<<Και στης ζωής τους πιο βαριούς χειμώνες αλκυονίδες μέρες καρτερώ>>. Μας θυμίζει με τη λαϊκή του γλώσσα ο Ι. Δροσύνης. Μέσα στο κέντρο του χειμώνα ο παγωμένος μήνας Γενάρης ξεχωρίζει με τις θερμές αλκυονίδες ημέρες του. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα
κάποιες ανοιξιάτικες μέρες μας ξεθαρρεύουν, ότι πέρασε ο χειμώνας!
Είναι οι γνωστές στον κόσμο αλκυονίδες ημέρες, που πήραν το όνομά τους από την Αλκυόνη, κόρη του Αίολου θεού των ανέμων και της Αιγιάλης ή της Εναρέτης. Η πανέμορφη Αλκυόνη παντρεύτηκε τον Κύηκα, βασιλιά της Τραχίνας στη Φωκίδα. Ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που τόλμησαν με την αλαζονεία τους να παραβάλλουν τους εαυτούς των με το θεϊκό ζευγάρι του Ολύμπου, την Ήρα και τον Δία. Έτσι προκάλεσαν την οργή των θεών που τους τιμώρησε μεταμορφώνοντάς τους σε πουλιά, εκείνη σε αλκυόνη και εκείνον σε κήρυλο ή γλάρο και τους όρισαν να ζουν χωρισμένοι.
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση ο θεός κτύπησε με κεραυνό το καράβι τους, όταν πήγαιναν να πάρουν συμβουλή από το Μαντείο. Ο σύζυγος βασιλιάς πνίγηκε, όταν το καράβι βυθίστηκε. Το φάντασμα του βασιλιά εμφανίστηκε στην Αλκυόνη που έπεσε στη θάλασσα και
μεταμορφώθηκε σε πουλί. Ήταν τέτοια η αγάπη της προς τον σύζυγό της, που δεν τον αποχωρίζεται. Αν και ανίκανος να πετάξει τον παίρνει στα φτερά της και τον σέρνει πάντοτε μαζί της, φροντίζοντάς τον για κάθε τι. Με τι ωραία ρομαντικά λόγια μας εξιστορεί το γεγονός αυτό ο Πλούταρχος: << Ούτως εστί φίλανδρος ώστε, όταν δια γήρας ασθενή ο άρρην γέννηται, συνέπεσθαι και βαρύς, υπολαβούσα γηροφορεί και γηροτροφεί μηδαμού προϊεμένη μηδέ καταλιπούσα χωρίς. Αλλά τους ώμους εκείνον αναθεμένη, κομίζει πανταχόθεν και θεραπεύει και σύν εστιν άχρι τελευτής>>.
Έτσι κάθε χειμώνα η Αλκυόνη με θρήνους μεταφέρει`τον νεκρό σύζυγό της στην ταφή και κατόπιν τοποθετούσε τα αυγά της στη ακροθαλασσιά, που τα παρέσυραν τα κύματα και τα κατέστρεφαν. Στην καρδιά αυτή του χειμώνα που επώαζε τα αυγά της, την λυπήθηκαν οι θεοί και ο Αίολος συγκρατούσε τους ανέμους και ο Δίας έστελνε 14 ημέρες καλοκαιρίας που τις ονομάζουμε Αλκυονίδες ημέρες!
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται συνήθως στην Ανατολική Μεσόγειο το 2ο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου.
Στην αρχαιότητα οι Έλληνες απέδιδαν το γεγονός αυτό στη συμπόνια του Δία προς την Αλκυόνη, συγκινημένος από τους ατέλειωτους θρήνους της και ηρεμούσε την θάλασσα και τα ποτάμια μέχρι να επωάσει τα αυγά της. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι: οι ημέρες αυτές εμφανίζονται εφτά ημέρες πριν και εφτά ημέρες μετά την χειμερινή τροπή.
Αλλά τονίζει: << περί μεν ουν τους ενταύθα τόπους ουκ αιεί συμβαίνει γίγνεσθαι αλκυονίδας ημέρας>>.Έτσι ο αριθμός των ημερών αυτών ποικίλλει.
Οι νεότεροι Έλληνες ναυτικοί είχαν παρατηρήσει δύο περιόδους θαλασσινής γαλήνης: Η μία συμπίπτει με το βυζαντινό μικρόν καλοκαίριον και λέγεται: <<Αη-Δημητριάτικο καλοκαιράκι>>και η άλλη με την:<<Μποννάτος του Αι
Θύμιου>>. Τότε γιορτάζεται 20 Ιανουαρίου,η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου.
Από αυτή την καλοκαιρία και περισσότερο από την Αλκυόνη επωφελούνται οι ναυτικοί και γενικότερα οι θαλασσινοί, ειδικά τα παλιά χρόνια, που μετά τα Φώτα και τον αγιασμό των υδάτων, επιχειρούσαν τα πρώτα ταξίδια την νέα χρονιά.
Στο Ανατολικό άκρο του Κορινθιακού κόλπου υπάρχουν οι αλκυονίδες νήσοι, που στα βράχια τους ζουν χιλιάδες αλκυόνες. Τα νησιά αυτά δυστυχώς συνδέονται με το ρίγμα των Αλκυονίδων που δίνει πολύ μεγάλους σεισμούς από το 1981! Στην Πάτμο μια γραπτή μαρτυρία του περασμένου αιώνα ονομάζει τις ημέρες αυτές:<ημέρες των πουλιών>> και διηγείται πως τα γλαρόνια στην περιοχή αυτή ονομάζονται και αλκυόνες, που παρακάλεσαν κάποτε τον Θεό να προστατέψει τις φωλιές τους από τις τρικυμίες. Ο Θεός άκουσε τις παρακλήσεις τους και χαρίζει λίγες ημέρες καλοσύνης, μέχρι να επωάσουν τα αυγά τους!
Ιανουάριος 2022
