Η Κεντροαριστερά και η Κεντροδεξιά στήριξαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους σε μια σιωπηρή συμφωνία, η οποία εξασφάλιζε στα μικρομεσαία στρώματα μια κάποια ευημερία και ένα στοιχειώδες Κοινωνικό Κράτος – πολιτικό “πατερούλη”.
Όμως, από κάποιο χρονικό σημείο και μετά, τόσο η Κεντροαριστερά όσο και η Κεντροδεξιά συνέκλιναν προς τον φιλελευθερισμό διευκολύνοντας την παγκοσμιοποίηση που γιγάντωσε τον απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό.
Όπως ήταν επόμενο, τόσο η Κεντροαριστερά όσο και η Κεντροδεξιά στη συνέχεια υπαλληλοποιήθηκαν και αυτοκαταργούμενες τέθηκαν στην υπηρεσία της απληστίας της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος, υποβαθμίζοντας έτσι και την αυτοπροστασία των αντίστοιχων εθνικών κρατών.
Επιτακτική επομένως προβάλει η ανάγκη να ξεφύγουμε από αυτό το αντιλαϊκό, αντικοινωνικό και αντεθνικό δίπολο, που υπηρετεί την διεθνή ολιγαρχία του χρήματος και να περάσουμε σε νέες αντισυστημικές ανατρεπτικές δομές, προς το συμφέρον των λαών, των κοινωνιών και των εθνών.
