Δεν θα δεχτούμε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε κωδικό,
σε αριθμό, σε αρχείο προς έλεγχο και διαχείριση.
Ένα τραγούδι που μιλά για την εποχή που βαφτίζει τη σκλαβιά «ασφάλεια»
και την ψηφιακή επιτήρηση «πρόοδο».
Για ένα σύστημα που δεν θέλει ανθρώπους με πρόσωπο και συνείδηση,
αλλά υπάκουες μονάδες χωρίς φωνή, χωρίς ρίζες, χωρίς ελευθερία.
Είναι τραγούδι αντίστασης απέναντι στη μετατροπή του ανθρώπου σε μηχανή,
απέναντι στην ψηφιακή φυλακή που χτίζεται αθόρυβα
και ζητά ως τίμημα την ψυχή και την αξιοπρέπεια.
Δεν είμαστε αριθμοί.
Δεν είμαστε δεδομένα.
Δεν είμαστε ρομπότ.
[Verse 1]
Θέλω να περπατώ στους δρόμους χωρίς στίγμα,
χωρίς να με κοιτά η οθόνη σαν ύποπτο δείγμα.
Να κάνω λάθη ανθρώπινα, να σηκώνομαι ξανά,
όχι να ζω φοβισμένος μήπως κάτι με προδώσει σιωπηλά.
[Verse 2]
Θέλω να ζήσω ελεύθερος, με το όνομά μου ζωντανό,
όχι χαραγμένο σε πλαστικό, ούτε δεμένο σε αριθμό.
Να με γνωρίζει ο κόσμος απ’ το βήμα και τη φωνή,
κι όχι μια βάση δεδομένων που μετράει τη ζωή.
[Chorus]
Δεν είμαι αριθμός, ούτε κωδικός ψηφιακός,
είμαι ανάσα που επιμένει, ένας άνθρωπος απλός.
Ό,τι με κάνει αυτό που είμαι δεν χωράει σε χαρτί,
είναι μνήμη, είναι αγάπη, είναι ελεύθερη ζωή.
[Verse 3]
Μου μιλούν για τάξη, για ασφάλεια και φως,
μα το φως χωρίς ελευθερία γίνεται βαρύς ζυγός.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος, με βήμα ανοιχτό,
να μη μετριέται η ανάσα μου σε κώδικα ψυχρό.
[Verse 4]
Μου λένε «είναι πρόοδος», μου λένε «είναι καλό»,
μα πίσω απ’ τις λέξεις βλέπω το ίδιο κενό.
Όταν ο άνθρωπος γίνεται κωδικός σιωπηλός,
κάτι πεθαίνει μέσα του, κάτι γίνεται γκρεμός.
[Verse 5]
Θέλω να ζω με ευθύνη, όχι με επιτήρηση,
με συνείδηση ξάγρυπνη, όχι με διαχείριση.
Δεν φοβάμαι τον δρόμο, φοβάμαι το σχοινί,
που δένει τη σκέψη και την κάνει υπακοή.
[Chorus]
Δεν είμαι αριθμός, ούτε κωδικός ψηφιακός,
είμαι ανάσα που επιμένει, ένας άνθρωπος απλός.
Ό,τι με κάνει αυτό που είμαι δεν χωράει σε χαρτί,
είναι μνήμη, είναι αγάπη, είναι ελεύθερη ζωή.
[Verse 6]
Δεν αρνούμαι τον κόσμο, ούτε τη ζωή μπροστά,
αρνούμαι να μου κλέψουν την ελεύθερη ματιά.
Να διαλέγω το ναι μου και το όχι εγώ,
χωρίς σφραγίδα που να ορίζει ποιος είμαι και πώς ζω.
[Verse 7]
Αν η ασφάλεια ζητά να θυσιάσω ψυχή,
τότε δεν είναι φως, είναι καλοστημένη φυλακή.
Δεν θέλω άνεση νεκρή, ούτε σιωπή χρυσή,
προτιμώ ελευθερία δύσκολη, μα ζωή αληθινή.
[Chorus]
Δεν είμαι αριθμός, ούτε κωδικός ψηφιακός,
είμαι ανάσα που επιμένει, ένας άνθρωπος απλός.
Ό,τι με κάνει αυτό που είμαι δεν χωράει σε χαρτί,
είναι μνήμη, είναι αγάπη, είναι ελεύθερη ζωή.
🎵 Ελληνική μουσική που ταξιδεύει στην καρδιά της Ρωμιοσύνης.
Στο Νυχτερινό Ραδιόφωνο σας συντροφεύουμε με μελωδίες εμπνευσμένες από τη Ρωμιοσύνη, την Ορθοδοξία, την Ελλάδα, την ιστορία και την οικογένεια. Ανακαλύψτε τραγούδια που μιλούν στην καρδιά και ξυπνούν αναμνήσεις.
📌 Εγγραφείτε στο κανάλι μας για να μη χάνετε νέα βίντεο:
