Η Τουρκία ζήτησε από την Ευρώπη να αναγνωρίσει τον τεμαχισμό της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ! (φωτό, βίντεο)

Η Τουρκία κατέθεσε στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης χάρτες στους οποίους ορίζει την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα της αγνοώντας την ύπαρξη του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου (που αριθμεί 14 νησιά και νησίδες) αλλά και διεκδικώντας ολόκληρες θαλάσσιες περιοχές που ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο«ακρωτηριάζοντας» μεγάλα τμήματα της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ.

Φυσικά δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή η παράνομη οριοθέτηση της Άγκυρας αλλά

ουσιαστικά έδειξε το μελλοντικό «πεδίο μάχης» το οποίο θα κληθούν να υπερασπιστούν οι ελληνικές και κυπριακές Ένοπλες Δυνάμεις μάλλον σύντομα.

Όλα αυτά λίγες μόλις ώρες μετά το νέο τρίτο κατά σειρά επεισόδιο εμβόλισης ελληνικού σκάφους από τουρκικό πλοίο εντός του 2018 και συγκεκριμένα από το εμπορικό πλοίο ΚΑRΜΑΤΕ.

Σύμφωνα με χάρτες-πρόκληση όπως αναφέρει και η εφημερίδα Εστία από τη μελέτη των οποίων προκύπτει ότι η Τουρκία αμφισβητεί τα οικόπεδα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 12 και 13 της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και την θαλάσσια περιοχή στη γραμμή Κρήτη-Καστελλόριζο-Κύπρος.

Η τουρκική ενέργεια είναι πολλαπλώς έκνομη, αφενός διότι η οριοθέτηση είναι αυθαίρετος και δεν λαμβάνει υπόψη το διεθνές νομικό πλαίσιο, αφετέρου είτε γιατί μιλάμε για ΑΟΖ, είτε για υφαλοκρηπίδα η οριοθέτηση ουδέποτε γίνεται μονομερώς, αλλά καθορίζεται με διμερή συμφωνία των εμπλεκόμενων μερών.

Στην αποκάλυψη της τουρκικής ενέργειας προέβη ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και Πρόεδρος της Μεικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος έδωσε ηχηρή απάντηση στους τουρκικούς ισχυρισμούς όσο και στους απαράδεκτους χάρτες που τους συνοδεύουν, επικαλούμενος το Διεθνές Δίκαιο.

Οι τουρκικές διεκδικήσεις ανατρέπονται βάσει τόσο των συνθηκών παραχώρησης των Δωδεκανήσων του 1932 και του 1947 όσο και της συμβάσεως του Montego Bay του 1982 για το δίκαιο της θαλάσσης, η οποία μπορεί να μην έχει υπογραφεί από την Τουρκία, αλλά οι βασικές αρχές του έχουν αποκτήσει ισχύ γενικώς παραδεδεγμένων κανόνων Διεθνούς Δικαίου.