Του Chris Waldburger
Έχω πάψει να ελπίζω ότι τα μέσα ενημέρωσης ή οι πολιτικοί θα πληρώσουν το τίμημα για το θάνατο και την καταστροφή.
Αλλά για να ενισχύσω τους αναγνώστες μου με τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη δική μου θέση και τη θέση άλλων δύσπιστων σχετικά με το “συμβάν” Covid, θα ήθελα να σας παρουσιάσω τα συνοπτικά επιχειρήματα σχετικά με τους υπερβολικά αυξημένους θανάτους αυτά τα τρία τελευταία χρόνια.
Ίσως ανάμεσά μας υπάρχουν μελλοντικές ελίτ που συγκεντρώνουν δύναμη και διαύγεια για μια νέα αρχή…
Το δίκτυο Panda, του οποίου είμαι περήφανο μέλος, έχει καθιερώσει εδώ και καιρό ένα πείραμα σκέψης.
Φανταστείτε ότι δεν υπήρχε ιός το 2020. Φανταστείτε ότι κλείνουμε την οικονομία. Φανταστείτε ότι αποθαρρύνουμε την τακτική υγειονομική φροντίδα. Φανταστείτε ότι διαδίδουμε τον φόβο σε όλα τα μέσα ενημέρωσης. Φανταστείτε ότι αναγκάσαμε τους ηλικιωμένους να ζήσουν την έντονη μοναξιά. Φανταστείτε ότι διεξάγαμε επιθετική αναπνευστική αγωγή στα μεγάλα νοσοκομεία. Φανταστείτε ότι στη συνέχεια κυκλοφορήσαμε πειραματικά εμβόλια.
Τι θα περιμένατε να συμβεί; Θα υπήρχαν περισσότεροι θάνατοι; Το ερώτημα απαντάται από μόνο του.
Δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά ώστε να υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει ιός. Τι θα γινόταν αν ο ιός κυκλοφορούσε ήδη το 2019 χωρίς επιπλέον θανάτους; Λοιπόν, αυτό είναι πιθανό να ισχύει.
Πρόσφατα ένας αριθμός σημαντικών ερευνητών απέδειξε με καλαίσθητο και πειστικό τρόπο ότι στην πραγματικότητα ήταν ανθρωπογενείς παράγοντες που οδήγησαν τα κύματα θανάτου. I θέλω να συνοψίσω αυτά τα στοιχεία για όλους εσάς σε ένα σύντομο δοκίμιο.
Ας ξεκινήσουμε με τα lockdown.
1. Οι εγκλεισμοί ήταν θανατηφόροι
Η Jessica Hockett έχει κάνει εξαιρετική δουλειά σχετικά με το “παράξενο” γεγονός μαζικών θυμάτων που σημειώθηκε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 2020.
Τι σημαίνει αυτό το γράφημα;
Η μικρή κόκκινη γραμμή δείχνει πότε άρχισαν τα lockdown.
Όπως επισημαίνει η Hockett, τα τεστ συσχετίστηκαν με τους θανάτους. Γιατί; Τι συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους μετά το θετικό αποτέλεσμα του τεστ; Θα ασχοληθώ με αυτό το ερώτημα αργότερα. Και όχι, τα νοσοκομεία δεν ήταν ποτέ υπερπλήρη στη Νέα Υόρκη.
Ήδη από τον Μάιο του 2020, προσεκτικοί παρατηρητές είχαν διαπιστώσει ότι μαζικοί θάνατοι σημειώνονταν μετά από τα lockdown.
Ο John Pospichal το είχε καταδείξει αυτό πειστικά, αλλά προφανώς αγνοήθηκε:
Έχουμε τώρα δεδομένα θνησιμότητας για τους πρώτους μήνες του 2020 για πολλές χώρες και, όπως θα περίμενε κανείς, υπήρξαν απότομες αυξήσεις που σχετίζονται με την έναρξη της πανδημίας COVID-19 σε κάθε χώρα.
Παραδόξως, ωστόσο, οι αυξήσεις αυτές δεν άρχισαν πριν από την επιβολή των απαγορεύσεων, αλλά μετά. Επιπλέον, σχεδόν σε κάθε περίπτωση, άρχισαν αμέσως μετά. Συχνά, οι αριθμοί θνησιμότητας είχαν πτωτική τάση πριν ξαφνικά αντιστραφεί η πορεία τους μετά την επιβολή των εγκλεισμών.
Ιδού τα αποδεικτικά στοιχεία:
Ο Jonathan Engler έδειξε πώς οι θάνατοι συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα σε ιταλικές περιοχές μετά τα lockdown, κατά τη διάρκεια του πρώτου πειράματος μαζικής κοινωνικής αποστασιοποίησης στον δυτικό κόσμο.
Είναι προφανές ότι ο πανικός και οι αποκλεισμοί θα οδηγούσαν σε θανάτους. Τα μαθηματικά το επιβεβαιώνουν αυτό.
Οι θάνατοι συσχετίζονται έντονα με τη φτώχεια κατά τη διάρκεια των εγκλεισμών, και οι φτωχοί είναι οι πιο ευάλωτοι στο ψυχοκοινωνικό στρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η υπερβολική θνησιμότητα στις ΗΠΑ δεν συσχετίστηκε ποτέ στο παρελθόν με κηρυγμένες πανδημίες, αλλά μάλλον με κοινωνικοπολιτικά γεγονότα όπως η Μεγάλη Ύφεση. Όπως έχει δείξει καθοριστικά ο Denis Rancourt:
Επομένως, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι οι μαζικές κοινωνικοοικονομικές αναταραχές της εποχής της COVID θα προκαλούσαν αδικαιολόγητο χρόνιο ψυχολογικό στρες και θα ενίσχυαν το στρες της εξουσιαστικής ιεραρχίας κυρίως σε βάρος εκείνων που βρίσκονται ήδη στον πάτο της κοινωνικής ιεραρχίας της εξουσίας και έχουν τα λιγότερα μέσα για να προσαρμοστούν στις δραματικά νέες συνθήκες. Οι νέες συνθήκες περιλαμβάνουν: απώλεια πηγών εισοδήματος, νόμιμων και παράνομων, αυξημένη κοινωνική απομόνωση, αυξημένες ιεραρχικές επιβολές, συνεχή προπαγάνδα φόβου, αυστηρούς περιορισμούς στην κυκλοφορία, κλείσιμο δημόσιων και εταιρικών-δημόσιων χώρων που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως, επιβολή και εκφοβισμό κατά ιδιωτικών ή άτυπων συγκεντρώσεων, mobbing κατά όσων δεν αποδέχονται χαρούμενα τη “νέα πραγματικότητα”, και αυξημένες επιθέσεις από εξίσου στρεσαρισμένα άτομα.
Τι γίνεται με άλλους παράγοντες, ενδονοσοκομειακούς παράγοντες, τους λεγόμενους “ιατρογενείς” θανάτους, θανάτους από ιατρική κακομεταχείριση;
Ναι, υπάρχουν στοιχεία και για αυτή τη φρικτή αλήθεια.
2. Αναπνευστήρες και μαζική μείωση των αντιβιοτικών
Παραπάνω, είδαμε πώς η Hockett αναρωτήθηκε γιατί τα test θα οδηγούσαν σε θανάτους. Η απάντηση: ένα θετικό τεστ οδηγεί αυτόματα σε κακομεταχείριση στο νοσοκομείο, όπου, παρεμπιπτόντως, δεν επιτρεπόταν να σας επισκεφθεί η οικογένειά σας και έτσι να παρατηρήσουν τι σας συνέβαινε.
Και πάλι, ο Denis Rancourt έχει επισημάνει ότι είναι περισσότερο από πιθανό η πλειονότητα των θανάτων από covid να ήταν πραγματικά θάνατοι από βακτηριακή πνευμονία.
Το χάος του lockdown προκάλεσε μαζικό στρες, μαζικό πανικό και καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος. Όταν παρουσιάζονταν βακτηριακές λοιμώξεις στα νοσοκομεία, έβαζαν στους ασθενείς αναπνευστήρες, για να προστατευθούν νοσηλευτές και τους γιατρούς από τη μόλυνση, προκαλώντας πνευμονία.
Και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια των Lockdown, για κάποιο λόγο, οι συνταγές αντιβιοτικών μειώθηκαν κατά 50%! Ένας άλλος αντιβακτηριδιακός παράγοντας, η ιβερμεκτίνη, χρησιμοποιήθηκε επίσης ελάχιστα. Σχεδόν όλοι όσοι έλαβαν “αγωγή” με αναπνευστήρα, πέθαιναν στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια των lockdowns.
Δεν μου αρέσει που το λέω, οι γιατροί σκότωναν ανθρώπους.
Και όλο αυτό το διάστημα, οι πολιτικοί έψαχναν σε όλο τον κόσμο για περισσότερους αναπνευστήρες.
Στρες, στη μείωση της ανοσίας, στις ευκαιριακές λοιμώξεις, στους αναπνευστήρες, στην πνευμονία, στη μη αντιβιοτική θεραπεία, στο μαζικό θάνατο (δολοφονία;).
Και πάλι, εδώ δεν χρειάζεται καν να υπάρχει ιός για να υπάρξουν επιπλέον θάνατοι. Αλλά
αυτό δεν ήταν αρκετό για τις υγειονομικές αρχές μας. Ήθελαν περισσότερο αίμα, νεαρό αίμα συγκεκριμένα. Έτσι φτάνουμε στον τελικό μας δολοφόνο, τα “εμβόλια”.
3. Τα εμβόλια: οι επιπρόσθετοι θάνατοι μετατοπίζονται στους νεότερους
Ο Rancourt επισημαίνει ότι οι υπερβολικά αυξημένοι θάνατοι των νέων αρχίζουν πραγματικά μόνο το 2021.
Ποια είναι η αιτία για αυτό;
Αναφέρομαι τώρα σε μια πολύ σημαντική ανάλυση του Thomas Verduyn, πάλι από την Panda, με τίτλο “Did side effects from the Covid shots cause any excess mortality?“
Ο Verduyn επισημαίνει ότι είναι πάντα δύσκολο να διερευνηθούν οι παρενέργειες από φαρμακευτικά προϊόντα. Πρέπει να ληφθούν υπόψη τα “δεδομένα υποβάθρου”.
Γι’ αυτό έχουμε τυχαιοποιημένες δοκιμές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, που διαρκούν χρόνια. Η Pfizer, ως γνωστόν, τερμάτισε τη δοκιμή της μετά από λίγους μήνες, για “ηθικούς λόγους”, οπότε έχουμε μόνο τα βραχυπρόθεσμα δεδομένα της.
Οι δικαιοδοσίες συμπληρώνουν τα δεδομένα των δοκιμών με συστήματα αναφοράς, όπως το VAERS (σύστημα αναφοράς ανεπιθύμητων συμβάντων εμβολίων, στις ΗΠΑ). Όλοι γνωρίζουμε ότι τα συστήματα αναφοράς έχουν δείξει μαζικές απώλειες μετά τον εμβολιασμό. Αυτό έχει αγνοηθεί από τις αρχές επειδή τα συστήματα αυτά (τα οποία σχεδίασαν οι ίδιες) δεν μπορούν να δείξουν αιτιώδη συνάφεια και είναι εθελοντικά.
Αλλά ο Verduyn επισημαίνει ότι οι ερευνητές έχουν ερευνήσει τα δεδομένα:
Ποιο ποσοστό αυτών των αναφορών μπορεί να συνδεθεί με τις ενέσεις Covid; Μια ομάδα ερευνητών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για το 81% των καταχωρίσεων που εξέτασαν, η ένεση Covid “μπορεί να ήταν ένας παράγοντας“. Αν δεχτούμε αυτή την αναλογία, τότε το VAERS μας δίνει το στίγμα 11.852 θανάτων που σχετίζονται με το εμβόλιο Covid στις ΗΠΑ μέχρι το τέλος του 2021. Δεδομένου ότι περίπου 244 εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν λάβει τουλάχιστον μία δόση μέχρι τότε, αυτό αντιστοιχεί σε ποσοστό θανάτων 0,005% ανά άτομο. Φυσικά, πολλοί Αμερικανοί έλαβαν δύο ή περισσότερες δόσεις, οπότε το ποσοστό θνησιμότητας ανά δόση εμβολίου είναι πιθανώς περίπου το μισό αυτού (0,002% ανά δόση). Όπως και να έχει, δεδομένου ότι τόσο η Pfizer όσο και το CDC συνιστούσαν δύο δόσεις, η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι 1 στους 20.000 ανθρώπους που ακολούθησαν τις συμβουλές τους πέθανε ως αποτέλεσμα. Ένα τόσο υψηλό ποσοστό είναι μια μεγάλη τραγωδία, κάτι που δεν πρέπει να αγνοηθεί.
Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η συντριπτική πλειονότητα των γεγονότων δεν καταγράφεται. Συχνά οι γιατροί δεν έχουν το χρόνο ή δεν ενδιαφέρονται να ερευνήσουν.
Ο Verduyn συνεχίζει:
Για παράδειγμα, μια μελέτη εκτιμά ότι το 13% έως 76% των σοβαρών συμβάντων φτάνουν στο VAERS. Μια άλλη μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι “λιγότερο από το 1% των ανεπιθύμητων συμβάντων των εμβολίων αναφέρονται”. Αν είμαστε υπερβολικά συντηρητικοί και εκτιμήσουμε ότι το 25% των θανάτων από εμβόλια εισήχθησαν στο σύστημα, είναι πολύ πιθανό ότι μετά από ένα χρόνο ενέσεων στους Αμερικανούς, τα εμβόλια Covid είχαν σκοτώσει 47.408 ανθρώπους. Αυτό δίνει ένα ποσοστό θνησιμότητας 0,02%, ή έναν θάνατο για κάθε 5.000 άτομα που έλαβαν τουλάχιστον μία δόση. Αν εφαρμόσουμε αυτό το ποσοστό στα πέντε δισεκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που φέρεται να έχουν κάνει ενέσεις μέχρι τον Απρίλιο του 2022, είναι λογικό να υποπτευθούμε ότι οι ενέσεις Covid συνέβαλαν σε ένα εκατομμύριο θανάτους παγκοσμίως κατά τους πρώτους 16 μήνες της εξάπλωσης. Αυτό είναι περισσότερο από δεκατρείς φορές υψηλότερο από τον υπολογισμό μας για το ανώτατο όριο των θανάτων από τη Covid που αποτρέπονται από τα εμβόλια. Αυτό σημαίνει, με τραγικό τρόπο, ότι ο ισχυρισμός τόσων κυβερνήσεων και μέσων ενημέρωσης ότι “τα εμβόλια είναι ασφαλή” έγινε πάνω στους τάφους ενός εκατομμυρίου ανθρώπων.
Για να το αντιπαραβάλει με τις προηγούμενες προσεγγίσεις σχετικά με τους θανάτους από τα εμβόλια, ο Verduyn επισημαίνει ότι το 1976, ο μαζικός εμβολιασμός για τη γρίπη των χοίρων αρχικά ανεστάλη μετά από αναφορές για τρεις θανάτους και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε μετά από 30 περιπτώσεις συνδρόμου Guillain-Barre.
Με αυτό το σκεπτικό, όταν εξετάζουμε τα στοιχεία της ίδιας της Pfizer, όπως έχω κάνει πολλές φορές, παρατηρούμε ότι η Pfizer κατέγραψε συνολικά έξι περισσότερους θανάτους στο εμβολιασμένο σκέλος της δοκιμής της (από 22 000 άτομα) από ό,τι στο ανεμβολίαστο. Από αυτό μπορεί κανείς να συμπεράνει ένα ποσοστό θνησιμότητας από το εμβόλιο 0,027%, και ο Verduyn αναφέρεται σε μια μελέτη της Νορβηγίας που έδειξε ένα ποσοστό θνησιμότητας 0,03%.
Αυτή η συνέπεια των ποσοστών θνησιμότητας φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τους εμβολιασμούς.
Αλλά ο Verduyn επισημαίνει αξιόπιστες εκτιμήσεις για πολύ μεγαλύτερο αριθμό, και καταλήγει σημειώνοντας ότι το mRNA λειτουργεί σε κυτταρικό επίπεδο, είναι πολύ πιθανό, σε αντίθεση με άλλα εμβόλια, οι ανεπιθύμητες ενέργειες να καθυστερούν για χρόνια!
Η υπόθεση έκλεισε.
Έχουμε ζήσει ανθρωπογενείς φρικαλεότητες πέρα από την αντίληψή μας. Κανείς δεν κρεμάστηκε. Κανείς δεν έχει καν απολυθεί. Το καθεστώς εξακολουθεί να υφίσταται.
Αλλά “η αλήθεια θα βγει στην επιφάνεια”.
Μοιραστείτε το. Μην είστε απαθείς. Ας έρθει η Μεγάλη Καταδίκη.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 26.06.2023
Ακολουθήστε μας στο Telegram – https://t.me/corona_Greece
