ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΚΟΣ : Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ;

Μέσα από τα μάτια και τη σοφία του συγγραφέα Περ. Γιαννόπουλου(1871-1910) και σε λίγες ιστορικές γραμμές ξετυλίγονται όλα τα γεγονότα εκείνης της εποχής, που κατά τον ποιητή Σεφέρη σε κάνουν: να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό.

Τον ξεσηκωμό δεν τον έκαναν λευκοντυμένα ευγενικά τσολιαδά κια που άκουγαν Μότσαρτ και Μπετόβεν,

που χόρευαν λεπτεπίλεπτα βαλς σε σαλόνια με αφράτες πολυθρόνες και πολύχρωμες μεταξωτές ταπετσαρίες στους τοίχους. Τον κάμανε αγριάνθρωποι μουστακαλήδες, που φορούσαν λερή φουστανέλλα και τρύπια τσαρούχια, αποφασισμένοι για ζωή και θάνατο.

Χόρευαν τον πρωτόγονο πυρρίχιο χορό τους, τον “τσάμικο”, με γκρινιάρηδες ζουρνάδες και πολεμικά σκληρόηχα νταούλια που αντηχούσαν βαριά, πέρα ως πέρα στα πέτρινα χωριά τους. Αρχέγονοι ρυθμοί και μελωδίες που ήχησαν άλλοτε σε χαροκόπι και άλλοτε σαν πολεμιστήριο σάλπισμα και χορός στρατολόγησης πολεμιστών.

Άνθρωποι θεριά, που το μάτι τους γυάλιζε από την φλογερή επιθυμία για “μιας ώρας ελεύθερη ζωή” (Ρήγας, 1797), σαν εκείνη που απολάμβαναν οι αητοί κι οι πέρδικες στα πετρωτά και δασωμένα βουνά τους (Κατσαντώνης). Παλληκαράδες αληθινοί, που προκαλούσαν τούς πανικόβλητους οθωμανούς “σταθήτε ωρέ περσιάνοι να μετρηθούμε !” (Νικηταράς). Που από την κορφή του λόφου σήκωναν προς τον σαστισμένο εχθρό περιπαικτικά/υποτιμητικά τη φουστανέλλα τους και του έδειχναν ποιον διόρισαν στρατηγικό συμβουλάτορά τους.

Που σαν άλλοι Λεωνίδες, ευρισκόμενοι στην πιο δεινή θέση, ειρωνεύονταν τους μουρτάτες πως “τα κλειδιά της πόλης είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας” (Μεσολόγγι, 1826). Ψημένοι πολεμιστάδες, που βάζαν τούς δεκάχρονους υιούς τους να ματώσουν για πρώτη φορά στην μάχη τ´ άρματα και να τα τιμήσουν.

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν κυριλέδες νησιώτες “έμποροι”, που κάτεχαν από διεθνείς συναλλαγές, ναυτικό δίκαιο και χρηματοπιστωτικές αξίες.

Τον έκαμαν θαλασσοδαρμένοι πειρατές, που έσπαγαν με τη ναυτοσύνη τους αποκλεισμούς της θαλασσοκράτειρας Αγγλίας για να μπουν στα λιμάνια, γιατί δεν κάτεχαν κανέναν αξιώτερο από τον εαυτό τους να τους δίδει διαταγές.

Με θράσος, αν και αιχμάλωτοι, κοίταξαν κατάματα τον ναύαρχο Νέλσωνα και τόλμησαν να του πουν “αν σε είχα στα χέρια μου, θα σε κρεμούσα απ´ το κατάρτι !” (Μιαούλης, 1802). Τον έκαναν τα καταδρομικά “Μαύρα Καράβια” του Γιάννη Σταθά, που πρώτα σήκωσαν την σύγχρονη γαλανόλευκη κι έκαναν “το πέλαο να κοκκινήσει”.

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν ξιπασμένες φεμινίστριες. Τον έκαναν αντρογυναίκες-καπετάνισσες που τίμησαν το οικογενειακό τους όνομα, που διέθεσαν περιουσία τους και τους γυιούς τους στον Αγώνα, σαν την μάνα Υψηλάντισσα και την Μαυρογένους ή που καβάλησαν τα καράβια των αντρών τους, σαν την Μπουμπουλίνα και που βρόντηξαν τα άρματα των αντρών τους, σαν την Δέσπω ή που ντύθηκαν αντρικά μόνο και μόνο για να μπουν στον Αγώνα (τραγούδι της Αρκαδιανής).

Τον έκαναν οι σκληρές νοικοκυρές του χωριού, που ζύμωναν για τα παλληκάρια, που φύλαγαν στο πόστο των αντρών για να ξαποστάσουν κι εκείνοι μια στάλα, που γέμιζαν τα τουφέκια των σκοπευτών στον λίγο χρόνο ανάμεσα σε δυο βολές.

Οι γυναίκες και τα μωρά τους, που έφτιαχναν μπαρουτόβολα στους μύλους της Δημητσάνας. Οι γυναίκες και τα πιτσιρίκια, που ξυπόλητοι ή με τα γαϊδουράκια τους ανέβαιναν τα βουνά σαν μαντατοφόροι κι εφοδιαστές.

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν άεθνοι προλετάριοι. Τον έκαναν νοικοκυραίοι και απλοί χωριάτες, οι φορείς ενός πολιτισμού με τις ρίζες του στο άμεσο ιστορικό παρελθόν μας, που αναγνώριζαν πως ο Βασιλιάς μας εσκοτώθη και καμιά συνθήκη δεν έκαμε με τους Τούρκους (Κολοκοτρώνης προς τον Αμιλτον).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν άεργοι ρεμπεσκέδες επειδή δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Ήταν ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, που διαβιούσε στις ακμάζουσες ελληνικές παροικίες της Ρωσίας, της Κεντρικής Ευρώπης και της Ιταλίας, που σπούδαζε στα πανεπιστήμιά τους.

Τα εικοσάχρονα αυτά παιδιά, προέλασαν και πέθαναν στα Βαλκάνια εμπνεόμενα, όχι από το αόριστο γι αυτούς και ξένο κίνημα του Διαφωτισμού, αλλά από τη δόξα και πολεμική ισχύ της Αρχαίας Θήβας. Εμπνεόμενα από το πολίτευμα του Τίμιου Σταυρού που αποτύπωσαν στην Πολεμική τους Σημαία με την βυζαντινή επιγραφή ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ (Δραγατσάνι, 1821).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν διορισμένοι “άριστοι”. Τον έκαναν μπαρουτοκαπνισμένοι βετεράνοι, που την στρατηγία τους την επιβεβαίωναν στη μάχη και τα αριστεία ελάμβαναν μετά την έκβαση (Κεφαλόβρυσο, 1823). Οι στρατιώτες που δεν ξέρανε από ασκήσεις “ακριβείας” και “πυκνής τάξεως”, αλλά καταλάβαιναν άριστα τα παραγγέλματα “φωτιά Έλληνες !”, “κώλο με κώλο, ρεεεε !” (Μάχη Γράνας, 1821). Τον Ξεσηκωμό τον έκαναν οι παπάδες του χωριού, που με το ένα χέρι έβαναν ευλογητό και με το άλλο έπαιρναν ανελέητα κεφάλια.

Που στάθηκαν ανδροπρεπώς στα ταμπούρια τους μπροστά σε τακτικό στρατό και δεν καταδέχθηκαν να μαζέψουν τα καρφοπέταλα του Μπραΐμη (Μανιάκι, 1825).

Κι όσο θρασείς κι ατρόμητοι αν ήσαν μπροστά στους ανθρώπους, όσο παράτολμοι καταδρομείς κι αν ήσαν στη μάχη, με τόση ταπεινότητα έκαναν την ενδοσκόπησή τους, και μονολόγησαν στην προσευχή τους πριν τη μάχη “Κωσταντή, σήμερα θα πεθάνεις”.

Με τόση αποφασιστικότητα πριν το μαρτύριο ομολόγησαν Πατρίδα και Πίστη “Γραικός γεννήθηκα, γραικός θε να πεθάνω” (Διάκος, 1821).

Στην Επανάσταση, δεν ρίξαμε γαρίφαλα κι αγάπες, ρόδα κι αμφιβολίες.

Ρίξαμε μπαρούτι και μολύβι, φωτιά και θειάφι.

Σύραμε με σιγουριά τα γιαταγάνια.

Ξεσκίσαμε -κυριολεκτικά- κόσμο και κοσμάκη.

Σφάξαμε ανελέητα κάθε τούρκο που βρέθηκε στον δρόμο μας, με κάθε πρόσφορο και βάρβαρο τρόπο, από το Δραγατσάνι ως την Κύπρο, γιατί ο πόλεμος δε συγχωρεί ευαισθησίες.

Τ´ αγαρηνά κορμιά στρώθηκαν στους δρόμους και τα άλογά μας δεν πάταγαν καλντερίμι πια (Τριπολιτσά, 1821). Με τα κεφάλια τους κι ασβέστη, χτίσαμε πυραμίδες μακάβριες (Τρίκορφα 1779, Αράχωβα 1826), τρόπαια φοβερά για να σκιάζονται παντοτινά οι οχτροί. Κάναμε “μάνες δίχως γυιούς, γυναίκες δίχως άνδρες, μωρά παιδιά δίχως μανάδες”.

Ταΐσαμε όλα τα μαυροπούλια του Μωριά, της Ρούμελης και της Ηπείρου με εχθρικό κρέας.

Κλαίγαν στην Τουρκιά τα χάνια γι’ άλογα και τα τζαμιά γι’ αγάδες (Δερβενάκια, 1822) .

Ήμασταν οι φοβεροί τουρκομάχοι, που βαφτιστήκαμε σαν Χριστιανοί μία φορά με το λάδι και σαν Έλληνες μία με το αίμα των εχθρών μας για την ελευθερία της Πατρίδος (Βαλτέτσι, 1821).

Και τύψεις δεν είχαμε· ούτε μετανιώσαμε ποτέ· ούτε απολογηθήκαμε για τα πολεμικά, τρομερά αλλά τίμια, έργα μας.

Μόνο κουράγιο δίναμε στον αποκαμωμένο εαυτό μας, σφίγγαμε τα δόντια μέσα στη φρίκη της σφαγής, για να συνεχίσουμε να σφάζουμε : “κουράγιο Νικήτα, τούρκους σφάζεις !” (Δερβενάκια, 1822) . Η λύσσα, το μίσος, η θέληση για αποτίναξη της Οθωμ. τυρρανίας ήταν η κινητήριος δύναμή μας κι ο όλεθρος το αποτέλεσμά της. Μείναμε πιστοί στον όρκο “τούρκος μη μείνει στον Μωριά, μηδέ στον κόσμον όλον”. Τους πολεμήσαμε, κάναμε το αίμα τους να τρέξει με ό,τι όπλα διαθέταμε.

Και τ´άκουγε απ´ απέναντι ο ποιητής :

κούφια ντουφέκια, σμίξιμο σπαθιών, ξύλα, πελέκια, τρίξιμο δοντιών ! ”

Και φανήκαμε πρόθυμοι να πάρουμε το ρίσκο του πολέμου. Να βιώσουμε χωρίς δισταγμό τον Θάνατο, αν δεν μπορούμε να έχουμε Ελευθερία.

Να μετρηθούμε στα ίσα με τον Χάροντα στα αιώνια Μαρμαρένια Αλώνια του Διγενή και του Μεσολογγιού.

Μας έσφαξαν κι εκείνοι, όπου μας βρήκαν, με τον πιο απάνθρωπο τρόπο για να μας λυγίσουν. 800.000 νεκρούς θρηνήσαμε στον Αγώνα.

Σφαγμένους και εξαναποδισμένους (Ψαρρά, Χίος, Κρήτη, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία), καμμένους (Κάσσος), πεσόντες στις μάχες, λιμοκτονήσαντες (Μεσολόγγι), ανυπότακτους αυτόχειρες (Κούγκι, Ζάλογγο, Μονή Σέκου, Μεσολόγγι, Νάουσα), τιμωρημένους αυτόμολους, θύματα των εμφυλίων πολέμων, πυρπολημένα χωριά, ισοπεδωμένες περιουσίες, κομμένα καρποφόρα δέντρα. Αλλά θαρρετά τους μηνύσαμε, πως πέτρα επάνω στην πέτρα να μην αφήσουν, έστω κι ένας από εμάς να μείνει όρθιος, θα τους πολεμούμε, να βγάλουν απ΄το νου τους το προσκύνημα (Κολοκοτρώνης, 1827). Σημ. το ανωτέρω ένθετο μήπως πρέπει να τοιχοκοληθεί σε όλες τις Στρατιωτικές μας Σχολές; -//-

Η Επανάσταση, και ο Ξεσηκωμός του Γένους, ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος τριών εκατομμυρίων υποτελών προγό νων μας, εναντίον είκοσι τεσσάρων εκατομμυρίων Τούρκων μιας αχανούς Αυτοκρατορίας! Αναλογία ένας προς οκτώ! Όπως ακρι βώς είμαστε και σήμερα! Και όμως είχαν το θάρρος και το θράσος και το τόλμησαν πάντα με τη βροντερή φωνή: Τούρκος μη μείνει στο Μοριά, μήτε στο κόσμο όλο!>> Έστω και για μια ώρα ελευ θερίας!

Μπορεί ο Χριστιανισμός μέσω της Ορθοδοξίας και του κρυφού σχολειού να υπήρξε άγκυρα σωτηρίας για το Γένος μας, ο καλο γερισμός όμως παρέτεινε τη δουλεία για 400 τόσα χρόνια. Το σφάξε με Αγά μου ν΄αγιάσω καθυστέρησε τον ξεσηκωμό για τον απλό λαό, με το δουλικό πνεύμα που επικρατούσε!

Και αφού πολέμησαν οι πρόγονοί για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία και επικράτησαν σ΄ένα άνισο αγώνα, με το σύνθημα: ελευθερία ή θάνατος και τον παιάνα του Ρήγα στα χείλη τους, μπήκαν στη συνέχεια δυστυχώς πολλά διλήμματα:

– Να υιοθετήσουμε τα δυτικά πρότυπα, ή ν΄ αναστήσουμε την κραταιά Βυζαντινή Αυτοκρατορία;

– Να ανήκουμε στη Δύση, ή την Ανατολή;

– Να επιστρέψουμε στις αρχαίες προγονικές ρίζες που είναι και η συνέχεια της Βυζαντινής ιδεολογίας;

Επικράτησαν όμως οι Ευρω σπουδασμένοι Δασκαλοτσούσιδες και οι ξενοφερμένοι των δυτικών κέντρων εξουσίας, που ήθελαν διακα ώς να βγάλουμε τη φουστανέλα, για μας κάνουν Άγγλους, Ρώσους, Γάλλους κ.λ.π. με τον στρατηγό Μακρυγιάννη αγανακτισμένος να λέει: Οι ξένοι ανθρωποφάγοι και οι πουλημένοι Έλληνες μας γιόμωσαν φατρίες! για να ακολουθήσει αμέσως ο εμφύλιος σπαραγμός, ενώ διαρκούσαν ακόμη οι επιχειρήσεις και η ερήμωση της Πελοποννήσου από τις ορδές του Ιμπραήμ!

Με τις μεγάλες δυνάμεις που δεν επέτρεψαν στη μικρό τότε προτεκτοράτο να επανέλθει στις αρχαίες δημοκρατικές παραδόσεις, στέλνοντας μετά τη δολοφονία του Αγίου Καποδίστρια ένα τοποτη ρητή ξένο βασιλιά, μάνατζερ, σαν να είμαστε θυγατρική εταιρεία για να εφαρμόσει: ξένα ήθη, ξένη παιδεία, ξένους θεσμούς και ότι ξενό φερτο συγκροτούν ακόμη και σήμερα το πιστεύω του δήθεν, καλ λιεργημένου Έλληνα, σε αντίθεση με την παράδοση του λαού!

Έτσι από τότε άρχισε ο καλπάζων αφελληνισμός και συνεχίζε ται με σφοδρότητα ακόμη και σήμερα, με τα ξενόφερτα ήθη και τον παράνομο χωρίς έλεγχο εποικισμό, από λαθρο εισβολείς! Ο ιστορικός Herbert George Wells(1866-1946) μέσα από την παγ κόσμια ιστορία του θα γράψει: Ύβρις για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Η Ελλάς ανεκηρύχθη ελευθέρα, δεν επετράπη όμως εις αυτήν να επανέλθει εις τας αρχαίας αυτής δημοκρατι κάς παραδόσεις>>. Για να το συμπληρώσει ο επίσης ιστορικός Άγγλος Αrn.Τοynbee(1889-1975) ότι: Οι Έλληνες το 1821 έκαμαν άφρονη ενέργεια κι έχασαν ολόκληρη αυτοκρατορία….. και μολύνθηκαν από το δηλητήριο του δυτικού εθνικισμού

Χάθηκε αυτή η αυτοκρατορία και συρρικνώθηκε στο προτεκτο ράτο του 1832, με τους ιστορικούς μας να αγνοούν εγκληματικά το ιστορικό αυτό πρόβλημα, με το κρατίδιο να ελέγχεται απόλυτα από τις λεγόμενες προστάτιδες δυνάμεις! Η ιστορία πρέπει πάλι να ξαναγραφτεί από πηγές των ελληνικών παροικιών του εξωτερικού και τις διπλωματικές υπηρεσίες Ελληνικές και ξένες!

Μπορεί η Ελλάδα των λίγων εκατομμυρίων στο Νότιο άκρο της χερσονήσου του Αίμου να βγάζει πληθώρα σημαντικών επιστημό νων, καλλιτεχνών, διανοουμένων, αλλά όχι πολιτικούς για να πά ρουν τη χώρα από τη μετριότητα και να την οδηγήσουν ακμαία στο μέλλον! Και αν κάποιος δεν είναι υπό τον έλεγχο των ξένων και εφαρμόσει καινοφανείς πατριωτικές ιδέες, αμέσως απομακρύνε ται, ή δολοφονείται…..

Πάντα ο στρατηγός Μακρυγιάννης μέσα από την ιστορία του, με τον Ελληνικό απλό αυθεντικό λαϊκό λόγο του, μιλάει για προδο μένη και ανολοκλήρωτη επανάσταση, αποκαλύπτοντας τις ξένες επεμβάσεις, την απληστία, τον δεσποτισμό και την πολιτική διαφθο ρά των εγχώριων αρχόντων και πολιτικών, παραμερίζοντας τους άξιους και ικανούς πατριώτες μας.

Αυτός ο παραμερισμός ολόκληρων τμημάτων του Ελληνικού λαού που συνέδραμε ποικιλοτρόπως στη επιτυχία της επανάστασης ήταν η αφορμή που ξεχείλισε το ποτήρι και συνέβαλε στον εμφύλιο πόλεμο, με τον ήρωα Ναύαρχο Μιαούλη να ανατινάξει δύο πολεμι κά μας πλοία, ενόσω διαρκούσαν οι πολεμικές επιχειρήσεις με τον Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο!

Και στη συνέχεια ο δεσποτισμός του Γερμανού βασιλιά σενετέ λεσαι να γίνει τότε η πατρίδα μας αποικία των Βαυαρών και των Μεγάλων δυνάμεων. Έφυγαν οι Οθωμανοί και τη θέση τους ήρθαν χειρότεροι και φονικότεροι οι Γερμανοί. Η Ελλάδα βιάζεται από τους Γερμανούς από τότε ως σήμερα, τόσο με τα μνημόνια, όσο και στην εξωτερική πολιτική. Ένας εσμός μπράβων Βαυαρών χωροφυλάκων δολοφονούσαν τους ήρωες του 1821 ή τους άφηναν ανέργους να πεθάνουν από την πείνα, υποχρεώνοντας τη χώρα σε πολλά έξο δα με την απληστία τους μεταχειριζόμενοι τον νόμο σαν στυλιάρι, και την ώθησαν στους τοκογλύφους της Ευρώπης για να ανταπε ξέλθει στα έξοδα της Γερμανικής Βασιλικής καμαρίλας!

Η κρατική γραφειοκρατία σφίχτηκε στο λαιμό του έθνους σαν χταπόδι. Τα Τουρκικά κτήματα που έγιναν εθνικά, αντί να γίνει ανα δασμός και να μοιραστούν στους αγωνιστές τους 21 και τους φτω-

χούς αγρότες, χρησιμοποιήθηκαν από τον Όθωνα και αρπάχτηκαν από τους δυνατούς, τα στηρίγματα του θρόνου! Τα πρώτα δείγμα τα ότι η επανάσταση, είχε αποτύχει….!

Το νέο Ελληνικό κρατίδιο στήθηκε με βάσει τα ξένα λεφτά. Οι Ευρω-πέοι μας πήραν στα σοβαρά όταν πήραμε τα πρώτα δάνεια από την Αγγλία με δυσβάστακτους όρους και τα αποπληρώσαμε μετά 170 χρόνια το 1998! Έτσι άρχισε το πάρε δώσε με επενδύσεις, και νέα δάνεια, έλεγχο και τράπεζες στο νεοσύστατο τότε κρατίδιο.

Το 1867 ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης σε μια αγόρευσή του πα ρατηρεί:Το Βασίλειο ήταν η στενόχωρος ειρκτή της ψυχής της Ελλάδος, το ζωφερόν καταγώγιον, όπου άσπλαχνοι δεσμο φύλακες προσεπάθησαν να θάψωσι. Επαναστάτησαν οι Έλ ληνες όχι για να κάνουμε το εθνικό κράτος,αλλά για να διαχειριστού με την Οθωμανική αυτοκρατορία που άρχισε να καταρρέει. Είτε κο πάδια από ιθαγενείς του μεσαίωνα να είμαστε!

Με τον Κ. Παλαμά να παρουσιάζει παραστατικά στο ποίημά του, οι Λύκοι την κατάσταση:

Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι! Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί. Οι λύκοι! Οι λύκοι!

Κ΄οι βοσκοί ανάξιοι, λύκοι και σκύλοι, κ΄οι αντρείοι, δειλοί. Στης Πολιτείας τη μάντρα οι λύκοι! Παντού είναι λύκοι! Και σήμερα στα νεώτερα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές! Αναπαραγωγή εκείνων των γεγονότων, ακριβώς τα ίδια, σε άλλη εποχή. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι λύκοι κατατρώγουν τις σάρκες της πατρίδας μας, εδώ και 200 χρόνια. Την ίδια διαγωγή έδειξαν και δείχνουν σε ανάλογες περιπτώσεις. Η πόρνη ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται….Μετά την απελευθέρωση το 1945 από τους Γερμανούς, οι Άγγλοι θα φέρουν τον βασιλιά και τους δικούς τους πολιτικούς! Η αιματοβαμμένη Εθνική αντίσταση και ο λαός στο περιθώριο, με τους περισσότερους αγωνιστές εμφορούμενοι από τους αγώνες κατά τη Τουρκοκρατία, κυνηγημένοι σαν ληστές να γεμίζουν τα ξερονήσια. Ακριβά πλήρωσε ο απλοϊκός κόσμος τη πίστη του, ότι η χώρα δεν θα γίνει ένα νέο Αγγλικό(Αμερικάνικο) δορυφορικό, προτεκτοράτο!

Ήρθε η Χούντα, με το χάσιμο της μισής Κύπρου και η αποκατά σταση της Δημοκρατίας με την επιστροφή στην εξουσία των παλαιο κομματικών φιλήκοων και νενέκων των ξένων, για να μας εμπεδώ σουν το φρόνημα ότι:ανήκομεν στη Δύση>>,ηΚύπρος είναι μακριά,Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς, με τα Ίμια>>με τους αντιστασιακούς για άλλη μία φορά στο περιθώριο, ή βγάζοντάς τους από τη μέση, ως ενοχλητικούς!

Σήμερα και μετά το Χρηματιστήριο, τα μνημόνια, τις επιδημίες , την συγκάλυψη εγκλημάτων από Δημόσιους φορείς, την οικονομική κρίση και αφαίμαξη του λαού, την υποθήκευση του πλούτου της χώρας μέχρι το 2115 στους τοκογλύφους. Την οιωνή απειλή της χώρας μας από τους αιώνιους εχθρούς μας Τούρκους, με την (αγα πησιάρικη υποτελή πολιτική) που εφαρμόζουμε. Την λάθος πλευρά που παίρνουμε με την δήθεν ιστορία και κάναμε εχθρούς χώρες και υπερδυνάμεις που συνέβαλαν στην απελευθέρωση μας, με τη ναυ μαχία του Ναυαρίνου(1827). Την πλημμύρα από λαθρο εποίκους από 75 χώρες, την ανασφάλεια του κόσμου από εγκληματίες και Τραπεζίτες.

Διώξαμε τα παιδιά μας στους πέντε ανέμους και γίναμε αδέλφια πατριώτες ξένοι στη χώρα μας και τα νάματα της επανάστασης του 1821 για πραγματική ελευθερία, αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία, ανεξαρτησία, ανάπτυξη, αξιοπρέπεια κλπ. είναι πλέον όνειρα θερινής νυκτός! Επανελληνισμός και αναγέννηση του Ελληνικού πολιτισμού με αξιοποίηση της Ελληνικής παρά δοσης και όχι στείρα προγονολατρεία, πρέπει να είναι ο στό χος των νέων υγιών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων!

Διπλή γιορτή η 25η Μαρτίου. Ο Λυτρωμός του Έθνους και ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου, γίνονται ένα. Ευαγ γελίστρια Κυρά, Παρθένα Παναγία, Μεσίτρια προς το Χριστό, Συ γίνεσαι θυσία…Φώτισε τους πολιτικούς μας να παίρνουν σωστές αποφάσεις και φύλαξε την Ελλάδα μας από ορατούς και αοράτους κινδύνους! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

Αν και ζούμε ήδη κάτω από ένα καθεστώς ενός ιδιόμορφου ολοκληρωτισμού, όπου η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική

εξουσία βρίσκονται υπό τον έλεγχο ενός προσώπου(αληθινού Λουδοβίκου ΙΔ΄), του πρωθυπουργού μας και βαδίζουμε στο άγνωστο με βάρκα, την ελπίδα! Θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και θα έρθουμε πιο κοντά στο νόημα της επανάστασης των προγόνων μας του 1821, αν επικρατήσει η Θουκυδίδειος λογική της (δύναμης) στις υπάρχουσες και εν υπνώσει υγιείς πατριωτικές δυνάμεις ενω μένες να ανακόψουν την πορεία στο άγνωστο και να φέρουν τις ιδέες της επανάστασης που δεν ολοκληρώθηκε. Στην πνευματική, οικονομική, εθνική, υλική, ηθική και βιομηχανική αναγέννηση της χώρας!

Το οφείλουμε στη μνήμη αυτών των 800.000 χιλιάδων προγό νων μας που θυσιάστηκαν, στα παιδιά μας, στις νέες γενιές που έρχονται, στο ιερό βράχο που ζούμε και υπάρχουμε, στον Θεό που μας βοήθησε και απελευθερωθήκαμε(με το τάμα στον Χριστό να μένει σε εκκρεμότητα, εδώ και 200 χρόνια) Για να λάβει σάρκα και οστά η ιδέα της επανάστασης του 1821 και να μην μείνει ανο λοκλήρωτη. Γένοιτο!

ZΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΊΟΥ 1821! ΖΗΤΩ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΖΗΤΩ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 1821!

ΖΗΤΩ Η ΗΡΩΙΚΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1821! ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΟΥΣ! ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ….!

Μάρτιος 2024 Ιωάννης Καλάκος