Επέτυχαν να ζούνε οι περισσότεροι, χωρίς ηθικές αρχές, γνώσεις, και να είναι εχθρικοί-ανταγωνιστικοί μεταξύ τους. Ζούμε σε μια εποχή καθαρά σαρκική, όπου κυριαρχούν τα πιο κτηνώδη και αισχρά ένστικτα.
Σήμερα θα θυμηθούμε μία εποχή, που υπήρχαν ακόμη αρχές-αξίες, και είχαμε αρκετούς ανθρώπους, με φιλότιμο, αξιοπρέπεια, αγάπη, ηθική και πίστη.
Δεν υπήρχε τόση μεγάλη σαπίλα, παρακμή, και χυδαιότητα, όπως υπάρχει σήμερα.
Δυστυχώς από την δεκαετία του 1960, είχαμε ήδη, τα πρώτα εμφανέστατα σημάδια, για ότι κάτι πολύ άσχημο, θα επακολουθήσει, στις επόμενες δεκαετίες. Επίσης ένα ακόμη βασικό στοιχείο εκείνων των δεκαετιών, ήταν ότι οι περισσότεροι Έλληνες, ήταν αφελείς και εντελώς ανυποψίαστοι, για τα επερχόμενα δεινά, τα οποία ζούμε σήμερα.
Για εμάς τους πραγματικούς Έλληνες άνδρες, οι γυναίκες είναι πρώτα κόρες, αδελφές, φίλες και μετά είναι ερωμένες. Είχαμε κατά φύσιν έρωτες.
Σε προσωπικό επίπεδο, είμαι ένας από τους τυχερούς-ευλογημένους, αυτής της γενιάς, που την δεκαετία του 1980 ήμασταν παιδιά, καθώς έζησα κατά φύσιν την ερωτική μου ζωή, από την εφηβεία, μέχρι και τα χρόνια του έγγαμου βίου. Το ίδιο ισχύει και για την πλειοψηφία των Ελλήνων, εκείνης της εποχής.
Οι γυναίκες είναι τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς ηθικές και σωστές γυναίκες, δεν μπορεί να σταθεί το Ελληνικό έθνος.
ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια, ώρα με την ώρα βιαστικά, νιάτα που περνούν που δεν θα
ξαναρθούν. Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια κάποιος μας τα “κλέβει” μυστικά.
Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων, στο ομώνυμο τραγούδι, τα “Θερινά Σινεμά”, ο Λουκιανός Κελαηδόνης.
Εκείνη την δεκαετία πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο, και τελειώσαμε το λύκειο. Αρκετοί από εμάς πρόλαβαν το εξαήμερο δημοτικό σχολείο και τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Υπήρξε τάξη και αγάπη για την πατρίδα, και την Ορθοδοξία.
Φορούσαμε όλοι πανέμορφες μπλέ ποδιές. Όσοι αγαπούσαμε την ομορφιά και την τάξη, μας έβαζαν οι μητέρες μας άσπρους γιακάδες επάνω στις ποδιές. Την δεκαετία του 1980 επιτρεπόταν στους δασκάλους, να χτυπούν όλους τους άτακτους μαθητές. Αξέχαστος μας έμεινε ο κυρ Στρατής, ο οποίος έφερνε την τέμπλα του, από τα κτήματα, για να μην μετακινείται, και πηγαίνει στα τελευταία θρανία, για να χτυπά τους ζωηρούς μαθητές. Μεταξύ άλλων δεν υπήρχε διαδίκτυο, και τα παιχνίδια μας ήταν ζεστά και ανθρώπινα. Το πρώτο παιχνίδι στην προτίμηση μας, το πιο αγαπητό, ήταν το ποδόσφαιρο, ενώ μεταξύ άλλων παίζαμε μπάσκετ, κρυφτό, κουτσό, αμπάριζα, τρίλιζα κλπ. Επίσης οι πιο τολμηροί έπαιζαν και μπουκάλα.
Αντίστοιχα τα κορίτσια παίζανε μήλα, σχοινάκι και φυσικά οι πιο μικρές με τις κούκλες τους, καθώς και άλλα κοριτσίστικα παιχνίδια. Ήταν η δεκαετία κατά την οποία τα περισσότερα κορίτσια, ήταν πολύ ηθικά και συνδύαζαν άριστα την παλαιά (χρηστά ήθη) μαζί με την νέα τάξη (μόδα, μπικίνι κλπ). Εδώ μιλάμε για τον απόλυτο συνδυασμό.
Εκτός από καλούς χαρακτήρες, τα κορίτσια εκείνη την εποχή είχαν πάρα πολύ υψηλό εμφανισιακό επίπεδο. Αρκετά κορίτσια κατά την δεκαετία εκείνη, το πρώτο αγόρι που γνώριζαν το παντρεύονταν, και έκαναν οικογένεια. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν πολλές οι ζωηρές. Οι περισσότερες είχαν ηθικές αρχές και δεν είχαν διαβρωθεί. Δεν ήταν λίγες οι κοπέλες, εκείνη την εποχή, που πήγαιναν με την συνοδεία των συγγενών τους, στις ντίσκο στις καφετέριες κλπ.
ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΕΠΟΧΕΣ
Τα Σαββατοκύριακα μόλις άρχιζε η άνοιξη, κάναμε όλοι μαζί πεζοί τις βόλτες μας στο λιμάνι, με τα πανέμορφα κορίτσια μας να στολίζουν με μοναδικό τρόπο την πόλη μας. Τα κορίτσια μας, οι αδελφές, οι συμμαθήτριες και οι φίλες κοσμούσαν με την παρουσία τους, με έναν ανεπανάληπτο τρόπο το κάστρο μας, τα δάση, τους θερινούς κινηματογράφους, και τα καλοκαίρια μας, με τα ατελείωτα μελτέμια. Ενα από αυτά τα οποία, δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι το καλοκαίρι του 1995. Είχα επιστρέψει για διακοπές. Τον Ιούλιο του 1995, είχε τα κλασικά ισχυρά μελτέμια. Δροσιά και ευλογία από τον Ιησού Χριστό. Ένα από τα ξεχωριστά γεγονότα, εκείνου του καλοκαιριού, ήταν η συναυλία, του Δημήτρη Μητροπάνου. Η συναυλία γινόταν στο κάστρο, το οποίο βρισκόταν μέσα σε δάσος. Είχε ισχυρό μελτέμι, τα πεύκα μύριζαν υπέροχα, και εκείνη την ώρα πέρασε μια γνωστή μου, η Μαρία, με την φίλη της, την Ολυμπία. Ήταν πανέμορφες και ξεχωριστές Τέλειες σε πρόσωπο και σώμα.
Τα καστανόξανθα φρεσκολουσμένα μακριά μαλλιά τους, ανέμιζαν στον ισχυρό βοριά, και έδιναν μια μοναδική νότα, στον συναυλιακό χώρο. Ανεπανάληπτες στιγμές.
Εκείνες τις δεκαετίες ευχαριστούσα καθημερινά τον Χριστό, γιατί με άφησε να γεννηθώ μέσα στον παράδεισο με την πανέμορφη Ελληνική φύση.
Πάνω από όλα ευχαριστούσα τον Χριστό διότι μου επέτρεψε να γεννηθώ Έλληνας άνδρας, στην ενδοξότερη χώρα του κόσμου, και να βρίσκομαι ανάμεσα στις ωραιότερες γυναίκες της γης. Ακόμη και χιλιάδες χρόνια να ζούσα, θα ήταν εντελώς αδύνατον, να ξεπληρώσω, το δώρο, και την ευλογία του Θεού, που μου επέτρεψε να γεννηθώ άνδρας, και να απολαμβάνω, τα πιο υπέροχα πλάσματα του κόσμου, τις Ελληνίδες γυναίκες. Είη το κράτος της Βασιλείας σου, σε ευλογημένον.
Τα κορίτσια μας εκείνες τις εποχές είχαν φυσική ομορφιά, ποτέ δεν έκαναν πλαστικές επεμβάσεις, ούτε μακιγιάρονταν πολύ. Πάνω από όλα είχαν φυσιολογική-γυναικεία διάπλαση και αρχές. Δεν ήταν με παιδικά σώματα. Αυτή την μόδα, την δημιούργησαν οι άρρωστοι, εωσφοριστές-νεοταξίτες, για να ωθήσουν όσους περισσότερους γίνεται, στην παιδεραστία.
Επί παραδείγματι. Όταν μια γυναίκα 36 ετών, έχει το σώμα ενός κοριτσιού 12 ετών, τότε περνούν στο υποσυνείδητο, κάποιων με χαλαρές αρχές, το μήνυμα της παιδεραστείας.
Την τιμητική της, την δεκαετία του 1980, είχε και η τηλεόραση, με πολλές αξιόλογες και ενδιαφέρουσες σειρές.
Ο “Χριστός ξανασταυρώνεται”, οι Πανθέοι”, “Πίπη η φακιδομύτη”, “το μικρό σπίτι στο λιβάδι”, “Ο Μεθοριακός σταθμός”, “Το Λούνα-Παρκ”, “Ο συμβολαιογράφος”, “Η Λωξάντρα”, “Ο κήπος με τα αγάλματα”, και πολλά άλλες.
Φυσικά την δεκαετία του 1980, ο απόλυτος κυρίαρχος στην Ελληνική τηλεόραση, ήταν η Αμερικανική σειρά, The Dukes of Hazzard, η οποία έκανε πρεμιέρα στην Ερτ, το 1981. Η σειρά οι Δούκες του Χάζαρντ, «μεγάλωσε» πολλά παιδιά από εμάς, καθώς είχε διάρκεια επτά ολόκληρες τηλεοπτικές σαιζόν, ενώ ταυτόχρονα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Για 147 ολόκληρα επεισόδια μέσα από μια σειρά η οποία ήταν περιπέτεια και κωμωδία διδαχτήκαμε με πολύ ευχάριστο τρόπο το ιερό αξίωμα του Αριστοκλή. Άξιος τιμής σε μια πόλη είναι όποιος δεν αδικεί.
Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όλοι όσοι σταματούν τις αδικίες (Αριστοκλής-Νόμοι). Όλες οι αδικίες στην πολιτεία του Χάζαρντ, γινόταν από τον επίτροπο Μπός Χόγκ και τον Σερίφη Ρόσκο Π. Κολτρέιν. Αυτοί οι δύο προσπαθούσαν κατά κύριο λόγο με πλεκτάνες τις οποίες έστηναν σε βάρος των Ντιούκς, να καλύψουν τις δικές τους απάτες και κομπίνες. Άλλες φορές το κίνητρο ήταν διπλό. Αφενός ήθελαν να καλυφθούν για τις παρανομίες, και αφετέρου όταν τους εξαπατούσαν οι απατεώνες με τους οποίους συνεργαζόταν, διότι δεν ήταν ικανοί να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, αναγκάζονταν να εμπλέξουν στις βρωμοδουλειές τις οποίες έκαναν, τους Ντιούκς.
Οι Ντιούκς πάντοτε με πολύ κόπο, αλλά και πολλές φορές διατρέχοντας κινδύνους, κατάφερναν να αποδείξουν την αθωότητά τους πιάνοντας τους αληθινούς εγκληματίες και απατεώνες. Επίσης μονίμως η οικογένεια των Ντιούκς, βοηθούσε οποιονδήποτε άλλο πολίτη του Χάζαρντ, είχε αδικηθεί, από τον Μπός Χόγκ και τον Ρόσκο Π. Κολτρέιν. Αγωνιζόταν όλα τα μέλη της οικογένειας, με όλες τις δυνάμεις τους, για να υπερασπιστούν τους αδικημένους και για να αποδείξουν, την αλήθεια, και τις σκευωρίες που είχαν γίνει εις βάρος τους. Ενδεικτικό της σειράς ήταν ότι ακόμη και οι ίδιοι οι σκευωροί, ο Μπός Χόγκ με τον Ρόσκο, όταν έβλεπαν ότι το είχαν παρακάνει με τις κομπίνες και τις απάτες τους, και ότι κινδύνευαν ανθρωπινές ζωές, κάποιες φορές αποκαθιστούσαν, οι ίδιοι το δίκαιο και την τάξη. Η σειρά Ντιούκς δεν είχε μόνο πολύ υψηλά ηθικά διδάγματα, αλλά και πάρα πολύ γέλιο και περιπέτεια. Είχαμε φλάτ άουτ οδήγηση, μεγάλα άλματα και τρελά κυνηγητά στους χωματόδρομους του Χάζαρντ. Τα κυνηγητά αυτά οδηγούσαν τις περισσότερες φορές, τον σερίφη Ρόσκο και τους βοηθούς του μέσα στις λίμνες του Χάζαρντ. Μάλιστα δύο φορές ο σερίφης Ρόσκο επειδή έχασε τον έλεγχο ανέβηκε με το αυτοκίνητό του επάνω σε δέντρο. Σε ένα από τα τρελά κυνηγητά μεταξύ του σερίφη και των Ντιούκς, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε όριο, με αποτέλεσμα να περάσουν τα σύνορα της πολιτείας του Χάζαρντ. Η καταδίωξη συνεχίστηκε μέσα στην γειτονική πολιτεία, όπου εκεί σερίφης ήταν ο Σπάϊκ Λούμις. Ο Σπάϊκ Λούμις ήταν αυστηρός, ενώ γινόταν αμείλικτος με τους παραβάτες του ορίου ταχύτητος, και με όλους όσους μετέφεραν παράνομα ουίσκυ. Την ώρα που είχαν περάσει οι Ντιούκς με τον Ρόσκο τα σύνορα της πολιτείας του Χάζαρντ, και είχαν εισέλθει στην γειτονική πολιτεία, έτυχε να έχει μπλόκο ο σερίφης Λούμις.
Οι Ντιούκς θα μπορέσουν να διαφύγουν από το μπλόκο του σερίφη Λούμις, όχι όμως και ο Ρόσκο. Η ποινή για όλους τους παραβάτες του ορίου ταχύτητας, που επέβαλλε ο σερίφης Λούμις, ήταν μονίμως η ίδια. Με ένα τεράστιο καρφί ξερίζωνε τις πόρτες και τα καπό των αυτοκινήτων. Όμως ο σερίφης Ρόσκο καθώς ήταν ανήμπορος να αντιδράσει, απέναντι στον σκληροτράχηλο σερίφη, παρακολουθούσε την καταστροφή του περιπολικού του, κάνοντας το γνωστό του γέλιο, το οποίο τον καθιέρωσε μέσα στις καρδιές εκατοντάδων εκατομμυρίων τηλεθεατών. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου, σε ηλικία 11 ετών, που γέλασα μέχρι δακρύων.
Ακόμη ποιος μπορεί να ξεχάσει την εξαδέλφη των Ντιούκς, την Νταίζη (Κάθριν Μπάχ), που είχε κλέψει τις καρδιές όλων των εφήβων. Εκείνη την εποχή στην έκτη δημοτικού είχαμε μια συμμαθήτρια την ωραία και γλυκιά Σοφία. Η Σοφία είχε ανάπτυξη κοριτσιού μεγαλύτερης ηλικίας, είχε πολύ ωραίο σώμα, και το πρόσωπό της έμοιαζε ως ένα σημείο με την Κάθριν Μπάχ (Νταίζη), την εξαδέλφη των Ντιούκς. Ο συμμαθητής μου ο Δημήτρης, ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Το αποτέλεσμα ήταν από την έκτη δημοτικού μέχρι και την τρίτη λυκείου, η Σοφία να αποτελεί, το βασικό σημείο των αναφορών του. Κάθε μέρα μου μιλούσε για την Σοφία. Δεν θυμάμαι πόσες χιλιάδες φορές είχα ακούσει για εκείνη. Τον είχε ξετρελάνει η εμφάνιση της κοπέλας.
Εκτός από την μεγάλη ερωτική επιθυμία, ήρθε και η Αμερικάνικη σειρά, να ενισχύσει το πάθος του, με το κορίτσι. Τα κολλητά τζιν της Σοφίας και τα μικρότερα σε μέγεθος μπικίνι στα χρόνια του λυκείου, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερο θαυμασμό και ενθουσιασμό στον Δημήτρη, και σε όλα τα αγόρια. Ανάμεσα στα προσόντα της Σοφίας, θα πρέπει να αναφέρω το ωραίο πρόσωπο και τα μαύρα μακριά μαλλιά. Επίσης είχε ένα ακόμη πάρα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Χαμογελούσε αρκετά γλυκά, σχεδόν όσο η Βασιλική.
Η γλυκιά Σοφία ήταν ένα από τα κορίτσια, που με την παρουσία της και το ζεστό θηλυκό χαμόγελό της, έκανε ωραιότερες τις ζωές μας. Όσο αφορά εμένα προσωπικά με είχε κερδίσει η Βασιλική, που ήταν ωραιότερη και χαμογελούσε ακόμη πιο γλυκά από την Σοφία. Τα χρόνια περνούσαν. Μεγαλώνοντας και βλέποντας σε επανάληψη τους Ντιούκς, διαπίστωσα ότι η Νταίζη (Κάθριν Μπαχ), δεν ήταν τόσο ωραία όσο φάνταζε, στα παιδικά μου μάτια, λόγω του νεανικού ενθουσιασμού. Κάνοντας μια σύγκριση με την συμμαθήτριά μου την Σοφία που είχε τον ίδιο τύπο, η Νταίζη (Κάθριν Μπάχ) υπολείπονταν αρκετά. καθώς η Σοφία ήταν ανώτερη.
Σε προσωπικό επίπεδο, ποτέ δεν θα ξεχάσω τον εφηβικό μου έρωτα το καλοκαίρι του 1989, την Βασιλική. Η Βασιλική εκτός από την φυσική ομορφιά σε κέρδιζε με ένα ζεστό και αυθόρμητο χαμόγελο.
Ήξερε να σε κατακτά με αυτό το πολύ γλυκό χαμόγελο και δεν ήταν εύκολο να της αρνηθείς. Θυμάμαι όταν πρωτογνωριστήκαμε, πήγαινα να πάρω από το σχολείο τον μικρότερο μου φίλο τον Δημήτρη. Εκείνη ερχόταν με ένα πολύ όμορφο χαμόγελο, από την εξωτερική πόρτα του σχολείου προς εμένα, και απρόσκλητη ανέβαινε στο μηχανάκι λέγοντας στον Δημήτρη : “Εμένα θα πάρει σήμερα ο Άγγελος εσύ πήγαινε με τα άλλα παιδιά με το λεωφορείο”. Όλος μου ο κόσμος είχε γίνει πλέον ένα χαμόγελο. Όποτε την συναντούσες πάντα χαμογελούσε. Ήμασταν Δύο πολύ ευτυχισμένα παιδιά. Εγώ ήμουν στα 17 και εκείνη ήταν 14 ετών. Η Βασιλική με πολιορκούσε επί ένα μήνα. Όμως εγώ λόγω της ξεχωριστής εξωτερικής μου εμφάνισης, και έχοντας επίγνωση όλων των υπολοίπων δυνατοτήτων μου, αν και ήταν πολύ όμορφη, δεν τις έδινα σημασία. Εκείνη όμως επέμενε, ήταν απτόητη. Ερχόταν δήθεν να μιλήσει στους φίλους μου, και χαιρετούσε και εμένα. Εγώ όμως εκεί ακλόνητος.
Τελικά μετά από τόση επιμονή και με όπλα την εμφάνιση και το ζεστό γυναικείο χαμόγελο, έριξε τις άμυνες μου, και προχωρήσαμε.
Κάποτε οι Ελληνίδες ήταν οι ωραιότερες γυναίκες του κόσμου, είτε από τις ωραιότερες, δυστυχώς αυτήν την εποχή, μαζί με την ηθική και πνευματική-κοινωνική κατάπτωση, έχει κατέβει αισθητά το το εξωτερικό επίπεδο ενός σημαντικού ποσοστού, τω Ελληνίδων. Την δεκαετία του 1980 είχαμε ανθρωπιά, αληθινούς -αγνούς έρωτες, και ομορφιά. Ειλικρινά για ένα πράγμα λυπάμαι τα νέα παιδιά. Ότι δεν θα γνωρίσουν ποτέ τον πραγματικό γνήσιο έρωτα, που δεν έχει καμιά σχέση με το σαρκικό σεξ. Δυστυχώς οι εποχές άλλαξαν. Τα παιδιά που αγαπάνε το πολύ γέλιο, μπορούν να βοηθηθούν, και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, μέσα από την σειρά. όπου για 147 επεισόδια, η οικογένεια των Ντιούκς διδάσκει την ηθική, την τιμιότητα και την δικαιοσύνη. Δεν υπάρχουν τέτοιες σειρές πλέον για παιδιά. Ότι υπάρχει σήμερα είναι για να τα διαφθείρει και να τα καταστρέφει. Επίσης η σειρά είναι και για μεγάλους.
Για εμάς τους πραγματικούς Έλληνες άνδρες, οι γυναίκες είναι πρώτα κόρες, αδελφές ,φίλες και μετά είναι ερωμένες. Δεν είναι αντικείμενα του σεξ, όπως τις εξευτελίζει και τις παρουσιάζει η νέα τάξη. Οι σωστές γυναίκες, μας δίνουν ζωή.
Χαμογελούν και η ψυχή σου γίνεται ένας πανέμορφος γαλάζιος ουρανός, μια αιώνια άνοιξη μέσα στις πιο ωραίες θάλασσες, με τα πιο ξεχωριστά δάση και φυτά. Γεμίζει η ψυχή σου λουλούδια μαζί με όλες τις ομορφιές του κόσμου. Όλα αυτά γίνονται, μόνον με ένα αληθινό-ζεστό γυναικείο χαμόγελο !!! Αλλάζει όλος σου ο κόσμος, και όλη σου η διάθεση. Εξαιτίας τις γυναικείας θαλπωρής, είμαστε γεμάτοι ζωή και διάθεση.
Προσωπικά σέβομαι και τιμώ, εδώ και 14 συναπτά έτη, και έχω γράψει πολλές ιστορικές και κοινωνικές εργασίες, για τις σημαντικές Ελληνίδες γυναίκες, όλων των εποχών.
Χαρακτηριστική είναι η προσωπική μου, ιστορική παρατήρηση, για την αυτοκράτειρα Ειρήνη. Η ευσεβής Αυγούστα, ήταν υπέρ της Ορθής Πίστεως. Δύο φορές έγινε στην παγκόσμια ιστορία η αναστήλωση των ιερών εικόνων και τις δυο φορές την αναστήλωση την έκαναν δύο γυναίκες. Μια πολύ ηθική γυναίκα κράτησε όρθια την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Καταλυτικό ρόλο στην αποκατάσταση, των Ιερών Εικόνων εικόνων, και την σωτηρία της αυτοκρατορίας, διαδραμάτισε η Ειρήνη, η Αθηναία. Για αυτό διαχρονικά θα πρέπει ανάλογα με την ηθική, την παιδεία και τις ικανότητες τους, όλες οι γνήσιες Ελληνίδες να έχουν σημαντικούς ρόλους και θέσεις.
Τα επιτεύγματα της αυτοκράτειρας Ειρήνης, έφεραν το γυναικείο φύλο στο απόγειο του.
Εκείνη την εποχή, που ανέβηκε στον θρόνο, η Ειρήνη, υπήρχαν αρκετοί γενναίοι και έξυπνοι άνδρες οι οποίοι πολεμούσαν καθημερινά στα πεδία των μαχών για να προστατέψουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εν τούτοις δεν επέτυχαν να αποκαταστήσουν την λατρεία των Ιερών Εικόνων. Ότι δεν έκαναν πολλές χιλιάδες γενναίοι-ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί, το κατόρθωσε μαι γυναίκα, η Αυγούστα Ειρήνη. Το επίτευγμα της Ειρήνης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, καθώς υπήρχε υψηλότατο θρησκευτικό υπόβαθρο, ενώ μας δείχνει το πόσο ηθικές και θεοσεβούμενες ήταν τότε όλες οι Ελληνίδες, ώστε να είναι σε θέση να επιτύχουν θαυμαστά πράγματα, και παράλληλα σωτήρια για το Ελληνικό έθνος. Δεν ήταν από σύμπτωση η Ελλάδα, κατά την μεσαιωνική εποχή, στην κορυφή του κόσμου, καθώς τα θεμέλια του έθνους τα οποία είναι οι ηθικές γυναίκες, και οι γυναίκες με παιδεία αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία. Οι ενέργειες της αυτοκράτειρα, μας δείχνουν το τεράστιο ηθικό και πολιτιστικό υπόβαθρο και ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι υπέπεσαν σε σφάλματα η αμαρτήματα, ήταν σε θέση να κάνουν πάρα πολύ σημαντικά πράγματα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Σημαντικό είναι ότι μέσα από την χριστιανική ηθική η Αυγούστα Ειρήνη, και οι περισσότερες γυναίκες βίωσαν πιο έντονα τα θρησκευτικά συναισθήματα από τους άνδρες, με αποτέλεσμα μια γυναίκα και μόνον, να είναι σε θέση να δώσει τέλος στον πιο θανατηφόρο εμφύλιο όλων των εποχών για το Ελληνικό έθνος.
Οι περισσότερες Ελληνίδες γυναίκες εκείνη την εποχή ήταν εικονόφιλες. Αυτό είναι ένα ακόμη ενδεικτικό στοιχείο. Σε αυτό τον πιο σημαντικό ρόλο έπαιξε η ορθή πίστη στον Σωτήρα Ιησού Χριστό, η μονογαμία εφ όρου ζωής, και οι κατά φύσιν ερωτικές πράξεις, των γυναικών αυτών. Κοινά χαρακτηριστικά όλων εκείνων των γυναικών ήταν η ισχυρή πίστη, η μοναγαμία και τα χρηστά ήθη. Η Ειρήνη διακρινόταν για την ηθική, την παιδεία και την μεγάλη ομορφιά της. Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν απαραίτητα για να γίνει μια γυναίκα αυτοκράτειρα κατά τον Μεσαίωνα, στην κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου. Το όνομά της είναι συνδεδεμένο με την πρώτη και καταλυτική αναστήλωση των εικόνων που θεσπίστηκε από την ζ΄Οικουμενική σύνοδο. Με αυτήν την ενέργεια της έσωσε την Ορθοδοξία και την αυτοκρατορία από βέβαιο αφανισμό. Το μόνο βέβαιον είναι, ότι η ζωή είναι γυναίκα. Οι γυναίκες έχουν όλους τους δύσκολους ρόλους στην ζωή, και τις πολύ επίπονες-γνωστές επιβαρύνσεις.
Κλείνοντας όπως έχει αναφέρει, και ένας από τους παλαιούς αναγνώστες, της στήλης :
“Από την ημέρα, που καταλύθηκε, το Ελληνικό σύνταγμα με πραξικόπημα, οι Έλληνες υπακούνε μόνον σε έναν νόμο. Τον “νόμο”, του Σερίφη Rosco Purvis Coltrane.” (1)
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γραφει ο Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
