σειρά από αυτές — μπορεί να έρχεται σύντομα προς το μέρος μας, τόσο στο Ισραήλ όσο και στη Δύση — για τη δικαιολόγηση του πολέμου. Οι ισχυρισμοί του Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς μετά τις ενδιάμεσες εκλογές μπορεί κάλλιστα να ήταν μια αριστοτεχνική κίνηση, όταν όλο αυτό το διάστημα σχεδιάζει μια επίθεση νωρίτερα κατά του Ιράν. Το να προχωρήσει νωρίτερα με μια μεγάλης κλίμακας επίθεση είναι φυσικά πολύ ριψοκίνδυνο, καθώς, αν οι τιμές του φυσικού αερίου ανέβουν ακόμη περισσότερο ή δούμε αμερικανικές απώλειες, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα τελικό χάπι αυτοκτονίας που παίρνει ο Τραμπ ακόμη και πριν πάνε οι Αμερικανοί στις κάλπες. Αλλά αυτός είναι ένας Αμερικανός πρόεδρος που πιστεύει ότι είναι σημαντικά πιο έξυπνος από ό,τι είναι στην πραγματικότητα, και που έχει απολύσει όλους τους συμβούλους γύρω του που μπορούν να του δώσουν υγιείς συμβουλές που πιθανώς δεν θα ταίριαζαν με τις παιδαριώδεις, ηλίθιες ιδέες του για το τι είναι ικανός ο αμερικανικός στρατός στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, φαίνεται ότι το σχέδιο είναι να μην επιτραπεί στο Ιράν η δυνατότητα ενός προληπτικού πλήγματος.
Πώς αλλιώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε κυνικός αναλυτής να ερμηνεύσει τις δύο βασικές «επιθέσεις» τόσο στο Ισραήλ όσο και στη Δύση που μας έφεραν πρόσφατα ευσυνείδητα τα δυτικά mainstream μέσα ενημέρωσης; Η λεγόμενη τρομοκρατική επίθεση στην πτήση του Ντουμπάι με προορισμό το Ισραήλ είναι πολύ ύποπτη, όχι λιγότερο επειδή το Ιράν εξέδωσε προειδοποίηση λίγες μόνο ώρες πριν συμβεί, ότι μια επίθεση ψευδούς σημαίας επρόκειτο να λάβει χώρα σε ένα αεροπλάνο, στοχοποιώντας το Ιράν. Ένας καβγάς στο πιλοτήριο που περιλάμβανε μαχαίρωμα σίγουρα συνέβη, αλλά το αεροπλάνο να περιστρέφεται εκτός ελέγχου για να διασωθεί την τελευταία στιγμή από Ισραηλινούς πιλότους που έτυχε να βρίσκονται στο αεροσκάφος και μπόρεσαν να ακινητοποιήσουν τον πιλότο ακούγεται σαν ένα πραγματικά κακό σενάριο ταινίας του Χόλιγουντ με ηθοποιούς Β’ κατηγορίας. Ο χρονισμός είναι αμφισβητήσιμος, όπως και το πόσο γρήγορα ο Νετανιάχου και τα μέσα ενημέρωσης ήταν έτοιμοι να το παρουσιάσουν στον κόσμο ως τρομοκρατική επίθεση.
Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα είδαμε μια παρόμοια φανταστική ιστορία στο Ηνωμένο Βασίλειο σε μια αεροπορική βάση RAF όπου άνδρες συνελήφθησαν βάσει αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, με τον Άντι Μπέρναμ να αντιδρά γρήγορα κατηγορώντας το Ιράν. Αλλά πού είναι τα στοιχεία; Μήπως του ζητήθηκε από τον Τραμπ να προχωρήσει σε μια επίθεση ψευδούς σημαίας όταν συναντήθηκαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη; Οι άνδρες, αν και συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν βάσει αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, αφέθηκαν αξιοσημείωτα ελεύθεροι με εγγύηση. Και τίποτα στα βαν τους, τα οποία ήταν παρκαρισμένα σε δάση, δεν βρέθηκε που να υποδηλώνει ότι σχεδίαζαν οποιεσδήποτε επιθέσεις. Ήταν αυτοί οι άνδρες στημένοι; Πληρώθηκαν για να κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά αργά τη νύχτα γνωρίζοντας ότι σίγουρα θα συλλαμβάνονταν; Αν το Ιράν βρισκόταν πίσω από τέτοια παιχνίδια, σίγουρα δεν θα υπήρχε αυτό το επίπεδο ερασιτεχνικού δράματος.
Μια πιο νηφάλια ερμηνεία τόσο της πτήσης ομηρίας στο Ισραήλ όσο και της βάσης RAF ως στόχου τρομοκρατίας είναι ότι και οι δύο σκηνοθετήθηκαν από τους απελπισμένους ηγέτες τόσο των ΗΠΑ όσο και του Ισραήλ σε μια προσπάθεια να προετοιμάσουν τον δυτικό πληθυσμό για έναν επικείμενο πόλεμο στον οποίο, προφανώς, το Ηνωμένο Βασίλειο θα παίξει σημαντικό ρόλο — παρά τη βιτρίνα των δηλώσεων του υπουργού Εξωτερικών του για συμμόρφωση του Ισραήλ στη γενοκτονία στη Γάζα (που ήταν επίσης πιθανώς ένα τέχνασμα δημοσίων σχέσεων).
Κατά πολλούς τρόπους αυτό ήταν αναπόφευκτο, ακόμη περισσότερο από τον πειρασμό να χρησιμοποιηθεί ο δυτικός Τύπος ως πρόθυμος συνεργός σε ένα τεράστιο, χονδροειδές ψέμα γεγονότων για να εξυπηρετηθεί μια μεγαλύτερη ατζέντα των ελίτ που κατέχουν τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Ένας πόλεμος με το Ιράν έρχεται σε κλίμακα που σίγουρα θα είναι μεγαλύτερη από τις προηγούμενες «εισβολές». Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα ανοιγοκλείσει πρώτος τα μάτια και θα τον ξεκινήσει. Αλλά οι παλιοί κανόνες ισχύουν πάντα για όσους θέλουν να αναζητήσουν την αλήθεια. Στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, μην πιστεύετε ποτέ αυτούς που παρουσιάζονται ως ένοχοι, καθώς αυτοί οι συνήθεις ύποπτοι σχεδόν πάντα δεν είναι αυτοί που έχουν το δάχτυλο στη σκανδάλη. Και εν πάση περιπτώσει, αναρωτηθείτε: γιατί το Ιράν θα χρειαζόταν να σχεδιάσει τέτοιες επιθέσεις; Τι θα κέρδιζε; Οι μόνοι κερδισμένοι είναι εκείνοι που παρουσιάζονται ως θύματα για να δικαιολογήσουν αυτό που πρόκειται να κάνουν. Τα ψέματα του παρελθόντος που μας παρουσίασαν τόσο οι ΗΠΑ/ΗΒ όσο και φυσικά το Ισραήλ (που είναι πραγματικά ο μεγάλος μάστορας της κατασκευής ψευδών ειδήσεων, ειδικά βίντεο) είναι πολύ μεγάλα, πολύ εξαντλητικά για να αγνοηθούν. Και όσο τα δυτικά μέσα ενημέρωσης είναι πρόθυμα να παίξουν τον ρόλο τους, αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που απαιτείται να είναι ο πραγματικός τους ρόλος — δεδομένου ότι σχεδόν όλα τους είναι ζημιογόνες επιχειρήσεις.
