Ο Γιάννης Καλάκος συνεχίζει να γράφει………με το<< Δημοτικό τραγούδι>>
Χαρά που τόχουν τα βουνά, τα κάστρα περηφάνεια,
γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα.
Να βλέπεις διάκους με σπαθιά, παπάδες με ντουφέκια,
Να βλέπεις και τον Γερμανό, της Πάτρας τον δεσπότη, Πως ευλογάει τ΄άρματα κι ευχιέται τους λεβέντες… <<Η σκλαβιά που έσπρωξε τους Έλληνες να ξεσηκωθούνε καταπάνω στον Τούρκο, δεν ήτανε μονάχα η στέρηση κ΄η κακοπάθηση του κορμιού, αλλά απάνω απ΄όλα, το ότι ο τύραννος ήθελε να χαλάσει την πίστη τους, μποδίζοντάς τους από τα θρησκευτικά χρέη τους, αλλαξοπιστίζοντάς τους και σφάζοντας ή κρεμάζοντάς τους, επειδή δεν αρνιόντανε την πίστη τους για να γίνουν μωχαμετάνοι.Για τούτο πίστη και πατρίδα είχανε γίνει ένα και το ίδιο πράγμα>>γράφει ο Φ. Κόντογλου στην Πονεμένη Ρωμιοσύνη. <<Με αίμα και με δάκρυα ικεσίας προς την Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους Θεοτόκο ,βγήκαμε εις την κοινωνίαν του κόσμου. Γι΄αυτό η Επανάσταση του 1821 είναι αγία, είναι η πιο πνευματική επανά– σταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη>>μας λέγει ο στρατηγός Μακρυγιάννης.
Τότε που όλα τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Τότε που το 1815 ο Ναπολέων ήταν στη δύση του και η Ιερά Συμμαχία στο πάνω της, με τις μεγάλες δυνάμεις εκείνης της εποχής Ρωσία, Αγγλία και Γαλλία καθαρά απολυταρχικές χώρες και προπύργια του δεσποτισμού, ήταν υπέρ της διατήρησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τότε οι πρόγονοί μας βρήκαν την ευκαιρία και επανα-στάτησαν. Πράγματι τα νάματα του διαφωτισμού και της αναγέννησης, για ισότητα, ελευθερία και κοινωνική απελευθέρωση, ως και η Μεγάλη Χάρτα του Ρήγα, σίγουρα επηρέασαν τους σκλαβωμένους Έλληνες. Χωρίς τακτικό στρατό, με λίγα λιανοντούφεκα, χωρίς επιμελητεία ,χωρίς πολεμικό ναυτικό, χωρίς πολλά πυρομαχικά, αλλά με εξοπλισμένες εμπορικές βατσέλες, βρίκια και μπουρλώτα κατεναυμάχησαν ένα πανίσχυρο Τουρκικό στόλο με κορβέτες των 200 και 300 κανονιών και πολλές φορές πέτυχαν σημαντικές νίκες…..Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε.<<Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα>> αλλά, ως μια βροχή, έπεσε σε όλους η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση……………….. είπε ένας από τους μπροστάρηδες του ξεσηκωμού.
Τότε ξεσηκώθηκε το << Γένος>> μια λέξη που μοσχοβολά, θυμίζει εκείνο τον ψαλμό της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας μας, μέσα σε θρήνους και κλαυθμούς…<<Σώπασε κυρά-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σου θάναι>>. Ένας ψαλμός χαρμολύπης, με μια επωδό γεμάτη αναστάσιμη πίστη.
Πόση μεγαλοπρέπεια και ομορφιά μας δίνουν τα λόγια του σοφού πρωταγωνιστή Μακρυγιάννη…<<Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί,και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι…….να την φυλάμε την πατρίδα μας όλοι μαζί, και να μην λέγει ούτε ο δυνατός (εγώ), ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς το (εγώ). Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει (εγώ), όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε (εμείς). Είμαστε στο (εμείς) κι όχι στο (εγώ).
Αυτοί οι ανιδιοτελείς γενναίοι και αξέχαστοι ήρωες έδωσαν τα πάντα στο αγώνα, υλικά, σωματικά και ηθικά, με πίστη, με δύναμη, με αποτέλεσμα, εμπνεόμενοι πάντα από τους στίχους του Ρήγα…<<Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά μονάχοι σαν λιοντάρια στις ράχες τα βουνά, καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή , παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή…>>.Στην αρχή ως κλέφτικα επαναστατικά σώματα, ύστερα ως άτακτα, στήνοντας ενέδρες στους Τούρκους και τέλος ως κανονικός στρατός κτυπώντας ευθέως και διασκορπίζοντας τους Οθωμανούς σε πολλές φονικές μάχες……………………
Αλήθεια τι απέγιναν όλες αυτές οι ηρωικές μορφές του 1821 μετά την (απελευθέρωση) και την ανάμειξη των Μ. Δυνάμεων στα πράγματα της μικρής τότε χώρας μας. Μήπως μετά την δολοφονία του Καποδίστρια και την Βαυαροκρατία, παραγκωνίστηκαν, ή οδηγήθηκαν σε δίκες και στην επαιτεία, την φτώχεια, την λησμονιά και τη ληστεία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.
Ο Τουρκοφάγος Νικηταράς που στη μάχη στα Δερβενάκια έσπασε τρία σπαθιά και το τέρτατο κόλλησε στο χέρι του γιατί έπαθε αγκύλωση, συνελήφθη το 1839 φυλακίστηκε, βασανίστηκε και έχασε το φως του, πέθανε πάμπτωχος…
Ο Οδ. Ανδρούτσος, ο γενναίος αυτός πολεμιστής κατηγορήθηκε ότι συμμάχησε με τον εχθρό, δολοφονήθηκε από τον Γκούρα με ηθικό αυτουργό τον Ι. Κωλέττη και το σώμα του το πέταξαν κάτω στην Ακρόπολη.
Η Μπουμπουλίνα αυτή η μεγάλη καπετάνισσα που έδωσε τα πάντα στον αγώνα δολοφονήθηκε από κάποιο πρόκριτο των Σπετσών για οικογενειακούς λόγους και πέθανε πάμπτωχη…
Η Μαντώ Μαυρογένους, ομοίως έδωσε τα πάντα στον αγώνα και πέθανε παραγκωνισμένη πάμπτωχη και καταδιωκόμενη από τον Κωλέττη.
Ο Θεοδ. Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε από τους αντιβασιλείς Βαυαρούς σε θάνατο, φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και σχεδόν τυφλώθηκε, όταν απελευθερώθηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ όταν εισέβαλε στην Πελοπόννησο και κινδύνευε η επανάσταση.Ομοίως και ο Μακρυγιάννης στην επανάσταση του 1834 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και πάρα λίγο να καταδικαστεί σε θάνατο, λέγοντας τα σοφά λόγια<<Λευτερωθήκαμε από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμε εις ανθρώπους κακορίζικους όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης>>.Ομοίως ο Πλαπούτας και τόσοι και τόσοι άλλοι ονομαστοί και ανώνυμοι αγωνιστές και οι οικογένειές τους υπέφεραν από την πείνα και την αγνωμοσύνη και η επαιτεία και η ληστεία ήταν για αρκετούς η μόνη διέξοδος για να επιζήσουν.
Δύο πράγματα φοβόντουσαν ο Όθωνας με την Βαυαροκρατία και τους συνακόλουθους Γραικύλους υπάσπιστές τους που τους στήριζαν ποικιλοτρόπως εκφράζοντας πολλές φορές ιδιοτελή συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων εκείνης της εποχής. Το ένα ήταν τα μοναστήρια, που τόσο πολύ βοήθησαν στο ιερό αυτόν αγώνα….. Με τα κρυφά σχολειά(όταν οι δάσκαλοι και παπάδες άφηναν το κοντύλι κι έπιαναν το καριοφίλι), την κατασκευή ή απόκρυψη πυρομαχικών, την περίλθαψη των αγωνιστών, τόπους αντίστασης και οργάνωσης του αγώνα. Ευλογώντας τα όπλα και τους αγωνιστές, βοηθόντας ηθικά και πνευματικά, αλλά και οι ίδιοι οι ιεράρχες μετείχαν στον αγώνα. Ετσι από τους 200 αρχιερείς που υπήρχαν σε ολόκληρη την οθωμανική αυτοκρατορία, ποσοστό 36,5% αγωνίστηκαν οι ίδιοι παίρνοντας το όπλα ως απλόι αγωνιστές,21% μαρτύρησαν και ένα 22% υπήρξαν και οι ίδιοι θύματα. Αυτοί λοιπόν οι τόποι αντίστασης και ελευθερίας έπρεπε κατά τους Βαυαρούς Γερμανούς να διωχθούν, ή να συρρικνωθούν με το κλείσιμο ή την εγκατάλειψη πολλών μοναστηριών και δίωξη των μοναχών ως και της εκποίησης της περιουσίας των μοναστηριών, πράγμα που έγινε με πολλά βασιλικά νομοθετήματα. Επίσης οι αγωνιστές που συμμετείχαν στο αγώνα εκδιώχθηκαν από τα νεοσύστατα σώματα στρατού των Βαυαρών και την θέση τους τοποθετήθηκαν αποκλειστικά Βαυαροί αξιωματικοί και στρατιώτες, ως οι πλέον έμπιστοι στο Όθωνα και στους περί αυτόν. Αυτοί οι αγωνιστές της ελευθερίας που αντιπροσώπευαν την ελευθερία, την ελληνικότητα,το ασυμβίβαστο με τα εκείνα τα Ευρωπαικά ιδεώδη και ήταν και αγράμματοι, δεν ήταν χρήσιμοι ούτε στις Δημόσιες Υπηρεσίες,αυτές οι λίγες που ήταν και έτσι έπρεπε να παραγκωνισθούν. Εξάλλου ανθρώποι << κακορίζικοι>> , όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης αποφάσιζαν για αυτούς τους γενναίους της ελευθερίας. Έτσι αφέθηκαν στην μοίρα τους. Αλλά και οι μετέπειτα απόγονοί τους δεν είχαν καλύτερη τύχη.
Ο Γ. Σουρής που προτάθηκε και για Νόμπελ Λογοτεχνίας, με τον απαράμιλλο σαρκασμό του και το γλυκόπικρο χιούμορ σχολιάζει στο έργο του <<Δυστυχία σου Ελλάς>> την κακοδαιμονία της Ελληνικής πολιτικής σκηνής πάντα διαχρονικά και που αντικατοπτρίζει τα ελαττώματα της φυλής μας, τότε και σήμερα……. Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ΄όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει. Να τρέφει όλους τους αργούς……..Να ΄χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά, κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε. Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρη, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει……..Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης. Δυστυχία σου, Ελλάς , με τα τέκνα που γεννάς. Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαιδάρους βγάζεις τώρα…
Κοντεύουμε τα 200 χρόνια από εκείνη την εθνικοαπελευθερωτική και ταξική επανάσταση, που από επαρχία της οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γίναμε χώρα μέλος της Ε.Ε. Αξιομνημόνευτο πρέπει να τύχη το γεγονός πως με τρεις εμφυλίους πολέμους από την ημέρα της απελευθέρωσης ως έθνος από τον επί 400 χρόνια επαχθή Τουρκικό ζυγό και την επίσης απελευθέρωση από τους κοτσαμπάσηδες και προεστούς, θα συνεχίσουμε να ζούμε στο μύθο και τα στερεότυπα που μας δημιούργησαν. Μήπως είναι καιρός να αναστοχαστούμε μια νέα μελετημένη εθνική στρατηγική και όχι σε αυτή που μας οδήγησε σε διχασμούς, εμφυλίους ,χρεωκοπίες και συνεχή παρέμβαση των ξένων συμμάχων και μη στα πράγματα της Ελλάδος. Σίγουρα η επανάσταση του 1821 έπληξε το μαλακό υπογάστριο της Οθω-μανικής Αυτοκρατορίας και διέλυσε την περίφημη συμφωνία της Βιέννης το 1815 και συνέβαλε στην επαναχάραξη νέων Ευρωπαικών συνόρων, μέχρι που ήλθε ο 19ος αιώνας , που κατέληξε και στο τέλος των Αυτοκρατοριών και την ίδρυση νέων εθνικών κρατών.
Το ενωτικό μήνυμα του 1821 θα πρέπει να κινητοποιήσει όλες εκείνες τις κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις του έθνους μας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και να τιμήσουμε όλους αυτούς που συνέβαλλαν να γίνει αυτό το κίνημα πραγματικότητα. Πρώτα τον παντοδύναμο Θεό με την πραγματοποίηση του τάματος του Έθνους που αναβάλλεται και αναβάλλεται συνεχώς και περιέργως, κατασκευάζοντας με περίσσιο θράσος τέμενος για τους Αγαρηνούς στην Ελληνική πρωτεύουσα. Δεύτερον στους φουστανελοφόρους πολεμιστές που τόσα προσέφεραν στην πατρίδα και εξύμνησαν οι ποιητές μας. Τρίτον την εκκλησία , η προσφορά της οποίας υπήρξε υποδειγματική, σε χρήματα, τιμαλφή, αγωνιστές και όχι μόνο. Και τέλος τους Φιλέλληνες όλου του κόσμου, τους διανοούμενους, τις ναυτικές οικογένειες και τους απλούς αγωνιστές, ανιδιοτελείς και πατριώτες Έλληνες απανταχού του έθνους. Μέσα από τον πολιτισμό, την τέχνη και τα γράμματα να αναδείξουμε στους νέους μας και ειδικά των τελευταίων γενεών, το μοναδικό αυτό γεγονός της Ελληνικής Επανάστασης και όχι να γεμίζουμε τους νέους με εθνικιστικές κορώνες, γιατί<< η ώρα είναι εσχάτη>>. Οι Φράγκοι μας ποδοπατούν, το Ισλάμ ξανάρχεται για να μείνει, το αίμα των ηρώων του 1821 ακυρώνεται, οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι είναι ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος της ιστορίας μας. Θέλει χέρια γερά ο Ελληνισμός……
Τότε όταν το Ισλάμ αφάνιζε και ξεκλήριζε το Γένος, μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα πουγκιά, τα χρήματα και τα συμφέροντα. Αγαπητοί φίλοι και πατριώτες βλέπετε πως και με τι τρόπο προσπαθούν οι μεγάλοι σύμμαχοι μας και αγαπητοί προαιώνιοι φίλοι-γείτονες Τούρκοι να επιβάλλουν την ισλαμοποίηση των νησιών μας και της υπόλοιπης χώρας μας. Μέσω της λαθρομετανάστευσης και της λαθροεγκατάστασης, έτσι απλά και αθόρυβα θέλουν μέσω των μικτών αργότερα γάμων να εξαφανίσουν κάθε τι το Ελληνικό από τον ευλογημένο αυτό τόπο, μάλιστα με την σύμφωνη γνώμη, για να μην πω ίσως και συνεργασία μερίδας του πολιτικού κόσμου. Για τα πανέμορφα νησιά μας ο ποιητής Γ. Βερίτης μας λέει…….. <<Της θάλασσας του τόπου μου μυριόκαλα νησιά, με τη γαλάζια δόξα σας και την ξανθή χαρά σας, πάντα η ψυχή μου σας ποθεί και πάντα ζει κοντά σας, στο μύρο , στη γαλήνη σας, στην αύρα, στη δροσιά, της θάλασσας του τόπου μου μυριόκαλα νησιά.>> Έχουμε όμως το θάρρος να κοιτάξουμε μέσα από τα όποια λάθη μας και της αδυναμίες μας, ώστε να κάνουμε τα περισσότερα από τα παραπάνω πλεονεκτήματα. Ή απλώς θα είναι μια εθνικοπατριωτική φιέστα για άλλους λόγους……
ΜΑΡΤΙΟΣ 2020
