Ο θεός έδωσε στις γυναίκες, την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννούν, να τρέφουν, να μεγαλώνουν, να αγαπούν, να εκπαιδεύουν τα παιδιά, να τα προστατεύουν, να δημιουργούν σωστούς Έλληνες Χριστιανούς, χρήσιμους πολίτες, στην κοινωνία και στο έθνος.
Oι γυναίκες, όπως και η φύση, γεννούν, γαλουχούν και αναπτύσσουν την ζωή, και κατά συνέπεια όλα τα πράγματα με τα οποία ασχολούνται, με την προυπόθεση, να έχουν παιδεία και ηθική.
Από την εποχή του Κωνστάντιου εώς την εποχή του
αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Β, έζησαν οι πέντε
μεγαλύτεροι Έλληνες νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι του μεσαίωνα. Αυτοί ήταν ο Μέγας Βασίλειος, οι Άγιοι Ιωάννης (Χρυσόστομος), Γρηγόριος ο Θεολόγος η Ναζιανζηνός, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και η φιλοχριστιανή Υπατία.
Την εποχή εκείνη και οι πέντε νεοπλατωνικοί διδάσκουν τον Αριστοκλή, έχοντας πάντοτε την αμέριστη υποστήριξη των αυτοκρατόρων.
Οι αυτοκράτορες γνωρίζουν προσωπικά τους μεγάλους φιλοσόφους – ρήτορες, τους Αγίους Ιεράρχες και τους στηρίζουν στο επιστημονικό τους έργο. Αυτό ήταν η ενσωμάτωση της Πλατωνικής διδασκαλίας στον Χριστιανισμό. Με την ολοκλήρωση αυτού του μοναδικού στο είδος του φιλοσοφικού-πνευματικού έργου οι Ιεράρχες, μετέτρεψαν τον Ιουδαικό Χριστιανισμό σε καθαρά Ελληνικό, και τότε αμέσως ο Μέγας Θεοδόσιος τον Μαιο του 381 μ.χ. θα ανακηρύξει τον Χριστιανισμό σε επίσημη θρησκεία της Ρωμαικής αυτοκρατορίας. Εάν οι αυτοκράτορες ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, δεν θα επέτρεπαν πότε την ενσωμάτωση αυτούσιας της διδασκαλίας του Αριστοκλή-Πλάτωνα, στην Χριστιανική θρησκεία. Ακόμη άμεσα οι αυτοκράτορες θα τιμωρούσαν τους Αγίους Ιεράρχες και θα τους αφαιρούσαν όλα τα εκκλησιαστικά τους αξιώματα. Επίσης θα απαγόρευαν την διδασκαλία του Πλάτωνα στους Ιεράρχες, στην Υπατία καθώς και σε όλους τους υπόλοιπους φιλοσόφους.
Μεταξύ άλλων οι αυτοκράτορες θα έκλειναν και όλες τις φιλοσοφικές σχολές, με αποτέλεσμα να μην ήταν σε θέση να σπουδάσουν, οι Άγιοι, η Υπατία, και όλοι οι υπόλοιποι σοφοί της εποχής εκείνης. Αυτό όμως ήταν κάτι το οποίο δεν το έκανε ποτέ κανένας αυτοκράτορας, διότι όλοι οι φιλόσοφοι δίδασκαν ελεύθερα τον τον ύπατο των φιλοσόφων και όσοι το επιθυμούσαν, σπούδαζαν την αρχαία Ελληνική γραμματεία. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου.
Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν, ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει.
Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή και του Αριστοτέλη, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος.
Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία, ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαικής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαικής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη.
Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθειστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο. Μέσα από τα Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους.
Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας.
Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραικό στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της αυτοκρατορίας. Ο Χριστιανισμός μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαική αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα, στους περισσότερους τομείς.
Ενδεικτικό περί αυτού ήταν, ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας.
Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό
ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή.
Οι πατέρες της Εκκλησίας διότι σπούδασαν στην αρχαία Αθήνα, καθώς και σε άλλα μέρη, ενώ υπήρξαν για λίγο διάστημα πρωτού να γίνουν ιερείς, επαγγελματίες ρήτορες-σοφιστές, αντιλήφθηκαν αμέσως την αξία του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. Χρησιμοποίησαν τις αξίες και τα ιδανικά των φιλοσόφων και ειδικά του Αριστοκλή για να δημιουργήσουν την παγκόσμια, Χριστιανική, Ελληνορωμαική αυτοκρατορία.
Aξιοποίησαν στο έπακρο την Ελληνική γλώσσα για να γράψουν όλα τα υψηλού επιστημονικού, φιλοσοφικού και πνευματικού επιπέδου έργα τους. Μέσα από την δυναμική και την πνευματικότητα της αρχαιοελληνικής αγωγής, δίδαξαν στους Έλληνες την ελευθερία, την αγάπη, την ηθική ,την δικαιοσύνη, την γενναιότητα, την ομορφιά, και την πίστη στον Ιησού Χριστό.
Την ίδια εποχή με την μεγάλη νεοπλατωνική και φιλοχριστιανή Υπατία στην Αίγυπτο έζησε και η Ευδοκία-Αθηναις στην Κωνσταντινούπολη. Η Υπάτια είχε πολλούς Χριστιανούς μαθητές στην σχολή της. Εάν ο Χριστιανισμός ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, τότε η φιλόσοφος Υπατία, δεν θα δεχόταν, απολύτως κανέναν Χριστιανό, ως μαθητή, στην σχολή της. Η Αγία Ευδοκία, με πρότυπο την Αλεξανδρινή Υπατία, συνδύασε άριστα το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα με την Χριστιανική πίστη.
ΥΠΑΤΙΑ
Ο θεός έδωσε στις γυναίκες, την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννούν, να τρέφουν, να μεγαλώνουν, να αγαπούν, να εκπαιδεύουν τα παιδιά, να τα προστατεύουν, να δημιουργούν σωστούς Έλληνες Χριστιανούς, χρήσιμους πολίτες, στην κοινωνία και στο έθνος.
Oι γυναίκες, όπως και η φύση, γεννούν, γαλουχούν και αναπτύσσουν την ζωή, και κατά συνέπεια όλα τα πράγματα με τα οποία ασχολούνται, με την προυπόθεση, να έχουν παιδεία και ηθική. Η Υπατία γεννήθηκε το 370 μ. Χ. στην εξελληνισμένη Αλεξάνδρεια της Ρωμαϊκής Αιγύπτου.
Η Υπατία έλαβε την εκπαίδευση που ταίριαζε σε μία πλούσια Ελληνίδα, σπουδάζοντας σε Αθήνα και Ρώμη. Στην Αθήνα μαθήτευσε στην νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και ολοκλήρωσε τις σπουδές της, στην σχολή του Ιεροκλή. Η φιλοσοφική σχολή της Αλεξάνδρειας, δεχόμενη την Υπατία, έγινε μέγας θεματοφύλακας και προστάτης των Πλατωνικών αξιωμάτων. Η φήμη της ως σπουδαίας φιλοσόφου διαδόθηκε γρήγορα, με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στην Αλεξάνδρεια για να μαθητεύσουν κοντά της, από όλα τα μέρη της Ρωμαικής αυτοκρατορίας.
Tο σπίτι της έγινε κέντρο διανοουμένων που συζητούσαν επιστημονικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Με την επιστροφή της στην Αλεξάνδρεια, η Υπατία δίδαξε στην σχολή της φιλοσοφία και αστρονομία, μαθηματικά-γεωμετρία, μουσική και ρητορική. Η σχολή στην οποία δίδαξε γνώρισε περισσότερη φήμη, από την αντίστοιχη Αθηναϊκή, την οποία σπούδασε, ενώ παράλληλα διατήρησε την μακραίωνη σχέση της πόλης με την φιλοσοφία. Έμενε πιστή στις διδασκαλίες του Ύπατου των φιλοσόφων, του Αριστοκλή. Στην αρχαία αγορά, δίδασκε Πλάτωνα, αποδεικνύοντας τις ικανότητες της, στην ρητορική και την φιλοσοφία, με αποτέλεσμα να συγκεντρώνει γύρω της, την ελίτ των μαθητών και των κατοίκων της πόλης.
Η Ελληνίδα σοφός, υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργική σε ότι είχε σχέση με την μαθηματική επιστήμη, κάνοντας εργασίες και σχόλια για το έργο του Απολλώνιου και του Διόφαντου. Αυτό την έκανε την πρώτη γυναίκα που διακρίθηκε στα μαθηματικά.
Ο Αστρονομικός κανόνας. Η Υπατία έγραψε ένα έργο με τίτλο “αστρονομικός κανών” με σκοπό την υψηλή μελέτη, στους τομείς των μαθηματικών εργασιών, του πατέρα της (Θέωνα).
ΑΛΜΑΓΕΣΤΗ.
Ένα από τα εξαιρετικά βιβλία του Πτολεμαίου είναι η Αλμαγέστη. Εργασίες επάνω στο έργο του Πτολεμαίου είχε κάνει, η Αλεξανδρινή μαθηματικός-φιλόσοφος.
Ακόμη είχε κάνει γεωμετρικές εργασίες για τους κώνους του Απολλώνιου και την αριθμητική του Διόφαντου.
Τα δύο αυτά έργα της Υπατίας, ήταν σε πάρα πολύ ανώτερο μαθηματικό επίπεδο εξισώσεων. Μέσα από την προσέγγιση του Απολλώνιου, μέσω της άλγεβρας και του Διόφαντου, μέσα από την γεωμετρία, βλέπουμε το πολύ υψηλό επίπεδο της Υπατίας. Η φιλόσοφος είχε άριστη επιστημονική κατάρτιση, για αυτό και ήταν πολύ εξοικειωμένη,με τα ανωτάτου επιπέδου μαθηματικά σε άλγεβρα και γεωμετρία. Οι Απολλώνιοι κώνοι είναι από τα πιο δύσκολα μαθηματικά έργα της αρχαίας εποχής, και παράλληλα έβαλαν τα θεμέλια για πολλά από γεωμετρικά έργα των επόμενων αιώνων.
Ο Απολλώνιος ήταν Αλεξανδρινός γεωμέτρης. Εργάστηκε για να ερμηνεύσει τις ασυνήθιστες τροχιές των πλανητών. Η Υπατία προσπάθησε με απλό τρόπο, να κάνει κατανοητή, στους μαθητές και στους επιστήμονες την εργασία του Απολλώνιου. Ως γνήσια Ελληνίδα, λάτρευε όλα τα γεωμετρικά σχήματα, που σχηματίζονται, όταν ένα επίπεδο τέμνει έναν κώνο.
Από τον 18ο αιώνα οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αρκετά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές των πλανητών, με τις καμπύλες που προέκυπταν από τις κωνικές τομές, αναφερόταν με τον καλύτερο δυνατό επιστημονικό τρόπο στο έργο της Υπατίας.
Οι μαθηματικές εργασίες του Διόφαντου, ήταν πολύ πιο ανώτερες από τις προηγούμενες μαθηματικές εργασίες.
Για αυτό και οι μαθηματικοί της Ελληνιστικής Αλεξάνδρειας, επέτυχαν να αναπτύξουν τα μαθηματικά και την λύση, μιας ανώτερης τάξεως εξισώσεων.
Ο Διόφαντος έχει ονομασθεί και πατέρας της άλγεβρας διότι καθόρισε τις απροσδιόριστες εξισώσεις, οι οποίες είχαν πολλές λύσεις. Η Υπατία στην μαθηματική της εργασία έδωσε εναλλακτικές λύσεις και πολλά νέα προβλήματα, που προέκυπταν, από τα μαθηματικά του Διόφαντου.
Η άλγεβρα και η γεωμετρία, οφείλουν στην μεγάλη Αλεξανδρινή, φιλόσοφο, ένα αξιόλογο τμήμα της εξελίξεως τους, διότι χωρίς εκείνη θα είχαμε λιγότερες εργασίες σε επιστημονικό επίπέδο-αξία, και δεν θα γνωρίζαμε αρκετά για σημαντικα έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου.
Ο αστρολάβος
Ο μαθητής της Υπατίας, επίσκοπος Συνέσιος, έφτιαξε με την καθοδήγηση της Υπατίας, αστρολάβο. Αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη, ότι οι χριστιανοί εκείνη την περίοδο. αγαπούσαν πάρα πολύ, την αρχαία Ελληνική γραμματεία, καθώς και την μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφο.
Υπήρξε μια φιλόσοφος, με πολύ μεγάλες ηθικές αρχές. Ανάμεσα στις αρετές της, ήταν το θάρρος, η δύναμη, η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η πίστη στα αξιώματα του Αριστοκλή. Ήταν μια από τις σπάνιες γυναικείες μορφές, όπου η ενασχόληση της, με τις κατ εξοχήν για την εποχή, ανδροκρατούμενες επιστήμες, άλλαξε τα δεδομένα τα οποία υπήρχαν μέχρι τότε.
Στους μαθητές της δίδασκε, ότι αυτό που τους ενώνει, είναι η αγάπη για τις επιστήμες. Για αυτό και με τον παλιό μαθητής της, τον Χριστιανό-Επίσκοπο Συνέσιο, διατηρούσαν τακτική αλληλογραφία και προσωπική επαφή. Σε μία από τις επιστολές που διασώθηκαν, διαβάζουμε το εξής: “Ακόμα και αν υπάρχει απόλυτη λήθη στον Άδη, ακόμα και εκεί θα σε θυμάμαι αγαπητή Υπατία”.Τα λόγια του αποδεικνύουν την αναγνώριση και την αγάπη του στο πρόσωπο της Έλληνίδας Φιλοσόφου.
H σχέση του Συνέσιου και της Υπατίας, ήταν ισάξια σε πνευματικό και ηθικό επίπεδο, με την σχέση, του Αριστοκλή, με τον Σωκράτη. Η Ελληνίδα φιλόσοφος ήταν μια στοργική μητέρα-δασκάλα. Αγαπούσε και φρόντιζε τους μαθητές της, απαλλαγμένη από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις, σε μία ιστορική περίοδο που ο θρησκευτικός φανατισμός δίχαζε και φανάτιζε τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας.
Η μεγάλη νεοπλατωνική φιλόσοφος Υπατία είχε εκείνα τα χρόνια ως μαθητές πάρα πολλούς χριστιανούς.
Αυτό είναι ενδεικτικό ότι ο γνήσιος ορθόδοξος χριστιανισμός, ουδέποτε ήταν ενάντια στην αρχαία Ελληνική γραμματεία. Εάν οι Έλληνες χριστιανοί ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτσμό, τότε δεν θα τους δεχόταν η Φιλόσοφος Υπατία ως μαθητές της.
Όμως σε όλα τα χρόνια τα οποία δίδασκε η Υπατία είχε πάντοτε πολλούς χριστιανούς ως μαθητές. Ο Συνέσιος ήταν ο πιο αγαπημένος μαθητής της Υπατίας και μέγας θαυμαστής της φιλοσόφου. Όταν τελείωσε την φιλοσοφική διατηρούσε αλληλογραφία και είχε επαφές με την μεγάλη φιλόσοφο. Ο χριστιανός Συνέσιος ήταν ο πιο αγαπημένος μαθητής της Υπατίας.
Αγαπούσε πολύ τον Χριστιανισμό και τους χριστιανούς μαθητές της. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Υπατία δεχόταν ως μαθητές τους χριστιανούς, διότι γνώριζε ότι ο Χριστιανισμός και η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία είχαν τα ίδια αξιώματα. Άλλωστε είχε το παράδειγμα των τριών ιεραρχών οι οποίοι ως φιλόσοφοι ενσωμάτωσαν την Πλατωνική διδασκαλία στον χριστιανισμό. Γνώριζε η μεγάλη φιλόσοφος Υπατία, ότι ο χριστιανισμός ήταν κάτι πολύ καλό για τον Ελληνισμό και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τον τέταρτο αιώνα, η αχανής Ρωμαική αυτοκρατορία ταλανιζόταν από πολιτικές και θρησκευτικές ταραχές. Η επιστημονική κοινότητα της Αλεξάνδρειας που ακολουθούσε τις διδασκαλίες του Αριστοκλή, δοκιμαζόταν από προκατάληψη και αμφισβητήσεις .
Η Υπατία ήταν αποδέκτης μεγάλου σεβασμού από τον πνευματικό κόσμο της Αλεξάνδρειας και η φήμη της ξεπερνά τα σύνορα του Ρωμαικού κράτους. Οι μαθητές που παρακολουθούσαν τις διδασκαλίες της, στην σχολή ανήκαν στις ανώτερες κοινωνικά τάξεις, της Αλεξάνδρειας. Ήταν νέοι που επιθυμούσαν να λάβουν υψηλή εκπαίδευση, με στόχο στο μέλλον να αναλάβουν υψηλά πολιτικά και θρησκευτικά αξιώματα. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν οι χριστιανοί Ορέστης, ο μετέπειτα έπαρχος της Αλεξάνδρειας και ο Συνέσιος, ο μετέπειτα Επίσκοπος της Κυρήνης. Στα 412- 415 μ. Χ., ο έπαρχος της Αιγύπτου ο Ορέστης, ο παλαιός μαθητής της Υπατίας, με τον οποίο διατηρούσε φιλικούς δεσμούς, βαπτίστηκε χριστιανός. Ο Ορέστης, συμβουλευόταν την δασκάλα του σε πολιτικά ζητήματα. Αυτό το καθεστώς, δεν το ανεχόταν ο Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, ο Κύριλλος, και οι άλλοι πολιτικοί και θρησκευτικοί παράγοντες. Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν. Ωστόσο, πολλοί την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, την κατηγόρησαν ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι.
Η Υπατία ως γυναίκα ήταν ένα πολύ ανήσυχο πνεύμα, και εκτός από την αρχαία Ελληνική γραμματεία ασχολούνταν και με την πολιτική. Αυτό όμως ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Ήταν αδιανόητο μια γυναίκα να ασχολείται με τα δημόσια πράγματα και ειδικά με την πολιτική.
Διότι είχε επίγνωση των υψηλών ικανοτήτων της, αλλά και έχαιρε πολύ μεγάλου σεβασμού, δεν συμμετείχε απλά στα πολιτικά δρώμενα αλλά στην ουσία ήταν εκείνη η οποία διοικούσε, κατά ένα μεγάλο βαθμό την εξελληνισμένη πόλη. Σε αυτό έπαιξε εν μέρει ρόλο, εκτός από την μεγάλη προσωπική της αξία, ότι ο μαθητής της ο Ορέστης, ο οποίος ήταν χριστιανός και Ρωμαίος έπαρχος, της είχε τεράστιο σεβασμό αλλά και μεγάλη αδυναμία.
Η ΥΠΑΤΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΦΘΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ.
Η φήμη και ο σεβασμός προς την Υπατία αυξανόταν συνέχεια. Η ανάμιξη της όμως στην πολιτική ήταν κάτι το οποίο ενοχλούσε τρομερά τους πολιτικούς από όλες τις εθνικότητες, όπως ήταν οι Έλληνες Χριστιανοί, οι Εβραίοι αλλά και οι Eθνικοί. Παρά τις διαμαρτυρίες και της πολλές συστάσεις, η Υπατία εξακολουθούσε να συμμετέχει στα συμβούλια και ουδέποτε δέχτηκε να αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική.
Αυτό το καθεστώς προκαλούσε τρομερή οργή στους πολιτικούς άνδρες της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι δεν δεχόταν σε καμία των περιπτώσεων, να ασκεί την διοίκηση της πόλεως, κατά ένα μεγάλο βαθμό μια γυναίκα. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα το πόσο πολύ επηρεασμένη ήταν η Υπατία από τον Αριστοκλή (Πλάτων).
Ο Αριστοκλής δίδαξε ότι τις πόλεις θα πρέπει να τις διοικούν οι φιλόσοφοι-βασιλείς, οι οποίοι θα είναι οι ικανότεροι όλων των υπολοίπων ανθρώπων, σε όλους τους τομείς. Η μη συμμόρφωση της Φιλοσόφου στις υποδείξεις των πολιτικών, να σταματήσει την εμπλοκή της με την πολιτική, επέφερε φοβερό μίσος εναντίον της, και μια κατάσταση εκτός ελέγχου στην πόλη της Αλεξανδρείας.
Δυστυχώς η Υπατία αγνόησε επιδεικτικά τις υποδείξεις των πολιτικών και θρησκευτικών παραγόντων της πόλης, να μην ασχολείται με την πολιτική, και τελικά αυτή η επιμονή της, προκάλεσε τον θάνατο της. Οι πολιτικοί-θρησκευτικοί παράγοντες όπως ο πατριάρχης Κύριλλος και οι Ραββίνοι δεν δεχόταν να τους επισκιάζει και να διοικεί την Αλεξάνδρεια, η Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία.
Τελικά η απόφαση της Υπατίας να συνεχίσει να ασχολείται με την πολιτική, στα πρότυπα του Πλάτωνα Βασιλέας-φιλόσοφος, έγινε η αιτία τρομερών πολιτικών και θρησκευτικών εντάσεων, με συνέπεια τον τραγικό θάνατό της. Ο ίδιος ο μεγάλος της θαυμαστής, ο μαθητής της ο οποίος ήταν και πολύ ερωτευμένος με την φιλόσοφο Υπατία, ο έπαρχος Ορέστης έγινε η αιτία να σκοτωθεί η δασκάλα του. Η πολιτική αντιμετώπιση του Ορέστη, ήταν κάτι το οποίο δυσαρεστούσε πάρα πολύ ένα μέρος των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας.
Στην πάρα πολύ αυτή ταραχώδη περίοδο, η μεγάλη διαμάχη μεταξύ του πατριάρχη Κυρίλλου και του επάρχου Ορέστη, θα συμβάλουν σε πολύ σημαντικό βαθμό, στο να δολοφονηθεί η Υπατία. Η πολιτική αντιπαλότητα των δυο κορυφαίων παραγόντων της πόλης, ήταν τεράστια και χωρίς τελειωμό.
Ο κόσμος της Αλεξάνδρειας, λαθεμένα υπέθεσε ότι επειδή ο Ορέστης, υπήρξε μαθητής της Υπατίας, ότι εκείνη είναι η υπεύθυνη, για την στάση του απέναντι στον Κύριλλο. Όμως η Υπατία ήταν ταυτόχρονα και με τις δυο πλευρές καθώς υποστήριζε τον χριστιανισμό και την φιλοσοφία για αυτό ήταν γεμάτη η σχολή της, από Χριστιανούς και εθνικούς όλα τα χρόνια τα οποία δίδαξε.
Δημιουργός όλων αυτών των μυθευμάτων, για την “δολοφονία”, της Αλεξανδρινής Φιλοσόφου, από τους χριστιανούς, ήταν ο μέγας ανθέλληνας, Έντουαρντ Γκίμπον.
Σχετικά με τον Πατριάρχη Κύριλλο, να περάσουμε να δούμε τι μας αναφέρει ο Λάμπρος Σκόντζος :
” Οι Αλεξανδρινοί Πατέρες έβαλαν και εκείνοι τη δική τους σφραγίδα στην ανάπτυξη της Θεολογίας της Εκκλησίας μας. Με κέντρο ανάπτυξης των θεολογικών σπουδών την περίφημη Κατηχητική Σχολή, η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας ανέδειξε μεγάλες μορφές. Μια από αυτές είναι και ο άγιος Κύριλλος αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, ο κορυφαίος δογματικός θεολόγος και υπερασπιστής της Ορθοδοξίας. Αλλά και ένας από τους πλέον συκοφαντημένους Πατέρες και αγίους της Εκκλησίας μας.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια περί το 378 από εύπορους γονείς και ήταν ανεψιός του πατριάρχη Θεοφίλου. Οι γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σοβαρή μόρφωση. Σπούδασε γραμματική, ρητορική και φιλοσοφία στις ονομαστές εθνικές σχολές της Αλεξάνδρειας και τέλος σπούδασε θεολογία και βιβλικές σπουδές στην ονομαστή Κατηχητική Σχολή. Περί το 400 χειροτονήθηκε από το θείο του Θεόφιλο αναγνώστης και στη συνέχεια διάκονος και πρεσβύτερος, ο οποίος έδειξε νωρίς τα χαρίσματά του και την βαθιά προσήλωσή του στην ορθόδοξη παράδοση.
Το 403 συνόδευσε το Θεόφιλο προκειμένου να συμμετάσχει στην λεγομένη παρά την Δρυν Σύνοδο, η οποία καθαίρεσε τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο. Ήταν η πρώτη ατυχής συγκυρία της ζωής του. Μετά την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια ένοιωσε την ανάγκη για να αναπτύξει περαιτέρω την πνευματική του ανάπτυξη και τον καταρτισμό του. Γι’ αυτό κατέφυγε στα ονομαστά μοναστήρια της Αιγύπτου, όπου υπήρχαν άγιοι ασκητές, για να πάρει από αυτούς τα πνευματικά εφόδια, τα οποία θα του ήταν απαραίτητα για την κατοπινή εκκλησιαστική του διακονία. Ο θείος του Θεόφιλος τον έστειλε στις Μονές της Νιτρίας, για να εντρυφήσει στην ευσέβεια. Έμεινε πέντε χρόνια στην Μονή του Αγίου Μακαρίου, μελετώντας την Αγία Γραφή υπό την καθοδήγηση του αγίου Σεραπίωνος.
Στις 15 Οκτωβρίου του 412 στην Αλεξάνδρεια για να παραστεί στην κηδεία του Θεόφιλου και να διεκδικήσει τον επισκοπικό θρόνο. Αν και η αριστοκρατία της Αλεξάνδρειας προωθούσε για τον επισκοπικό θρόνο τον Τιμόθεο, όπως και η πολιτική διοίκηση της πόλεως, εν τούτοις εξελέγη ο Κύριλλος, ο οποίος ενθρονίστηκε στις 17 Οκτωβρίου του 412 και ποίμανε την Εκκλησία της Αλεξανδρείας για 32 χρόνια.
Η επισκοπική του διακονία δεν υπήρξε ειρηνική, διότι η μεγάλη πόλη των αλεξανδρινών ταρασσόταν από συχνές επαναστάσεις και η τοπική Εκκλησία σπαράσσονταν από αιρέσεις και σχίσματα. Στη μεγαλούπολη και πολυεθνική Αλεξάνδρεια είχαν βρει καταφύγιο υπολείμματα αρχαίων αιρετικών και σχισματικών ομάδων, όπως των αρειανών, των μαρκιωνιτών, των οπαδών του Παύλου Σαμοσατέως, των νοβατιανών, κ.α. οι οποίοι δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στους Ορθοδόξους. Ο άγιος Κύριλλος ανέπτυξε μια αξιοθαύμαστη αντιαιρετική ποιμαντική, ώστε εξουδετέρωσε στην ουσία τις αιρετικές ομάδες, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο στόχαστρο των αιρεσιαρχών. Προβλήματα δημιουργούσαν επίσης και οι εναπομείναντες φανατικοί ειδωλολάτρες του θνήσκοντος εθνισμού. Οι ιερείς των ειδώλων, οι μάντεις και όλα τα παράσιτα της αρχαίας θρησκείας, βλέποντας τα συμφέροντά τους να θίγονται σοβαρά από την ερήμωση των ναών και των μαντείων, καλλιεργούσαν στις αμαθείς και φανατισμένες μάζες των εθνικών μίσος και εκδίκηση κατά της Εκκλησίας και των Χριστιανών και ιδιαιτέρως κατά του επισκόπου Κυρίλλου.
Τέλος η πολυπληθής ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας, συνεχίζοντας την αρχαία έχθρα προς τους Χριστιανούς, κρυβόταν συχνά πίσω από ραδιουργίες, εξωθώντας τους φανατισμένους ειδωλολάτρες κατά των Χριστιανών, καθώς και την πολιτική διοίκηση της πόλεως, η οποία συντάσσονταν με τους εχθρούς της Εκκλησίας. Ο άγιος Κύριλλος προσπαθούσε να είναι ειρηνοποιός ανάμεσα στις αντίπαλες παρατάξεις, που όμως δεν το κατόρθωνε πάντα. Μια από τις ατυχέστερες στιγμές της ποιμαντορίας του αγίου Κυρίλλου υπήρξε η δολοφονία της αλεξανδρινής φιλοσόφου Υπατία το 416, στον οποίο αποδίδουν κάποιοι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι ευθύνες. Αφορμή υπήρξε η ενεργοποίηση κάποιου νόμου για τη δήμευση των ιουδαϊκών συναγωγών, διότι ο ιουδαϊκός όχλος είχε βιαιοπραγήσει κατά των Χριστιανών.
Κάποιοι Ιουδαίοι προσεταιρίστηκαν τον δύστροπο Έπαρχο Ορέστη, τον οποίο έστρεψαν κατά του Κυρίλλου. Σε μια διαδήλωση άνθρωποι του Ορέστη σκότωσαν κάποιον μοναχό Αμμώνιο, με αποτέλεσμα οι Χριστιανοί να εξαγριωθούν και να κινηθούν κατά του Επάρχου. Οι Ιουδαίοι βρήκαν αφορμή και κινήθηκαν κατά των Χριστιανών, έχοντας μαζί τους πλήθος ειδωλολατρών της πόλεως, οι οποίοι, όπως είπαμε, μισούσαν τους Χριστιανούς. Σε αυτή την άγρια συμπλοκή, άγνωστο πως και από ποιους, συνελήφθη η Υπατία, η οποία δολοφονήθηκε οικτρά. Αλλά οι μόνοι που δεν είχαν λόγο να δολοφονήσουν τη φιλόσοφο ήταν οι Χριστιανοί, διότι, εκτός από το ότι είχε μαθητές διακεκριμένους Χριστιανούς της πόλεως, όπως τον Συνέσιο επίσκοπο Πτολεμαΐδας, βρισκόταν στο στάδιο της κατηχήσεώς της και το επόμενο Πάσχα επρόκειτο να βαπτισθεί χριστιανή! Οι μόνοι που είχαν λόγο να τη δολοφονήσουν ήταν οι ειδωλολάτρες, που τη θεωρούσαν αποστάτη και οι υποκινητές της στάσεως Ιουδαίοι. Επίσης είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως ο Κύριλλος δε φέρει ευθύνη για τη δολοφονία, διότι έλειπε από την πόλη.
Ο άγιος Κύριλλος υπήρξε ένας από τους κορυφαίους δογματικούς θεολόγους της εποχής του, ο οποίος κατανόησε και διατύπωσε το χριστολογικό δόγμα με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια. Πρωτοστάτησε στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε τον αιρετικό Νεστόριο, ο οποίος αρνούνταν τη θεία φύση του Χριστού. Στα βαθυστόχαστα θεολογικά του συγγράμματα εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας στην αληθινή σάρκωση του Θεού Λόγου και την τέλεια ένωση της θείας και ανθρωπίνης φύσεως στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Επίσης ο άγιος Κύριλλος είναι ο κατ’ εξοχήν θεολόγος της Θεοτόκου. Κοιμήθηκε στις 27 Ιουνίου του 444. Τιμάται ως άγιος και οικουμενικός διδάσκαλος από την Εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Ιουνίου και στις 18 Ιανουαρίου, μαζί με τον Μ. Αθανάσιο”.
