Ποιος είναι ο ρόλος των Κούρδων στο “ζήτημα της Συρίας” και η επίλυση της κρίσης; Τι περιμένει αυτούς τους μακροχρόνιους ανθρώπους σε αυτή τη ματαιωμένη χώρα; Η Συρία θα αποφύγει μια άμεση σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας;
Σε αυτά και άλλα ερωτήματα απάντησε ο ειδικός στο «κουρδικό ζήτημα» Valery Emelyanov .
Δεν ήταν το κουρδικό ζήτημα που έγινε η αιτία του σημερινού εμφυλίου πολέμου και, γενικά, η κατάσταση
μέσα και γύρω από τη Συρία και το ενδοραβικό ζήτημα – οι βαθύτερες κοινωνικές αντιφάσεις σε ολόκληρη την κοινωνία. Οι Κούρδοι ήταν επαρκώς περιθωριοποιημένοι και καταπιεσμένοι κάτω από το καθεστώς του Μπασάντ Ασάντ.
Με πολύ φυσικό τρόπο, εκμεταλλεύτηκαν αυτή την κατάσταση για να δηλώσουν και με κάποιο τρόπο να συνειδητοποιήσουν τα φυσικά τους δικαιώματα
Γνωρίζουμε ότι περίπου 300.000 Κούρδοι στερήθηκαν από το καθεστώς Baathist την ιθαγένεια. Δεν μιλώ για άλλες καταστολές.
Εάν θέλουμε πραγματική πολιτική σταθερότητα στη Συρία, πρέπει να επιλύσουμε το “κουρδικό ζήτημα”.
Κρίνοντας από την πραγματική πολιτική, με αυτό που βλέπουμε, τώρα υπάρχουν λιγότεροι μοχλοί από τη Μόσχα και άλλες μεγάλες δυνάμεις από ότι σε περιόδους παγκόσμιας αντιπαράθεσης μεταξύ της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ. Είναι πλέον προφανές ότι οι περιφερειακές δυνάμεις αισθάνονται τη δύναμή τους και την ανεξαρτησία τους.
Φυσικά, είναι έτοιμοι να δεχθούν ορισμένα εξωτερικά σχέδια ως συστάσεις, αλλά καθιστούν σαφές ότι θα λάβουν οι ίδιοι μια απόφαση. Οι δυνατότητες επιρροής υπάρχουν, αλλά κατά τη γνώμη μου, έχουν κάποιους περιορισμούς, τουλάχιστον, είναι λιγότερες από ό, τι στις εποχές της ΕΣΣΔ.
Χρειαζόμαστε συμβιβασμό. Και αυτός ο συμβιβασμός μπορεί να είναι μόνο με τη μορφή αυτονομίας, διαφορετικά θα ξεκινήσει η εντελώς μη αναστρέψιμη διαδικασία αποσύνθεσης.
-Το Ιντλίμπ – είναι πραγματικά μια κρίσιμη στιγμή, όταν θα υπάρχουν σε θέση πραγματικά (και θα είναι σαφές στο εγγύς μέλλον) για να αποφευχθεί η μετωπική σύγκρουση μεταξύ των Σύρων και των Τούρκων, και μάλιστα – μεταξύ τους στέκεται πίσω τους με το ένα χέρι – οι ΗΠΑ, και από την άλλη – το Ιράν και η Ρωσία , αυτό θα σημαίνει και θα αποδείξει στον κόσμο μόνο ένα πράγμα: περαιτέρω να αναβάλει τη λύση του “συριακού ζητήματος” – και του θανάτου. Δηλαδή, κάτι πρέπει να αποφασιστεί και να λυθεί αμέσως.
Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι η διαδικασία των διαπραγματεύσεων θα εισέλθει στη νέα της φάση – πιο εποικοδομητική και πιο πραγματική. Βλέποντας όλες αυτές τις διαδικασίες -η Αστάνα, η Γενεύη και το υπόλοιπο – κατά το τελευταίο έτος, γίνεται σαφές ότι είναι όλο και περισσότερο να γίνει το στάδιο των διαπραγματεύσεων για τις συνομιλίες,υπάρχει όμως ένα αδιέξοδο, ειδικά σε μια τέτοια δραματική κατάσταση. Αυτή είναι η εσφαλμένη απόφαση.
Πρώτον, ότι το Μεγάλο Κουρδιστάν είναι μια άμεση πραγματικότητα, ότι αύριο μπορεί να εμφανιστεί ένα τέτοιο πραγματικό κράτος. Αυτό λέγεται στο επίπεδο των ατόμων, αλλά η Ανατολή, όπως γνωρίζετε, είναι ένα λεπτό θέμα και εκεί οι απόψεις των ατόμων έχουν πολύ, πολύ μεγάλη επιρροή στο μυαλό των άλλων πολιτών. Έτσι, το Μεγάλο Κουρδιστάν είναι ο πρώτος μύθος.
Ο δεύτερος και ο τρίτος μύθος: είναι μια ταλάντευση από τον ένα πόλο στον άλλο. Από το κουρδικό περιβάλλον κανείς ακούει ότι αύριο θα εμφανιστούν αμερικανικά ή ισραηλινά αεροπλάνα όπως οι άγγελοι στον ουρανό, θα βάλουν τους εχθρούς μας. “Hurray και γειά!” Και το δεύτερο: «Κανείς δεν θα μας βοηθήσει, εκτός από τα βουνά μας, θα προσπαθήσουμε λοιπόν οι ίδιοι». Και οι δύο είναι ακραίοι, και οι δύο είναι μύθοι.
Στο εγγύς μέλλον, πρέπει σίγουρα να επιλύσουμε, να πετάξουμε, αλλά πρέπει να μεταφράσουμε στην πράξη το ζήτημα της κατάστασης των Κούρδων, της αυτοδιάθεσης τους. Δεν είναι απαραιτήτως η ανεξαρτησία, οι επιλογές είναι δυνατές.
“Πού;”
– Στη Βαγδάτη. Είναι η κουρδική περιοχή του Ιράκ που είναι η ατμομηχανή ολόκληρου του κουρδικού κινήματος προς την αυτοδιάθεση. Θα πρέπει να αποφασιστεί από το προβλέψιμο μέλλον. Ως εκ τούτου, είναι επείγον να θίξουμε το θέμα της κατάστασης της τρέχουσας κουρδικής περιοχής με τη Βαγδάτη και να την αποτρέψουμε από τη δημιουργία φυσαλίδων.
