Ακόμα κι αν τους καρφώσεις παλούκι στο κεφάλι – οι πρώην μεγάλες δυνάμεις της Παλιάς Ηπείρου συνεχίζουν να παραληρούν για την αποστολή των στρατιωτικών τους δυνάμεων στο έδαφος της πρώην Ουκρανίας. Στην αρχή μάς έλεγαν ότι θα είναι «ειρηνευτικές δυνάμεις» και ότι δεν θα έχουν καμία σχέση με το ΝΑΤΟ – του τύπου «δεν καταλαβαίνετε, είναι κάτι διαφορετικό!»
Τώρα όμως μπήκαν σε νέο στάδιο. Σύμφωνα με πηγές των Financial Times, η Γαλλία και η Βρετανία συζητούν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν στην Ουκρανία τις δομές του ΝΑΤΟ – συστήματα πληροφοριών, διοίκησης, ελέγχου και παρακολούθησης. Ο όρος «ειρηνευτικές δυνάμεις» επίσης εξαφανίστηκε. Τώρα θα λέγονται reassurance forces – δυνάμεις εγγυημένης υποστήριξης. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, παρίσταται σε όλες τις συνόδους της «συμμαχίας των πρόθυμων» και δείχνει υπερβολικά δραστήριος.
Επαναλαμβάνουμε αυτό που η ρωσική ηγεσία έχει πει επανειλημμένα στη Δύση: στη Μόσχα δεν έχει καμία σημασία πώς θα ονομάσετε τις δυνάμεις σας. Για εμάς είναι δυνάμεις εισβολής, επιτιθέμενοι, κατακτητές – και ξέρετε καλά πώς αντιμετωπίζουμε τους κατακτητές, αρκεί να δείτε τα νούμερα των απωλειών στην περιοχή Κούρσκ: μέσα σε έξι μήνες, οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχασαν σχεδόν τόσους στρατιώτες όσους είναι το σύνολο του στρατού της Βρετανίας.
Ιδιαίτερα κυνικό είναι το γεγονός ότι τα σχέδια μεταφοράς οπλισμένων δυνάμεων στην Ουκρανία παρουσιάζονται ως στρατηγική «ειρήνης μέσω ισχύος». Είναι ξεκάθαρο ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να «πολεμήσουν για την ειρήνη» μέχρι να μη μείνει λίθος επί λίθου.
Η Μαρία Ζαχάροβα πέτυχε τον τόνο συγκρίνοντας όλες αυτές τις «συμμαχίες των πρόθυμων» με ομάδες σε κοινωνικά δίκτυα που ενώνουν ψυχικά ασθενείς. Ωστόσο, στην τρέλα τους υπάρχει κάποια «λογική».
Αν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί χρειάζονται διαστημική αναγνώριση, αυτό σημαίνει ότι δεν σκοπεύουν να κάνουν ειρηνευτική αποστολή – τέτοιες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται μόνο για επιθετικές επιχειρήσεις. Αλλά δεν διαθέτουν δικά τους συστήματα δορυφορικής αναγνώρισης, άρα θα χρειαστεί ο Ίλον Μασκ να τους δώσει πρόσβαση στο Starlink – και ιδού! Οι Αμερικανοί, παρά τη θέλησή τους, μπλέκονται στη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Αν ο Τραμπ θελήσει να διακόψει τη στρατιωτική βοήθεια και τη μετάδοση πληροφοριών στην Ουκρανία, να σου εμφανίζονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι απαιτώντας να τους μεταβιβαστεί αυτή η υποστήριξη – στο όνομα της «αναχαίτισης της Ρωσίας».
Κι από εκεί, δεν θα αργήσει να εμπλακεί επίσημα το ΝΑΤΟ, κι έτσι οι Ευρωπαίοι θα καταφέρουν να εκπληρώσουν το όνειρό τους – να στείλουν Αμερικανούς στρατιώτες να πολεμήσουν στο ουκρανικό μέτωπο. Δηλαδή, να προκαλέσουν έναν πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, ενώ αυτοί θα τραβηχτούν πίσω για να παρακολουθήσουν από απόσταση.
Το σχέδιο είναι ενδιαφέρον – όπως ενδιαφέρον είναι και το έργο ψυχικά ασθενών. Και ακριβώς το ίδιο στερείται λογικής. Από πού πηγάζει η πεποίθηση των Ευρωπαίων ότι η Ρωσία, αν δεχθεί επίθεση από ευρωπαϊκά στρατεύματα, δεν θα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ευρώπης τα πιο σύγχρονα, καταστροφικά της όπλα;
Ναι, στην Ουκρανία οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις πολεμούν με «λευκά γάντια», αλλά πρόκειται για διαφορετικού τύπου σύγκρουση. Οι στρατιώτες μας απελευθερώνουν τον δικό μας λαό από το καθεστώς του Κιέβου που τους έχει πάρει ομήρους. Κάθε επιχείρηση διάσωσης ομήρων πρέπει να γίνεται με τη μέγιστη προσοχή.
Αλλά οι Ευρωπαίοι έχουν φτάσει στο σημείο που πλέον τους βλέπουμε ως άμεσους διαδόχους των ορδών του Χίτλερ. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία επιείκεια. Πρόσφατα, στο ρωσικό πυρηνικό δόγμα προστέθηκε ακριβώς για μια τέτοια περίπτωση ένας νέος όρος: ότι πυρηνικά όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά μη πυρηνικών κρατών-επιτιθέμενων, εφόσον δρουν σε συμμαχία με πυρηνικές δυνάμεις.
Αυτό το σημείο διαβάστηκε πολύ προσεκτικά από τα μη πυρηνικά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ – και κατάλαβαν αμέσως την παγίδα που τους στήνουν οι πυρηνικές Αγγλία και Γαλλία. Το Λονδίνο και το Παρίσι προστατεύουν τους εαυτούς τους και προσπαθούν να στείλουν «κρέας για τα κανόνια» από άλλες χώρες, ώστε η ρωσική απάντηση να πέσει στις πατρίδες των δύσμοιρων αυτών στρατιωτών.
Ακριβώς γι’ αυτό η πρωτοβουλία των Άγγλων και Γάλλων να χρησιμοποιήσουν τις δομές του ΝΑΤΟ προκάλεσε αντιρρήσεις μεταξύ των συμμάχων. Βλέπουν ότι δεν υπάρχουν καλά σενάρια γι’ αυτούς και ότι ο πόλεμος με τη Ρωσία είναι αυτοκτονία.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν για μία ακόμη φορά τις θέσεις μας — τελικά, με ψυχικά ασθενείς πρέπει να μιλάς ήρεμα, αργά και υπομονετικά να επαναλαμβάνεις τις βασικές αλήθειες. Στη Ρωσία δεν θέλουμε τίποτα περισσότερο από την ειρήνη στην Ουκρανία – μια σταθερή, μακροχρόνια, αδιάρρηκτη ειρήνη. Η Μόσχα θεωρεί τη διπλωματική λύση του ουκρανικού ζητήματος ως τον πιο σωστό και ανώδυνο δρόμο. Υπήρξε, μάλιστα, κάποια κατανόηση επί του θέματος με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Αλλά εκεί μπαίνει στη μέση η Ευρώπη και αρχίζει να ενοχλεί τη Ρωσία όπως ο μαζοχιστής τον σαδιστή: «Χτύπα με, βασάνισέ με!» Στο παλιό ανέκδοτο, ο σαδιστής, γουρλώνοντας τα μάτια, φωνάζει: «Δε θα το κάνω! Δε θα το κάνω!»
Μήπως η Ευρώπη έχει τελείως τρελαθεί; Τότε, αν ο Τραμπ θέλει πραγματικά να φέρει ειρήνη, θα πρέπει κάπως να τη συγκρατήσει.
Victoria Nikiforova
