Απομαγνητοφώνηση
Μέρος 1
«Η Heather Cox Richardson μού πήρε τη γυναίκα». Αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου στο Pirate Wires· ένα άρθρο που μιλά για το πώς εκατομμύρια γυναίκες σε ολόκληρη τη χώρα ριζοσπαστικοποιούνται.
Αν δεν γνωρίζεις τη Heather Cox Richardson, διαχειρίζεται το εξαιρετικά δημοφιλές Substack Letters from an American. Διαθέτει 2,7 εκατομμύρια συνδρομητές· με μεγάλη διαφορά η πιο δημοφιλής συγγραφέας στο Substack — και μάλλον η πιο ακριβοπληρωμένη. Παρουσιάζεται ως αναγνωρισμένη ιστορικός και καθηγήτρια του Harvard — ή είναι τουλάχιστον συνδεδεμένη με το ίδρυμα αυτό — και γράφει καθημερινά κείμενα για τις τρέχουσες εξελίξεις στις ΗΠΑ, υποτίθεται εκ μέρους «των Αμερικανών».
Στην πραγματικότητα όμως είναι ξεκάθαρα τοποθετημένη πολιτικά· μιλά αποκλειστικά από μία πλευρά. Το άρθρο αυτό λοιπόν περιγράφει πώς η καθημερινή ενασχόληση μίας γυναίκας με τα κείμενά της οδήγησε σε διάλυση ενός γάμου — και δίνει ένα παράθυρο στο φαινόμενο της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης.
Η New York Times τη χαρακτήρισε «ουδέτερη διαμεσολαβήτρια της ιστορίας, με νηφάλια φωνή στα εθνικά ζητήματα». Όμως το συγκεκριμένο άρθρο στο Pirate Wires υποστηρίζει ότι είναι περισσότερο ένας «κριτικός φύλακας» που καταγγέλλει την υποτιθέμενη κάθοδο του Τραμπ στον φασισμό. Πράγματι, είναι ίσως η πιο ισχυρή φωνή εκτός των παραδοσιακών μέσων που διαδίδει το αφήγημα ότι οι ΗΠΑ βαδίζουν προς ολοκληρωτική, φασιστική κατάσταση.
Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, ένας άνδρας επικοινώνησε με το Pirate Wires λέγοντας πως η Heather Cox Richardson έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο διαζύγιό του. Η καθημερινή κατανάλωση των κειμένων της, είπε, ενίσχυσε το μίσος της συζύγου του προς όλους τους Ρεπουμπλικανούς — και ανάμεσά τους κι εκείνον — καθώς και τον φόβο της πως «η χώρα καταλαμβάνεται από κακόβουλες δυνάμεις».
Όπως δηλαδή πολλοί φιλελεύθεροι κατηγορούν τους συντηρητικούς συγγενείς ότι έχουν «αλλοιωθεί» από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το αντίθετο συμβαίνει εδώ — απλώς μέσω εναλλακτικών ανεξάρτητων συγγραφέων, ιδιαίτερα στο Substack. Κυρίως οι γυναίκες δείχνουν να ριζοσπαστικοποιούνται μέσω τέτοιου περιεχομένου που το θεωρούν «έγκυρο και αυθεντικό» γιατί ερείδεται στην αυθεντία. Αν βλέπεις «καθηγήτρια του Harvard» να αναλύει την Αμερική, το δέχεσαι σχεδόν ως ευαγγέλιο — και αυτός είναι ο κίνδυνος. Το φαινόμενο υπάρχει και στις δύο πλευρές, αλλά, όπως δείχνουν τα δεδομένα, είναι πιο έντονο στις γυναίκες.
Το άρθρο ξεκινά με τους ψευδώνυμους «Tom και Kate». Ο Tom ήταν άνδρας με δεξιές τάσεις, επιτυχημένος στην τεχνολογία, ποτέ ιδιαίτερα κομματικός. Η 11η Σεπτεμβρίου τον άλλαξε. Πίστεψε ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν δίκαιος και σωστός – όπως κι πολλοί άλλοι τότε – αργότερα όμως απογοητεύτηκε. Έπαψε να εμπιστεύεται τα μέσα ενημέρωσης και να διαβάζει ειδήσεις. Μετακόμισε στον Νότο, συναναστρεφόταν κυρίως φιλελευθέρους, και έτσι γνώρισε την Kate.
Η Kate ήταν σκληροπυρηνική φεμινίστρια, κάτοχος PhD στη Ιστορία, και «συνοδοιπόρος» ιδεολογικά. Της άρεσαν οι σοβαρές γεωπολιτικές συζητήσεις· αυτό τους έφερε κοντά. Ο αφηγητής παρατηρεί ότι σε «γυναικείους κύκλους» τέτοια θέματα σπανίζουν — οι συζητήσεις είναι συνήθως επιφανειακές, λέει, οπότε ένιωσε οικειότητα με την Kate γιατί μπορούσαν να μιλούν «σοβαρά».
Όλα πήγαιναν καλά ώσπου εμφανίστηκε ο Τραμπ. Το 2016, «ο κύριος Pussy Grabber» όπως ειρωνεύεται, κέρδισε τη Χίλαρι Κλίντον — κι εκεί άρχισε η διάλυση του γάμου τους. Η Kate ήταν απαρηγόρητη· ο Tom όχι. Εκείνη ήταν εξαγριωμένη και ήθελε να συμμετάσχει στις πορείες των γυναικών· εκείνος θεωρούσε ότι «η ζωή συνεχίζεται». Θυμάται γυναίκες να κλαίνε τη νύχτα των εκλογών – σκηνές που τον μπέρδεψαν. Ορισμένες δεν μπορούσαν καν να πιστέψουν το αποτέλεσμα· η Kate ήταν μία από αυτές.
Μέρος 2
Το 2019 η Kate δέχτηκε πλήρως το 1619 Project. Για όποιον δεν το γνωρίζει, πρόκειται για προσπάθεια της New York Times να «επαναπροσδιορίσει» την αφετηρία της αμερικανικής ιστορίας, ισχυριζόμενη ότι η αληθινή ιδρυτική στιγμή των ΗΠΑ ήταν το 1619, όταν ένα ολλανδικό πλοίο έφερε δούλους από την Αφρική στη Βιρτζίνια. Η ιδέα ήταν ότι η αμερικανική «πρωταρχική αμαρτία» είναι η δουλεία — άρα όλο το έθνος στηρίζεται σε αυτήν.
Για την Kate η αφήγηση αυτή έγινε δόγμα.
Το 2020, θεώρησε πως οι ταραχές μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ ήταν «δικαιολογημένες από την Ιστορία». Το να καίγονται πόλεις, έλεγε, ήταν ιστορική αποκατάσταση. Ο Tom αντέδρασε: «Δεν μπορείς να σηκώνεις μολότοφ για να εκφραστείς πολιτικά». Γι’ αυτόν η βία ήταν κόκκινη γραμμή. Το χάσμα ανάμεσά τους πλέον φαινόταν αγεφύρωτο.
Έπειτα ήρθαν οι εκλογές του 2020. Η Kate τον ρώτησε:
«Θα με στηρίξεις και θα ψηφίσουμε μαζί τον Τζο Μπάιντεν;»
Ο Tom ήθελε πλέον να ψηφίσει τον Τραμπ. Θεωρούσε ότι οι Δημοκρατικοί είχαν παραφρονήσει – «αποχρηματοδότηση της αστυνομίας, ακυρώσεις ανθρώπων, πυρπολήσεις — όλα πια έμοιαζαν με μαγγανεία».
Δεν ήθελε να τσακωθούν.
Της είπε: «Ή είμαστε παντρεμένοι ή είμαστε πολιτικό κόμμα· αποφάσισε». Θα σεβόταν τη μυστικότητα της ψήφου, δεν ήθελε άλλο αυτή τη συζήτηση.
Όταν ο Μπάιντεν κέρδισε και ενέκρινε πακέτο 1,9 τρισ. δολαρίων, ο Tom προειδοποίησε πως θα έφερνε πληθωρισμό· η Kate εξοργίστηκε.
Πρότεινε ανακωχή τύπου «Ψυχρού Πολέμου»:
«Μισώ την πολιτική σου, μισείς τη δική μου· ας μη μιλήσουμε ξανά γι’ αυτό».
Έτσι έκαναν· και προς στιγμήν τα πράγματα ηρέμησαν.
Ο Tom διευκρινίζει: δεν είναι ότι παλαιότερα οι διαφορές πολιτικών απόψεων δεν υπήρχαν· πάντα υπήρχαν. Αν κάποτε το ζήτημα ήταν πόσο φόρο πληρώνεις ή πού να ξοδευτούν τα χρήματα του κράτους, τώρα είχαν να κάνουν με θεμελιώδεις αξίες.
Για εκείνον, όταν η Kate έλεγε πως «το να καίγονται πόλεις είναι καλό πράγμα», αυτό δεν ήταν διαφορά γνώμης αλλά διάσταση ηθικών αρχών. Όταν ένας πιστεύει «αγάπα τον πλησίον σου» κι ο άλλος ότι «ο αντίπαλος είναι Φασίστας», τότε δεν μοιράζεστε το ίδιο αξιακό έδαφος.
Η πολιτική, είπε, είναι αντανάκλαση των αξιών. Δεν μπορείς εύκολα να συμβιώσεις με κάποιον που έχει αντίθετες αξίες. Οι σύζυγοι πρέπει τουλάχιστον να μοιράζονται το ίδιο πλαίσιο αναφοράς για το τι σημαίνει «καλό» και «κακό».
Έτσι λοιπόν διατήρησαν την ανακωχή τους — ώσπου εμφανίστηκε η Heather Cox Richardson και το Letters from an American. Το 2021, έπειτα από προτροπή των «PhD φίλων» της Kate, άρχισε να τη διαβάζει τακτικά. Πρόκειται, όπως αναφέρει, για μέσο γραμμένο από ελίτ και για ελίτ.
Οι γυναίκες αυτές, ιδίως στο ακαδημαϊκό περιβάλλον, καταναλώνουν εντελώς διαφορετική «πληροφοριακή διατροφή» από τον μέσο πολίτη. Αναζητούν κύρος, τίτλους, πανεπιστημιακές διαπιστεύσεις. Και όταν μια «καθηγήτρια του Harvard» γράφει την εκδοχή της για την Αμερική, γι’ αυτές η γνώμη της μετατρέπεται αυτομάτως σε αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
🩵 Μέρος 3
Από το 2021 και μετά, το Substack της Heather Cox Richardson έγινε η κύρια πηγή ενημέρωσης της Kate.
Η «συμφωνία μη πολιτικής» μέσα στο σπίτι δεν έλεγε τίποτα για μέιλ με προωθήσεις άρθρων — οπότε η Kate άρχισε να του στέλνει κειμενάκια της HCR με σχόλια. Εκεί ο Tom άρχισε να νιώθει ότι αυτό ήταν μια νέα μορφή παθητικής επιθετικότητας μέσα στο γάμο, μια «μικρο-επιθετικότητα» ψηφιακής μορφής.
Όλα τα κείμενα της HCR παρουσίαζαν τον Μπάιντεν ως ευγενή πρωταγωνιστή που στήριζε τον «απλό Αμερικανό» και σήκωνε στους ώμους του την οικονομία, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί περιγράφονταν ως μοχθηροί, με δεκαετίες πορείας να καταστρέψουν τη δημοκρατία.
Στα μάτια της Richardson, οι Ρεπουμπλικανοί αρνούνταν να περιορίσουν την κατοχή όπλων «ακόμη και σε τρελούς», αγνοούσαν την «συστημική φυλετική ιστορία» της χώρας, και «αγκάλιαζαν αντισημιτισμό για να κερδίσουν ψήφους νεοναζί».
Αυτή η σταθερή καταγγελία των Ρεπουμπλικανών άρχισε να αλλοιώνει την ψυχολογία της Kate — με μια νότα ιερής αγανάκτησης σε κάθε μέιλ.
Ο Tom παρατήρησε ότι ο τόνος των κείμενων ήταν σαν τη φωνή παλαιοδιαθηκικού Θεού — οργής και καταγγελίας. Οι Ρεπουμπλικανοί παρουσιάζονταν ως αθεράπευτα διεφθαρμένοι, και όποιος τους αντιμετώπιζε με συμπάθεια γινόταν εχθρός.
Η κοσμική Αριστερά, λέει, διεκδικεί πλέον τη μονοπώληση της ηθικής ανωτερότητας. Όπως οι θρησκευόμενοι πιστεύουν ότι έχουν θείο δίκιο, έτσι και οι φιλελεύθεροι φονταμενταλιστές της εποχής θεωρούν τους εαυτούς τους τελικούς κριτές του καλού και του κακού — μόνο που δεν προέρχονται από τον Θεό αλλά από ανθρώπινο, λάθος κατασκεύασμα.
Αυτό οδήγησε στην «καθαρτήρια» ακραία ιδεολογική πίστη που δεν ανέχεται καμιά εξαίρεση. Διαφωνείς σε μία γραμμή; Είσαι εχθρός. Το είδαμε με το φυλετικό ζήτημα, τη μετανάστευση, το φαινόμενο Τραμπ, την έκτρωση — όποιος δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως εκδιώκεται.
Ο Tom τελικά μπήκε στη λίστα των «απολωλότων». Η Kate πλέον τον έβλεπε ως έναν από τους «χαμένους». Αν μπορούσε ακόμα να υπερασπιστεί την «δικτατορική δεξιά», ήταν γι’ αυτήν ανεξήγητο.
Μήνες και χρόνια πέρασαν, με την ίδια πρωινή ρουτίνα μίσους στα μέιλ. Ο Tom γαλήνια σίγησε, θεωρώντας ότι ο άγραφος κανόνας του γάμου τους ήταν να της επιτρέψει να τον «εκπολιτίσει».
Πού και πού ο Tom διάβαζε HCR και ο ίδιος: «Αν βρείτε πώς συνδέει την ιστορία που διηγείται με τη σύγχρονη ανάλυση, ενημερώστε με», της έγραφε· όμως για την Kate όλα ήταν δογματικά.
Οι φωνές της αντίθετης πλευράς χαρακτηρίζονταν ως «ρατσιστικές, χωρίς ηθικό πυξίδα, απελπιστικές». Ήταν η απόλυτη υιοθέτηση της λογικής «καλάθι των απελπισμένων» της Χίλαρι Κλίντον.
Αν διαφωνείς έστω λίγο, είσαι ανήθικος.
Η Kate, εμψυχωμένη πλέον από τη Heather Cox Richardson, άρχισε να κόβει κάθε επαφή με συντηρητικούς — ακόμη και με τους γονείς της μετά από καβγά για τον Τραμπ.
Ο Tom βρέθηκε μόνος: ακόμα και οι παλιοί του φίλοι από το κολέγιο, άνδρες οικογενειάρχες και άνθρωποι της πίστης, είχαν γίνει «ανεπιθύμητοι».
Ήταν η ίδια γραμμή που διακηρύσσουν πολλές εκπομπές των CNN/ MSNBC: αν η πολιτική οικογενειακή συνάντηση σε αγχώνει, κόψε τους δεσμούς.
«Μην πας στη γιορτή των Ευχαριστιών· προστάτεψε τον εαυτό σου»· το μήνυμα ηχούσε παντού.
Μέρος 4
Ο Tom προσπάθησε να εξακολουθήσει να κρατά επαφές με τους παλιούς φίλους του — τους αδελφικούς του συμφοιτητές — άνδρες οικογενειάρχες, δημόσιους λειτουργούς και πιστούς ανθρώπους. Δεν ήταν «ΜΑGA φανατικοί», αλλά λογικοί Ρεπουμπλικανοί.
Η Kate τους θεωρούσε όλους ένα και το αυτό: «φασίστες».
Ο Tom ανέφερε ότι για εκείνον η πραγματική «αφύπνιση» ήρθε όταν διάβασε το Twitter Files. Αυτό που για την καθηγήτρια Heather ήταν «ευαγγέλιο» για τη σύζυγο του, ήταν μάθημα διαφώτισης γι’ αυτόν.
Τα Twitter Files (Φάκελοι Τουίτερ), σειρά αποκαλύψεων το 2022 – 2023, ήταν ρεπορτάζ ανεξάρτητων δημοσιογράφων του Substack όπως ο Ματ Ταίμπι, ο Μάικλ Σέλενμπέργκερ και η Μπάρι Γουάις. Ο Ίλον Μασκ τους έδωσε εσωτερικά αρχεία του Twitter που απέδειξαν ότι το περιεχόμενο πλατφόρμων ελεγχόταν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόταν το κοινό — όχι μόνο από τις αριστερόστροφες ομάδες μέσα στην εταιρεία, αλλά και από εξωτερική πίεση της FBI και της κυβέρνησης Μπάιντεν.
Παρόμοια σχήματα ελέγχου αποκαλύφθηκαν και για Facebook και Alphabet.
Η εξουσία έπνιγε τη φωνή των συντηρητικών, ακόμα και όταν μετέδιδαν γεγονότα όπως το σκάνδαλο του λάπτοπ του Χάντερ Μπάιντεν.
Για τον Tom αυτό ήταν σοκαριστικό· είδε μια οργανωμένη παθολογία λογοκρισίας, μια επιβεβαίωση πως το σύστημα λειτουργούσε όπως μια κλειστή λέσχη ισχύος.
Καθώς πλησίαζαν οι εκλογές του 2024, ο Tom ένιωσε παγιδευμένος μεταξύ δύο θυρών.
- Πρώτη πόρτα: ο Τραμπ· αγροίκος, εγωιστής, αλλά τουλάχιστον πατριώτης.
- Δεύτερη πόρτα: ένας αριστερός χώρος που αρνείται την πραγματικότητα και επιστρατεύει βία και λογοκρισία για να προωθήσει την κοσμοαντίληψή του.
Διάλεξε την πρώτη. Είπε πως ο Τραμπ ήταν «το μικρότερο κακό».
Ο Tom βλέπει το Σύνταγμα ως γραμμή άμυνας: αν πέσει η Πρώτη Τροπολογία (ελευθερία του λόγου), δεν επιστρέφει παρά μόνο «με όπλα». Γι’ αυτό, λέει, πρέπει να την υπερασπιζόμαστε όπως την ίδια τη ζωή μας.
Παρότι ο ίδιος δεν είναι φαν του Τραμπ, προτιμά την «διαφάνεια του τραμπισμού» από την κρυφή επιρροή των ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών που έλεγχαν την κυβέρνηση Μπάιντεν. Έβλεπε τον Πρόεδρο ως έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που χειραγωγούνταν — ένα σύμβολο «κυβέρνησης σκιάς» από αόρατα κέντρα ισχύος.
Αντίθετα, στον Τραμπ έβλεπε έναν άνδρα που τουλάχιστον έδειχνε ποιον διορίζει και ποιον τοποθετεί ανοιχτά στη διοίκηση. Για τον Tom, η ορατή εξουσία είναι πιο τίμια από την αόρατη.
Μια εβδομάδα μετά τη νίκη του Τραμπ στις εκλογές του 2024 (ο οποίες επιβεβαίωσε την πολιτική στροφή της χώρας), η Kate πανικοβλήθηκε. Φανταζόταν «ένα νέο Ιανουάριο του ’6 επί δέκα φορές μεγαλύτερο» — πίστευε ότι ο Χριστιανικός εθνικισμός θα επιβληθεί και ότι θα ζήσουμε τη Handmaid’s Tale στην πραγματικότητα.
Πίστεψε ότι θα άρχιζαν «να μαζεύουν τους Αντιφρονούντες». Μια γυναίκα που μέχρι τότε χλεύαζε τη Δεύτερη Τροπολογία, άρχισε να ψάχνει ποιο όπλο είναι καλύτερο για αυτοάμυνα.
Ο Tom λέει: «Αυτό το σημείο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δείχνει που φτάσαμε — ζουν μέσα σε μια φαντασίωση καταστροφής».
Μέρος 5
Ο Tom κατάλαβε πως η ψήφος του θα καθόριζε περισσότερο την κατάληξη του γάμου του παρά την έκβαση των εκλογών. Ψήφισε τελικά Καμάλα Χάρις για να μη διαλυθεί η σχέση του. Ύστερα τη ρώτησε:
«Κι αν δεν το είχα κάνει;»
Κι εκείνη απάντησε: «Φυσικά θα σε χώριζα».
Αναρωτιέται πόσοι άντρες έπραξαν το ίδιο — ψήφισαν υπό πίεση από το ίδιο τους το σπίτι.
Παρά την προσπάθειά του να διαφυλάξει τη σχέση, το διαζύγιο ήρθε. Στην τελευταία τους αντιπαράθεση ο Tom προσπάθησε να της εξηγήσει ότι ίσως ο Τραμπ να μη ήταν τόσο «διάβολος» όσο τον παρουσίαζε εκείνη. Μόλις της ανέφερε τα Twitter Files ή τους δημοσιογράφους Ταίμπι και Σέλενμπέργκερ, άρχισε να μαζεύει τις βαλίτσες της και να ζητά «τα μισά».
Δεν ήθελε καν να ακούσει εναλλακτικό μέσο ενημέρωσης.
Έκλεισε κάθε συζήτηση με τη λογική του δογματικού πιστού που δεν ανέχεται βλασφημία.
Ο Tom συγκρίνει τη συμπεριφορά της με θρησκευτική νοοτροπία απομονωμένων ευαγγελικών που έκλειναν τα παιδιά τους σ’ ένα «πνευματικό θερμοκήπιο», κρατώντας τα μακριά από τη μουσική, τον κινηματογράφο και τον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει, λέει, με τους κοσμικούς προοδευτικούς: αντιμετωπίζουν το αντίθετο επιχείρημα σαν μολυσματική αμαρτία.
Η νέα πολιτική «θρησκεία» τους είναι άκαμπτη και νομικιστική:
πρέπει να τηρείς όλα τα δόγματα για να είσαι «καθαρός». Δεν υπάρχει χώρος για λύτρωση ή χάρη όπως στο χριστιανικό μοντέλο — μόνο για αιώνια ενοχή και άφεση μέσω συμμόρφωσης.
Σε μια τελευταία του αναδρομή γράφει ότι απ’ τον Τραμπ και τη Heather Cox Richardson, και τους άπειρους «χαρακτήρες της οθόνης μας», η Kate έχασε τη χαρά της. Το μίσος που πουλούσαν οι «στρατιές των δημιουργών περιεχομένου» της έκλεψε την ανθρωπιά της.
Λέει πως αυτοί οι δημιουργοί «πλούτισαν κάνοντάς μας να μισούμε ο ένας τον άλλο – και είναι εντάξει μ’ αυτό».
Σήμερα τα πρακτορεία ειδήσεων και οι influencers δεν είναι δημόσιοι υπηρέτες της αλήθειας· είναι επιχειρήσεις που αντλούν κέρδος από την πόλωση.
«Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι θεμέλιο της ανθρωπιάς», τελειώνει ο Tom. Όταν ο άνθρωπος μάθει να βλέπει τον πλησίον του ως εχθρό, πάει χαμένη η συμπόνια.
Το σπάσιμο οικογενειών και φιλιών, λέει, είναι η πιο επικίνδυνη παρενέργεια αυτής της πολιτικής τρέλας· όταν η αγάπη παύει να υπερβαίνει τη διαφωνία, καταρρέει ό,τι κράταγε την κοινωνία ενωμένη.
Στο τέλος παραθέτει και άλλο άρθρο του Ron Staer, με τίτλο «Η γυναίκα που κάνει τις γυναίκες να μισούν τους συζύγους τους». Ο Staer περιγράφει βήμα βήμα πώς οι αναγνώστριες της Heather Cox Richardson ξεκινούν από «ήπια ανησυχία», φτάνουν σε καθημερινό θυμό και προφητικό πανικό, ώσπου καταλήγουν να θεωρούν τον άντρα τους πηγή όλων των δεινών.
Θεωρεί ότι ο φεμινισμός τους οδηγεί λογικά εκεί: αν ο «δομικός ένοχος» είναι ο λευκός άνδρας, ακόμη και ο σύζυγος γίνεται σύμβολο αμαρτίας.
Η Richardson, γράφει ο Staer, έστησε ολόκληρη «μίνι-βιομηχανία» με στόχο να μετατρέπει φυσιολογικές γυναίκες σε υστερικές προφήτισσες της καταστροφής.
Κάνει ό,τι οι σεχταριστικές ομάδες: καταστροφολογία, ηθικό απόλυτο, δαιμονοποίηση των αντιπάλων, φόβος ότι «η διαφωνία είναι επικίνδυνη».
Μόνο που αντί για γυμνούς περιθωριακούς που απομονώνονται σε καλύβες, έχουμε μια κυρία με Harvard και πουλόβερ. Η αξιοπρέπειά της είναι η τέλεια μάσκα.
Για τις μορφωμένες φεμινίστριες, η Richardson είναι «μία εκ των ιδίων» — όχι προλετάρια αλλά συνάδελφος των ελίτ. Έτσι γίνεται ο καλύτερος φορέας προπαγάνδας.
Ο Staer παρατηρεί πως οι άνδρες που «κόβουν τις γυναίκες για πολιτικούς λόγους» γελοιοποιούνται και περιθωριοποιούνται· ενώ οι γυναίκες που το ίδιο το κάνουν χειροκροτούνται ως «γενναίες». Οι γυναικείες περιοδικές στήλες και τα social media υμνούν το διαζύγιο ως «αναγέννηση».
Αυτή είναι η νέα κουλτούρα: οι γυναίκες επιβραβεύονται για πολιτικό παραλήρημα, ενώ οι άνδρες λεκιάζονται ως γραφικοί.
Το πρόβλημα, λέει, είναι ότι τέτοια περιεχόμενα ενισχύουν τα ίδια μοτίβα θυμού — και είναι και κερδοφόρα. Η Richardson, με 2,7 εκατομμύρια αναγνώστριες, είναι το πιο κερδοφόρο παράδειγμα του μηχανισμού αυτονόμησης.
«Στο μέλλον», γράφει ο Staer, «οι αληθινοί ιστορικοί θα απορούν πώς μια τυχαία ιστορικός με δύο επώνυμα δηλητηρίασε το χωνευτήρι της Αμερικής με μίσος και διχόνοια, πείθοντας γυναίκες να διαλύουν τις οικογένειές τους για φανταστικούς φόβους.»
Το τελικό σχόλιο της YouTuber που παρουσίασε όλη την ανάλυση:
Οι νεότερες άγαμες γυναίκες (Gen Z και Millennials) είναι πια εγκλωβισμένες στο θηλυκό διαδίκτυο του TikTok και του Instagram. Οι μεγαλύτερες, πιο μορφωμένες (Gen X και άνω), στο Substack και τους κοσμικούς διανοούμενους.
Σε όλες, η λογική είναι ίδια: να αναζητούν επιβεβαίωση μόνον στα μέσα που ενισχύουν την πικρία τους. Το μίσος είναι το σύγχρονο νόμισμα· και όσο περισσότερο καλλιεργείται, τόσο πιο πλούσιοι γίνονται όσοι το πουλούν.
