Ο Μ. Βασίλειος έλεγε:<Τιμή Αγίου,μίμησις Αγίου εστί> Με δέος στεκόμαστε μπροστά στους Αγίους ακόμη και των ημερών μας. Οι Άγιοι είναι φίλοι μας της διπλανής πόρτας, αδέρφια μας, που το άπειρο έλεος του Θεού τους στόλισε με κάθε πετράδι πνευματικό, υπομονή, εγκράτεια, πίστη, αγάπη πραότητα, αγαθοσύνη, μακροθυμία, επιείκεια, πτωχεία, ταπείνωση. Όλα αυτά δεν αποτελούν ανθρώπινα επιτεύγματα αλλά δώρα του Αγίου Πνεύματος που δίνονται στους φτωχούς τω πνεύματι και στους ταπεινούς τη καρδία!
Η Αγία εκκλησία μας αφουγκράζεται το κοινό αίσθημα
των πιστών και αγιοποιεί και προβάλλει τους δοξασμένους από τον Θεό Αγίους, ώστε να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς και καταφυγή και παρηγοριά στις τρικυμίες της ζωής μας.
Σε όλους αυτούς τους φρουρούς της πίστης μας: Αγίους, Οσίους, μάρτυρες, ιερο μονάχους και μοναχές, ιερωμένους και γενικά όλους τους κληρικούς, οφείλουμε πολλά πολλά ευχαριστώ, που έγιναν για την πίστη μας ακτήμονες και ακολούθησαν το λειτούργημα αυτό. Ειναι τα μυρίπνοα άνθη των μοναστηριών, στις σκήτες και τα κελιά, που θυσίασαν τα πάντα και ζούν λιτά και άγια κοντά στον Χριστό μας και πρεσβεύουν σε Αυτόν για όλους εμάς τους αμαρτωλούς, που ενδιαφερόμαστε για περιουσίες και ανέσεις, τίτλους και πτυχία, διασημότητα, και αναγνώριση. Ο Μεγάλος Θεός να τους δίνει υγεία, δύναμη, πίστη, υπομονή και επιμονή για να αντιμετωπίζουν με επιτυχία τους πειρασμούς του αιώνος τούτου του απατεώνος και να προσεύχονται αδιαλείπτως, για τον κόσμο, για μην αντιμετωπίσουμε θετικά την οργή του Θεού μας με τα τόσα άσχημα που βλέπει….
Δεν είμαι θεολόγος, ούτε ειδικός περί τα εκκλησιαστικά, αλλά ένας απλός ασήμαντος αρθρογράφος, που από σεβασμό, εσωτερική αγάπη και συγκίνηση, θέλω να γράψω κάποια λόγια για τον Μεγάλο αυτόν Άγιο των ημερών μας, τον Άγιο Παίσιο, μέσα από τα βιώματα αυτών που τον έζησαν από κοντά και είδαν και ένιωσαν, ότι ο Άγιος Παίσιος ήταν όλος μια απέραντη αγάπη, υπερβατικός, γήινος και ουράνιος μαζί! Αν και πέρασαν 32 χρόνια από την κοίμησή του, με την Αγιότητά του συνεχίζει να εμπνέει και να μας δείχνει τη παρουσία του, με τα θαύματά του!
Επιγραμματικά: Ο Άγιος Γέροντας Παίσιος, ή κατά κόσμο Αρσένιος Ενζεπίδης, γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας στη Μ. Ασία στις 25 Ιουλίου του 1924. Στις 7 Αυγούστου 2024 και ύστερα από την ανταλλαγή των πληθυσμών ήρθε με την οικογένειά του και όλο το χωριό στον Πειραιά, αφού βαπτίστηκε πρώτα από τον Άγιο Αρσένιο στα Φάρασα και έλαβε και τ΄όνομά του και την ευχή προς τους γονείς του ν΄αφήσουν και ένα (άξιο διάδοχο του αναδόχου) στα πόδια του για να συνεχίσει την καλογερική του και που αποδείχτηκε προφητικός! Τελικά μετά από πολλές ταλαιπωρίες έφτασαν στον Πειραιά, στη συνέχεια στην Κέρκυρα, με τελικό προορισμό τη Κόνιτσα Ηπείρου! Από μικρό παιδάκι και με την επιμέλεια της γιαγιάς του και της μάνας του που τον γαλούχησαν με τα νάματα της πίστης μας και που κοντά τους έβρισκε την Ιθάκη του. Ξεχώριζε ακόμη και από τα άλλα παιδάκια του δημοτικού σχολείου, προς τα πνευματικά και τα ιερά. Ήσυχος, επιμελείς μαθητής που τον αγαπούσαν πολύ οι δάσκαλοι, επαναλάμβανε ότι:<<Εγώ θα γίνω καλό-γηρος>>και απομακρύνονταν από τ΄άλλα παιδιά και τα παιχνίδια για να προσεύχεται. Είναι φανερό ότι από μικρός και σύμφωνα και με την ευλογία του Αγίου Αρσενίου <<Την είχε μέσα του την καλογερική και τη μοναστική ζωή>>!
Έμαθε τη τέχνη του ξυλουργού για να βοηθήσει την οικογένειά του. Την 20η Απριλίου το 1948 κατατάχθηκε στον Στρατό, παίρνοντας την ειδικότητα του ασυρματιστή και διακρίθηκε για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την γενναιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας του, μέχρι στις 21 Μαρτίου 1950 που απολύθηκε, για να επισκεφτεί αμέσως το τόπο που ποθούσε. Το περιβόλι της Παναγιάς! Το Άγιο Όρος!
Ίσως είναι ο μοναδικός σύγχρονος Άγιος που έχουν γραφτεί τα περισσότερα βιβλία, για ένα άνθρωπο που είθελε να περνά απαρατήρητος. Γνήσιο παιδί της προσφυγιάς, πάντα επιζητούσε την ησυχαστική και μοναστική ζωή, στο-χεύοντας πάντα την παραμονή του στο Άγιο Όρος, παραδομένος ολοκληρωτικά στη Θεία Πρόνοια, ασκητεύοντας στα Αθωνίτικα μοναστήρια, στη μονή Στομίου της Κόνιτσας, στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά, για να επιστρέψει οριστικά το 1964 <<στο περιβόλι της Παναγιάς>>! Στο Άγιο Όρος!
Παντού μοίραζε την αγάπη του απλόχερα σε όσους αναζητούσαν τη συμβουλή και την παραμυθία του. Η θαυμα-στή ζωή του, η αγάπη, οι προφητείες του, τα θαύματά του, οι ρήσεις του και ειδικά η ταπείνωση του, αποτελούν οδοδεί-κτη για τον σύγχρονο άνθρωπο που ζει στην έρημο του πρόσκαιρου αυτού κόσμου….
Στις 12 Ιουλίου 1994 στις 11.00 το πρωί και ημέρα Τρίτη παρέδωσε την οσία ψυχή του στον Κύριο που τόσο αγαπούσε και πιστά υπηρέτησε σε ηλικία 70 χρονών,από μεταστατικό κακοήθη καρκίνο. Ο τάφος του για πλήθη χριστιανών από όλο τον κόσμο έγινε λαϊκό προσκύνημα!
Με λίγα λόγια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Αγίου των ημερών μας, του Αγίου Παϊσίου.<<Ο Πατήρ Παίσιος στον κόσμο αυτό έζησε ως επίγειος Άγγελος. Αρίστευσε, ως καλός υποτακτικός στο Κοινόβιο. Ανδραγάθησε στην Έρημο (του Σινά), ιστώντας τρόπαια επί τροπαίων. Έλαμψε στο στερέωμα της εκκλησίας, ως Φως του Χριστού. Μας άφησε το παράδειγμά του, ως πρότυπο αληθινού μοναχού, τη διδασκαλία του ως πολύτιμη παρακαταθήκη και την αγάπη του ως την πραγματική του διαθήκη>>!
ΛΙΓΕΣ ΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ:
-Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τον πόνο των άλλων δικό μας πόνο.
-Όταν δούμε άνθρωπο με μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τα έχει όλα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι του λείπει ο Θεός.
-Η μεγαλύτερη επιθυμία του διαβόλου είναι να πείσει ότι δεν υπάρχει.
-Όσο σκοτεινιάζει η νύχτα, τόσο πιο κοντά είναι η αυγή.
-Όταν προσεύχεστε, πρέπει να αισθάνεστε ότι νιώθει ένα μικρό παιδάκι στην αγκαλιά της μανούλας του.
-Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να έχει πνευματική λογική.
-Μη δίνεις στα όνειρα σημασία. Σημασία να δίνεις σ΄αυ-τά που λέει ο Χριστός στα Ευαγγέλια και σ΄εκείνα που λένε οι Άγιοι.
-Όποιος έχει ταπείνωση δεν κάνει τον δάσκαλο. Μόνο ακούει και όταν του ζητηθεί η γνώμη του, τότε ταπεινά τα λέει.
-Το καλό μόνο τότε είναι καλό όταν γίνεται και με καλό τρόπο.
-Ένα αγκάθι βγάζεις από μέσα σου και πονάς, πόσω μάλλον να ξεριζώσεις από μέσα σου ένα πάθος.
-Δεν υπάρχει εξυπνότερος άνθρωπος στον κόσμο, από τον ελεημονα που δίνει γήινα και αγοράζει ουράνια πράγματα.
-Με την ταπείνωση και τη σιωπή δίνουμε τόπο στην οργή. Αν σιωπήσεις, αφοπλίζεις τον άλλον.
-Αυτοί που αδικούν, αδικούν τον εαυτό τους και μάλιστα αιώνια.
-Αν ο άνθρωπος δεν αρχίσει δουλειά με τον εαυτό του, θα του βρει δουλειά ο διάβολος να ασχολείται με του άλλους.
-Ο ταπεινός άνθρωπος είναι και πράος. Αυτό, όμως δεν σημαίνει ότι όσοι είναι πράοι είναι και ταπεινοί.
-Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο έχει υπερηφάνεια και εγωισμό! Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολύ ταπείνωση.
-Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζω-ής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλμα-τα και τα ελαττώματά του.
-Να αναθέτουμε το μέλλον μας στο Θεό. Η απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό έχει μητέρα την πίστη, με την ο-ποία προσευχόμαστε και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας.
-Στην εποχή μας, δυστυχώς, η λογική κλόνισε την πίσ-τη και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες. Έτσι επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα, γιατί το θαύμα ζείτε και δεν εξηγείται.
-Ο Θεός δεν επιτρέπει καμία θλίψη και κανένα κακό, αν μέσα από αυτά δεν βγει κάτι καλύτερο από αυτό που ε-μείς ανθρώπινα θεωρούμε ότι είναι το παν.
-Αν θέλεις να πιάσεις τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν προσευχηθείς, γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σε αυτή τη συχνότητα εργάζεται ο Θεός.
-Εκείνος που για να πιστέψει στον Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για τον Θεό αυτό έχει αξία. Ν΄αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός.
-Δεν πρέπει να αποφεύγουμε την αμαρτία για να μην πάμε στη κόλαση, αλλά από αγάπη για να μη λυπήσουμε τον ευεργέτη μας Χριστό.
-Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή.
-Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος στην προσευχή, γιατί αυτή μας κρατάει σε επαφή με τον Θεό και η επαφή αυτή πρέ πει να είναι συνεχής.
-Για να πάει κανείς στον Παράδεισο πρέπει να φάει πολ λά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.
-Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά σαν το λάδι τη σκουριασμένη κλειδαριά.
-Όσο κανείς είναι νέος, πρέπει να αγωνίζεται, διότι όσο γερνά δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Τότε στα γεράματα, τον πειράζει ακόμα και το ρεύμα που δημιουργείται από την κλειδαρότρυπα!
-Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο ΄ανθρωπος, έρχεται η θεία παρηγοριά και νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού.
-Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την α-γαθή διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας τα δίνει εκείνος.
-Μακάριοι οι δια Χριστόν σαλοί. Μακάριοι όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και με αυτόν τον τρόπο προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
-Μακάριοι και τρεις μακάριοι είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη τη ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ΄όλη τη γνώση και τη σοφία των σοφών όλου του κόσμου.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ:
-Στο τραπέζι καθόμαστε όλοι μαζί. Κάνουμε πρώτα προσευχή και ύστερα αρχίζουμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει πριν ευλογηθεί το τραπέζι λέγαμε:
<<Αυτός πόρνευσε>>. Την έλλειψη εγκράτειας τη θεωρούσαμε πορνεία. Είναι <<διάλυση της οικογένειας>> να έρχεται ο καθένας στο σπίτι όποια ώρα θέλει και να τρώει μόνος του, χωρίς να υπάρχει λόγος.
-Ο Θεός μεταφορικά μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξει από μία δοκιμασία, δίνει τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώσει και τόκο.
-Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στον Θεό, αυτός<< υποχρεούται>>να μας βοηθήσει.
-Όταν κάποιος έχει αρρώστια, τότε μπορεί να καταλάβει
τον πόνο του άλλου. Και όταν κοιτάξεις λίγο τον πόνο του αδελφού σου, ελαφρύνετε κατά πολύ και ο δικός σου πόνος. Ο Θεός παραχωρεί την ασθένεια για να εξοφλήσουμε ή να αποταμιεύσουμε. Οι αρρώστιες είναι περαστικές αλλά και πολύ ωφέλιμες. Ο Θεός πάρα πολλές φορές κάνει αυτό που θέλει μέσω των γιατρών. Και αν δεν δίνει πολλές φορές άμεσα τη θεραπεία, είναι για να ωφεληθεί ο άνθρωπος.
-Ν΄αγαπάς τη γυναίκα σου πιο πολύ από τον εαυτό σου Με έργα, όχι με λόγια. Και να μη της μιλάς ποτέ άσχημα γιατί καμιά φορά η γλώσσα σκοτώνει και καταστρέφει την αγάπη. Επίσης να προσέχετε, γιατί μερικοί γονείς χαϊδεύουν πολύ τα παιδιά τους και τους κάνουν όλα τα χατίρια. Και όταν χαϊδεύεις πολύ το παιδί θα γίνει εγωϊστής και θα πάρει στραβό δρόμο.
-Μην εμπιστεύεστε ποτέ το φρόνημα κοσμικών ανθρώπων.
-Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για ένα πνευματικό αγωνιστή, είναι η απελπισία.
-Να προτιμούμε τις θλίψεις και να τις δεχόμαστε καλύτερα από τις χαρές.Το πικρό φάρμακο πολλές φορές είναι καλύτερο από το γλυκό, διότι θεραπεύει. Η πραγματική χαρά γεννιέται από τον πόνο.
-Σήμερα ήρθε η εποχή να διαχωριστούν τα πρόβατα από τα ερίφια, οι πιστοί από τους απίστους. Αργότερα θα΄ρθει καιρός που θα δώσουμε εξετάσεις, θα υποστούμε και διωγμούς για την πίστη μας και τότε θα φανεί το μπακίρι από το χρυσό.
-Η χάρις του Θεού είναι ακριβό πράγμα. Για να έρθει να κατοικήσει μέσα στον άνθρωπο, πρέπει να βρει τον άνθρωπο να συμφωνεί κατά Πνεύμα με τον Θεό και ο άνθρωπος να εξασκήσει(εξαντλήσει)όλο το ανθρώπινο. Ενώ εμείς θέλουμε να έρθει η θεία χάρις για να μας απαλλάξει από τις αδυναμίες, χωρίς αγώνα. Για να κατοικήσει στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα χρειάζεται πολλή αυταπάρνηση, φιλότιμο, ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία. Η πνευματική ζωή δεν είναι απόλαυση. Ο Χριστός έχει τοποθετήσει την πρίζα, αλλά τα δικά μας καλώδια είναι σκουριασμένα και δεν δέχονται τη Θεία Χάρη. Να ξεσ-κουριάσουμε τα καλώδια, ν΄αγωνιστούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να κόψουμε τα πάθη μας, ν΄αποκτήσουμε τις αρετές και έτσι θα μας επισκεφτεί η χάρις του Θεού.
-Πάντα επαναλάμβανε: Ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι τ΄όνομά μου. Αλίμονο στον μοναχό που βγάζει όνομα, γιατί μετά δεν θα έχει ησυχία, αλλά και οι άνθρωποι θ΄αρχίσουν να πλάθουν διάφορα πράγματα τα οποία δεν είναι πραγματικότητα.
– Για τους δασκάλους έλεγε: Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό για την πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο και ας μη δουν να βλαστάνει. Τίποτα δεν πάει χαμένο, κάποια στιγμή θα πιάσει τόπο. Για το σημερινό χάσμα γονέων και παιδιών προτείνει: Για να εξαλειφθεί αυτή την αδυναμία της επικοινωνίας, πρέπει οι γονείς να έρθουν στη θέση των παιδιών και τα παιδιά στη θέση των γονέων! Μακάριοι οι γονείς που δεν χρησιμο-ποιούν τη λέξη<<μη>>στα παιδιά, αλλά τα φρενάρουν από το κακό με την αγία τους ζωή, την οποία μιμούνται τα παιδιά.
ΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ:
Ο Γέροντας Παίσιος δεν είναι μόνο Άγιος. Είναι προφήτης, Μύστης, Δάσκαλος, Απόστολος, Κήρυκας της αλήθειας του Θεού. Είχε πολλά χαρίσματα που του τα πρόσφρε ο Τριαδικός Θεός, ύστερα από διαρκείς και επίμονους πνευματικούς και υπερφυσικούς(κατά τον άγιο Πορφύριο) αγώνες. Είχε τα χάρισμα των ιαμάτων κατά των δαιμονίων,το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων, το προορατικό, το διορατικό, το θεολογικό, το προφητικό, το αποστολικό και το βασικότερο από όλα, είχε διάκριση!
‘Οσο μου το επιτρέπει η ταπεινότητα μου, μέσα από την καρδιά μου και τα πονήματα <<αυτηκόων και ιδίοις όμμασιν>> ανθρώπων προσκυνητών που τον έζησαν από κοντά, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω κάποιες πολύτιμες ψηφί-δες από τις παρακαταθήκες του και τις παρουσιάζω με τυχαία σειρά μέσα από την άγνωστη μοναστική ζωή του Αγίου! Εκεί μέσα σε ερημητήρια, σε ερήμους, σε σπηλιές, σε μοναστήρια, σε ασκηταριά, σε δάση που βίωνε συγκλονιστικές θείες εμπειρίες, αλλά και μεγάλους πνευματικούς αγώνες και συγκρούσεις στήθος με στήθος με τον ίδιο τον Διάβολο, τον Πονηρό, τον Αντίδικο!
H μοναδική περιουσία του ήταν ένα ταγάρι, που μέσα περιείχε ένα κονσερβοκούτι για κατσαρόλα, ένα κουτάλι, ένα πιρούνι και ένα δύο λειτουργικά βιβλία! Σταθερός στη πλήρη ακτημοσύνη και πιστός στα λόγια του Χριστού:<<Δια τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πιήτε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε, ουχί η ψυχή πλείον έστι της τροφής και τω σώμα του ενδύματος;>> (Ματθ. 6,25)
Το βασικότερο απ΄όλα: Ο Άγιος Παίσιος ήταν όλος ένας χείμαρρος πνευματικότητας, μια απέραντη αγάπη, υπερβατικός, γήινος και ουράνιος μαζί! Ένιωθε παραδεισένιες
προγεύσεις αιωνίου ζωής! Ο ενάρετος ασκητικός βίος του, οι φωτισμένοι λόγοι του και οι διδαχές του, αποτελούσαν παρηγοριά και αποκάλυψη για το πλήθος των πιστών που συνέρρεαν να πάρουν την ευλογία και τις συμβουλές του. Τις μικρές και τις μεγάλες Προφητείες και ενοράσεις του που δικαιώθηκαν και οι θαυματουργές παρεμβάσεις και παρουσίες του, τον καθιέρωσαν στη συνείδηση του λαού, ως εκπρόσωπο και εκφραστή της θέλησης του Θεού, πολύ πριν από την επίσημη Αγιοποίησή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 13 Ιανουαρίου 2015.
Κοινή συνισταμένη συνταγή σωτηρίας και στόχος διαχρονικός όλων από μας τους κοπιώντες και πεφορτισμένους, είναι απλή και σαφής έλεγε ο Γέροντας:
<<Αναζητήστε σανίδα σωτηρίας μόνο κοντά στο Θεό. Και αυτό θα γίνει μόνο αν καθαρίσουμε την πονηρή καρδιά μας, εκ της οποίας εξέρχονται όλα τα κακά>>!
ΟΙ ΘΕΟΠΤΙΕΣ:
Αν και 15ετής ο Αρσένιος(Γέροντας Παίσιος), μέσα στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας πολύ κοντά στη Κόνιτσα, όπου ήταν το καταφύγιο του και ο παράδεισός του, γνώ-ρισε την πρώτη Θεοπτία, με την εμφάνιση του Χριστού μέσα σε άφθονο φως να του λέγει:<<Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται>>! Η παρουσία (Θεοπτία) του Χριστού ήταν για να διαλύσει τους λογισμούς αμφιβολίας που προέκυψαν από το γειτονικό άθεο περιβάλλον. Πάντα σκεφτόνταν ο 15ετής μαραγκός του Χριστού ότι:<<Δεν είμαι για τον κόσμο τούτο>>!
Από την παιδική του ηλικία ο μετέπειτα μοναχός και Άγιος, ήταν ένα μυστήριο ανεξιχνίαστο για πολλούς. Όμως η καρδιά του τους χωρούσε όλους, χωρίς διακρίσεις. Ήταν αυθεντικός, φιλάνθρωπος, δοτικός, παρότι ζούσε στη μοναξιά και στη σιωπή. Ήταν ολόκληρος μία αγάπη για όλη την πλάση. Μέσα στην αγάπη αυτή κρύβονταν όλες οι αρετές. Από πολύ μικρός ο Άγιος πίστευε, ότι η λογική του Ευαγγελίου διαποτίζεται από τη λογική του Σταυρού. Στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση ο Εσταυρωμένος που του παρουσιάστηκε στη Θεοπτία είναι:<<Ο Βασιλεύς της Δόξης και η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται και την κερδίζουν οι βιαστές της>>!
Ο ίδιος διηγείται την επίσκεψη της Θείας Χάριτος, όταν υπηρετούσε στη Μονή Εσφιγμένου:<<Έζησα ένα γεγονός, όταν είχαν σωθεί τελείως οι μπαταρίες(είχαν εξαντληθεί οι δυνάμεις από τη νηστεία και την προσευχή). Μία νύχτα και ενώ προσευχόμουν όρθιος, ένιωσα κάτι να κατεβαίνει από πάνω και να με περιλούζει ολόκληρο.
Αισθανόμουν μια αγαλλίαση και τα μάτια μου έγιναν δύο βρύσες που έτρεχαν συνέχεια δάκρυα. Έβλεπα και ζούσα αισθητά τη Χάρη. Μέχρι τότε συγκινήσεις και τέτοια είχα αισθανθεί πολλές φορές, αλλά τέτοιο πράγ-μα πρώτη φορά μου συνέβη. Ήταν τόσο δυνατό, τόσο μεγάλο, τόσο συγκλονιστικό το γεγονός, ώστε με στήριξε και με κράτησε για δέκα χρόνια, μέχρι αργότερα στο Σινά που έζησα μεγαλύτερες καταστάσεις με άλλο τρόπο>>! Η Θεία Χάρη όταν σε επισκέπτεται ηλεκτρίζει και μαγνητίζει όλη την ύπαρξη σου! Όπως επίσης σε τακτά χρονικά διαστήματα και επιθέσεις από δαιμόνους στο κελλάκι του!
Εκείνο που άφησε ως παρακαταθήκη από τη σύντομη λόγω υγείας διαμονή του στο Σινά, ήταν η ανιδιοτελή αγά-πη! Ότι η χαρά γεννιέται:
-Από την αγάπη που θυσιάζεται, χωρίς να ακούγεται!
-Από την αγάπη που αγρυπνεί χωρίς να το δηλώνει!
-Από την αγάπη που φροντίζει χωρίς να υποχρεώνει!
-Από την αγάπη που υπομένει χωρίς να περιμένει!
-Από την αγάπη που δεν χρειάζεται εξηγήσεις παρά μόνο σιωπές!
Εδώ μέσα σε αυτές τις φράσεις κρύβεται η σοφία όλου του κόσμου, του ευαγγελίου, της Παύλιου διδασκαλίας, όλου του γήινου κόσμου. Γι΄αυτό ο Παίσιος είναι ένας παγκόσμιος Φάρος, ανεπανάληπτος, μοναδικός!
Ομοίως εκπληκτική ήταν η στοιχομήθεια με την ίδια την Παναγία, όταν πήγε να την υπηρετήσει στη Μονή Στομίου στη Κόνιτσα, με την σχετική ανακαίνιση κατά παραγγελία της Παναγίας! Όπως επίσης και στο αγιασμένο κελλάκι του Υπατίου στα Κατουνάκια, που τον επισκέφθηκε το Άκτιστο Φως και τον μετέφερε θαυματουργικά σε μια άλλη πνευματική κατάσταση παραδεισένια. Ήταν το Άκτιστο Φως όπως και στη Μεταμόρφωση του Χριστού στο όρος Θαβώρ. Είναι το Άκτιστο Φως που φωτίζει σαν τον ήλιο, τον πνευματικό κόσμο κι αποκαλύπτει στον άνθρωπο τις πνευματικες οδούς, που είναι αθέατες με άλλο τρόπο. Δεν θάμπωνε καθόλου τον ασκητή της αγάπης, αλλά ένιωθε αγαλλίαση, χαρά, ευτυχία, πληρότητα!
Με την ίδια γλυκύτητα και παρρησία δέχτηκε θεοπτικά και τις επισκέψεις της Αγίας Ευφημίας(που τη θεώρησε ως μεγάλη υποχρέωση που του έκανε αυτή την τιμή) και του Αγίου Γεωργίου στο τελευταίο κελλάκι της επίγειας ζωής του στην ερημιά, στην Παναγούδα!
Όταν βρίσκεσαι κοντά στον Γέροντα Παίσιο, στην πραγματικότητα δεν έχεις ανάγκη να τον ακούς, αλλά μόνο να τον βλέπεις να διαχειρίζεται τη ζωή του. Εκεί καταλαβαίνεις ότι είσαι δίπλα σ΄ένα υπερβατικό άνθρωπο, ένα αληθινό ασκητή, ένα Άγιο, έναν άγγελο του Κυρίου. Ένα ανθρώπινο ποτάμι προσκυνητών κάθε τάξης και επαγγέλματος πλημμυρίζει κάθε μέρα στα διάφορα κελιά που υπηρέτησε τον Χριστό, με την αγωνία όλοι να τον συναντήσουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Δεν υπάρχει μεταξύ τους έπαρση ή αλαζονεία, αλλά κεφάλια σκυμμένα προβληματισμένοι με τις μέριμνες της ζωής, με αργά βήματα. Μέσα από την αφάνειά του ο π. Παίσιος φανερώνει και ακούει τα<<άρρητα ρήματα>> της ησυχίας και βλέπει τα αθέατα μυστικά μιας άλλης ζωής.
Όλα τα παρουσιάζει γλυκά, τρυφερά, ήρεμα. Μιλάει για τα
θαυμαστά της προσευχής, της Χάριτος του Θεού και δημιουργεί υποψίες άλλου φρονήματος ζωής. Απλός ασκητής, ταπεινός, πράος,αμέριμνος, ανεπιτήδευτος, μακάριος, ε-λεύθερος. Το βλέμμα του καθαρό, τα μάτια του (φωτιές), το παρουσιαστικό του διαφανές, σχεδόν άϋλο. Κάνει τη διάγνωση των προβλημάτων σου και προχωρά στη θεραπεία.
<<Στο καλό παιδί μου, πάντα να σε φωτίζει ο Θεός>>! Στοργικός και πατρικός ο αποχαιρετισμός. Παίρνεις την ευχή του και φεύγεις από το κελλάκι του, χαρούμενος, ευτυχισμένος, ανάλαφρος! Φεύγεις έχοντας βιώσει στο πετσί σου αλλά και στη ψυχή σου τι σημαίνει θυσιαστική αγάπη, ταπείνωση, πραότητα. Νιώθεις πόσα χρόνια έχασες από τη ζωή σου που δεν τον γνώριζες νωρίτερα και ζούσες στα σκοτάδια της άγνοιας. Η ευλογία του Αγίου Παϊσίου δεν είναι κάτι το συμβατικό, αλλά κάτι το υπερβατικό.
Είναι αρχή φωτισμού, αλλαγή πορείας. Είναι τρόπος ζωής!
Ο Γέροντας με τη χάρη του Θεού βίωνε υπερφυσικές καταστάσεις άγνωστες στους πολλούς.Έβλεπε καθαρά την άλλη ζωή, την αιώνια, την αληθινή, που εμείς δεν μπορούμε να δούμε λόγω της αμαρτωλότητάς μας.
Το Όρος και με αυτά που κρύβει και με αυτά που δείχνει έχει την αίσθηση ενός μοναδικού χώρου πολύ αγίου. Το Όρος είναι υπαράγιο! Ιερομόναχοι και ιερείς που τον επισκέφτηκαν στο κελί του άκουσαν ουράνιες ψαλμωδίες και το<< Άγιος, Άγιος, Κύριος…>> με τον Άγιο βγαίνοντας να τους συναντήσει να ίπταται και να μην πατάει στη γη. Ήταν τουλάχιστον μισό μέτρο πάνω από το χώμα και τον συνό-δευε μία δυνατή ευωδία!
Έχοντας ως παράδειγμα τις διδαχές του Αγίου Κοσμά
του Αιτωλού που δίδαξε 200 χρόνια προγενέστερα και πάν-τα τον ευλαβούνταν, φωτισμένος από τη Θεία Χάρη πρόσθεσε και δικές του προφητείες για τα χρόνια μας που ζούμε και έπονται. Τα εξαμίλια και ο πόλεμος που θα ακολουθήσει, για να γίνει η διάλυση της Τουρκίας! Για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα εκατομμύρια των νεκρών! Την μεγάλη πείνα που θα πέσει στη πατρίδα μας, λόγω της απόσυρσης του Εβραϊκού Κεφαλαίου! Την πολιτική και πολιτειακή ανωμαλία στη χώρα μας που θα ψηφίζουν νόμους και<<ντροπολογίες>> που θα φάσκουν και θα αντιφάσκουν και πάντα μετά τα μεσάνυχτα.Το σφράγισμα και ο προσωπικός αριθμός από τους εκπροσώπους των Εβραίων! Η Παγκόσμια δικτατορία με το 666 και τα παρεπόμενα.
Για τους σημερινούς πολιτικούς έλεγε: <<Είναι κρίμα, γιατί
σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτησε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Η Ελλάδα για να σωθεί πρέπει όλοι οι ηγέτες της, όπου και αν βρίσκονται να πάνε εξορία. Να φύγουν γιατί παρόντες μολύνουν>>!
Την ξύλινη γλώσσα που ομιλεί ο ανώτερος κλήρος και δεν μπορεί να πείσει και να προσεγγίσει τη νεολαία ως και την προσπάθεια να γίνει η ένωση των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης χωρίς να υπάρξει καμία ρύθμιση και συγγνώμη των διαχρονικών εκκρεμοτήτων με τη Δυτική εκκλησία του Πάπα (για τις βαρβαρότητες προς τον Ελληνισμό και τις διαφορές πίστης μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ορθοδόξου εκκλησίας). Την αναλαμπή της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος!
Η αποδημία του γέροντα κοντά στον Κύριο και Θεό δεν σημαίνει πως εγκατέλειψε τους πιστούς που επικαλούνται το όνομά του για να βρουν στήριξη και βοήθεια, αντιθέτως, οι μαρτυρίες για τα θαύματά του όλο και πληθαίνουν αποδεικνύοντας πως η αρωγή του προς τον πάσχοντα άνθρωπο είναι αδιάλειπτη, όταν επικαλείται τη βοήθειά του. Οι μαρτυρίες των πιστών για τα θαύματά του συγκλονίζουν καθώς αναδεικνύουν το μεγαλείο της θείας Χάριτος με το οποίο προίκισε ο Ύψιστος τον Άγιο Γέροντα πριν και μετά την κοίμησή του!
Με τον γενναίο, οσιακό, μαρτυρικό τρόπο (από τους φοβερούς πόνους λόγω του παθησής του) που κοιμήθηκε ο Άγιος Παίσιος, απέδειξε ότι για τον αληθινό Χριστιανό ο θάνατος θα πρέπει να είναι πανηγύρι, γιορτή, γλέντι! Όλη η ζωή του ήταν ένα διαρκές θαύμα, μία σταυροαναστάσιμη μαρτυρική πορεία σε ερήμους, σε δάση, σε σπηλιές, σε κελιά, σε καλύβες. Με τον θάνατό του δίδαξε, ότι χωρίς τον θάνατο, δεν υπάρχει ανάσταση!
Ο Γέροντας Παίσιος αντανακλά το φως του Θεού σ΄αυτό τον μάταιο κόσμο.Δεν τον νίκησε ο θάνατος, αλλά τον δόξα-σε η αγιασμένη, η μαρτυρική ζωή του. Και έχοντας πάντα παρρησία προς τον Χριστόν.
-Τον δόξασε ο ίδιος ο Χριστός!
-Τον τίμησε η Παναγία!
-Τον αγάπησαν Άγιοι και Άγγελοι!
Σε όλη του τη ζωή είχε σαφή πόθο Θεού και θανάτου
του. Η σχέση του με τον θάνατο ήταν σχέση φιλική. Με την ιδέα του ήταν πολύ εξοικειωμένος. Η καρδιά του στην πραγματικότητα δεν ακουμπούσε σε αυτόν τον κόσμο! Ήταν ένας ποταμός βιωματικής Θεολογίας. Όλα τα έκανε αβίαστα, με πολύ πόθο και βαθιά ταπείνωση. Ήταν ολόκληρος μια ατέλειωτη αγάπη….!
Να έχουμε τις ευχές του και τις ικεσίες του από εκεί ψηλά που είναι κοντά στον Χριστό, την Παναγία και όλους τους υπόλοιπους Αγίους και Οσίους! Αυτός ο Μεγάλος Έλληνας απλός ιερώμενος και πατριώτης να πρεσβεύει και να διαφυλάσσει τη χώρα μας και τον λαό από τους μυρίους κινδύνους που τον περιβάλλουν! Να φωτίζει το Άγιο Πνεύμα τους πολιτικούς, για να παίρνουν σωστές αποφάσεις. Επίσης να πρεσβεύει για καθένα χωριστά όσοι τον επικαλούνται για την αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών, στην υγεία, της συμπεριφορά, την συνεργασία, τις διαπροσωπικές σχέσεις!
Ο ιερός κλήρος από απέραντη αγάπη και σεβασμό προς ένα Άγιο του αφιέρωσε τ΄ακόλουθα απολυτίκια, που καλό είναι όλοι να μάθουμε και να τα βάλουμε στη καθημερινή μας ζωή, για να μας περιβάλλει με αγάπη η αγιότητα και το πνεύμα του Αγίου μας Παϊσίου ως πνευματική ασπίδα και στήριγμα στους δύσκολους και πονηρούς καιρούς που ζού-με. Αιωνία του η μνήμη!!!
—
(Ήχος α΄ )
- Των Φαράσων τον γόνον, και του Άθωνος κλέϊσμα, και των απ΄αιώνος οσίων, μιμητήν και ισότιμον, Παίσιον τιμήσωμεν πιστοί, το σκεύος χαρισμάτων το μεστόν, ως φυλάσσοντα εκ πάντων των λυπηρών, τους πίστει ανακράζοντας,
δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.
(Ήχος α΄ )
- Της ενθέου αγάπης το πυρ δεξάμενος, υπερβαλλούση ασκήσει εδόθης όλος Θεώ και παράκλησις πολλών ανθρώπων γέγονας,
λόγοις θείοις νουθετών, προσευχές θαυματουργών, Παίσιε θεοφόρε, και νυν πρεσβεύεις απαύστως υπέρ παντός του κόσμου, Όσιε.
—
Χιλιάδες βιβλία σε πάνω από δέκα γλώσσες έχουν γραφτεί, για τον οικουμενικό αυτόν Άγιο σε όλο τον κόσμο και τα λόγια του εξακολουθούν ν΄αποτελούν σημείο αναφοράς για εκατομμύρια ορθοδόξους και να παραμένουν επίκαιρα σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις αντιφάσεις και αβεβαιότητα! Με το σημαντικότερο μήνυμα και της εκκλησίας μας, που δεν είναι το μέλλον, αλλά η έμφαση που έδινε στην ταπείνωση, την αγάπη και την προσευχή.
Ο Άγιος Παίσιος αποτελεί μία από τις πιο αγαπητές μορφές της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Οι διδαχές του, οι συμβουλές και οι πνευματικές του νουθεσίες συνεχίζουν να εμπνέουν χιλιάδες πιστούς παγκόσμια και οι αναφορές του για το μέλ-λον εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού!
Με τη σειρά μου θέλω και εγώ να ευχαριστήσω όλους τους αυτήκοους επισκέπτες του: φίλους, ιερομένους, λαϊκούς, αξιωματικούς από όλα τα όπλα που τον γνώρισαν. Επίσης τους συγγραφείς κ.κ. Μ.Βιτάλη, Π. Λιάκο, Π. Μπαίλη και όλους αυτούς που έγραψαν εξαιρετικά πονήματα και διέσωσαν όλο αυτό τον πνευματικό πλούτο του Αγίου από τις διδαχές, τις ρύσεις του, τα σοφά αγιασμένα λόγια του.
Μέσω όλων αυτών οι παρακαταθήκες που άφησε ο Άγιος, αποτελούν μια όαση στην σημερινή άγονη έρημο της ζωής. Να έχουν την ευλογία του Αγίου από εκεί που είναι, τις δικές μου ευχαριστίες και να έχουν πάντα υγεία, όρεξη και διάθεση να μας διαφωτίζουν κάθε φορά με τα τόσο επιτυχημένα πονήματά τους! Και όπως είπε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος προς τους Εβραίους επιστολή του:<<…καρπός δε της δικαιοσύνης εν ειρήνη σπείρεται τοις ποιούσιν ειρήνην>>.Ο πνευματικός δε καρπός της δικαιοσύνης και αγιότητος σπείρεται ειρηνικώς και χωρίς φιλονικείας από εκείνους, που ασκούν και μεταδίδουν την ειρήνην και οι οποίοι είναι πράγματι σοφοί και ειρηνοποιοί διδάσκαλοι….
Ιούλιος 2026 Ιωάννης Καλάκος
