Ο Jeffrey Tucker γράφει για την πιο δραματική αφηγηματική μετατόπιση στη σύγχρονη ιστορία. Όταν οι κυβερνήσεις πέταξαν τις μάσκες τους
Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πού καταλήγει αυτό – και καμία επανάσταση ή αντεπανάσταση στην ιστορία δεν είναι χωρίς κόστος ή επιπλοκές – αλλά το εξής είναι αλήθεια: η δημόσια ζωή δεν θα είναι ποτέ η ίδια για τις επόμενες γενιές
Ηπιο δραματική αφηγηματική αλλαγή σε αυτήν την περίοδο μετά το lockdown ήταν η ανατροπή των αντιλήψεων για την ίδια την κυβέρνηση. Για δεκαετίες, ακόμη και αιώνες, η κυβέρνηση θεωρούνταν το απαραίτητο προπύργιο για την υπεράσπιση των φτωχών, την ενδυνάμωση των περιθωριοποιημένων, την επίτευξη δικαιοσύνης, ακόμη και των όρων ανταγωνισμού στο εμπόριο, και την εγγύηση δικαιωμάτων σε όλους.
By Jeffrey Tucker /brownstone.org
Η κυβέρνηση ήταν ο σοφός διαχειριστής, περιορίζοντας τον υπερβολικό λαϊκιστικό ενθουσιασμό, αμβλύνοντας τον αντίκτυπο της άγριας δυναμικής της αγοράς, εγγυώμενη την ασφάλεια των προϊόντων, διαλύοντας επικίνδυνες εστίες συσσώρευσης πλούτου και προστατεύοντας τα δικαιώματα των μειονοτικών πληθυσμών. Αυτό ήταν το ήθος και η αντίληψη.
Η ίδια η φορολογία πουλιόταν στον πληθυσμό για αιώνες ως το τίμημα που πληρώνουμε για τον πολιτισμό, ένα σύνθημα χαραγμένο σε μάρμαρο στα κεντρικά γραφεία της IRS στην Ουάσινγκτον και αποδιδόμενο στον Oliver Wendell Holmes Jr., ο οποίος το είπε αυτό το 1904, δέκα χρόνια πριν ο ομοσπονδιακός φόρος εισοδήματος νομιμοποιηθεί καν στις ΗΠΑ.
Αυτός ο ισχυρισμός δεν αφορούσε μόνο μια μέθοδο χρηματοδότησης. Ήταν ένα σχόλιο για την αντιληπτή αξία ολόκληρου του δημόσιου τομέα.
Ναι, αυτή η άποψη είχε αμφισβητίες από τη δεξιά και την αριστερά, αλλά οι ριζοσπαστικές κριτικές τους σπάνια κατέλαβαν την κοινή γνώμη με διαρκή τρόπο.
Κάτι παράξενο συνέβη το 2020.
Οι περισσότερες κυβερνήσεις σε όλα τα επίπεδα σε όλο τον κόσμο στράφηκαν εναντίον των λαών τους. Ήταν ένα σοκ επειδή οι κυβερνήσεις δεν είχαν επιχειρήσει ποτέ πριν κάτι τόσο τολμηρό. Ισχυρίστηκαν ότι ασκούσαν κυριαρχία σε ολόκληρο το μικροβιακό βασίλειο, σε όλο τον κόσμο. Θα αναδείκνυε αυτή την απίθανη αποστολή ως έγκυρη με την κυκλοφορία ενός μαγικού φίλτρου που παρασκευάστηκε και διανεμήθηκε με τους βιομηχανικούς εταίρους της, οι οποίοι αποζημιώθηκαν πλήρως για αξιώσεις ευθύνης.
Αρκεί να πούμε ότι το φίλτρο δεν λειτούργησε. Όλοι κόλλησαν Covid ούτως ή άλλως. Σχεδόν όλοι το απέρριψαν. Σε όσους πέθαναν συχνά στερούνταν κοινές θεραπείες για να ανοίξει ο δρόμος για μια ένεση που σημείωσε το υψηλότερο ποσοστό τραυματισμών και θανάτων που έχουν καταγραφεί δημόσια. Ένα χειρότερο φιάσκο θα ήταν δύσκολο να εφευρεθεί εκτός της δυστοπικής μυθοπλασίας.
Σε αυτή τη μεγάλη σταυροφορία συμμετείχαν όλα τα ηγετικά ύψη. Αυτό περιελάμβανε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον ακαδημαϊκό χώρο, την ιατρική βιομηχανία, τα συστήματα πληροφοριών και την ίδια την επιστήμη. Άλλωστε, η ίδια η έννοια της «δημόσιας υγείας» υπονοεί μια προσπάθεια «ολόκληρης της κυβέρνησης» και μιας «ολόκληρης της κοινωνίας». Πράγματι, η επιστήμη – με το υψηλό της κύρος που αποκτήθηκε από πολλούς αιώνες επιτευγμάτων – άνοιξε τον δρόμο.
Οι πολιτικοί – οι άνθρωποι για τους οποίους ψηφίζει το κοινό και που σχηματίζουν τη μοναδική πραγματική σύνδεση που έχει ο λαός με τα καθεστώτα υπό τα οποία ζει – συνέχισαν, αλλά δεν φαινόταν να έχουν τον έλεγχο. Ούτε τα δικαστήρια φαινόταν να έχουν ιδιαίτερο ρόλο. Έκλεισαν μαζί με τις μικρές επιχειρήσεις, τα σχολεία και τους χώρους λατρείας.
Οι δυνάμεις ελέγχου σε κάθε έθνος ανήκαν σε κάτι άλλο που κανονικά δεν θεωρούσαμε κυβέρνηση. Ήταν οι διοικητές που κατείχαν υπηρεσίες που θεωρούνταν ανεξάρτητες από την ευαισθητοποίηση ή τον έλεγχο του κοινού. Συνεργάζονταν στενά με τους βιομηχανικούς εταίρους τους στην τεχνολογία, τη φαρμακευτική, τον τραπεζικό τομέα και την εταιρική ζωή.
Το Σύνταγμα δεν είχε σημασία. Ούτε η μακρά παράδοση των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και του νόμου. Το εργατικό δυναμικό χωρίστηκε σε απαραίτητο και μη απαραίτητο για να επιβιώσει η μεγάλη έκτακτη ανάγκη. Οι ουσιώδεις άνθρωποι ήταν η άρχουσα τάξη συν οι εργαζόμενοι που την υπηρετούν. Όλοι οι άλλοι θεωρούνταν μη απαραίτητοι για την κοινωνική λειτουργία.
Υποτίθεται ότι ήταν για την υγεία μας – η κυβέρνηση απλώς μας φρόντιζε – αλλά αυτός ο ισχυρισμός έχασε γρήγορα την αξιοπιστία του, καθώς η ψυχική και σωματική υγεία έπεσε κατακόρυφα. Η απελπισμένη μοναξιά αντικατέστησε την κοινότητα. Αγαπημένα πρόσωπα χωρίστηκαν βίαια. Οι ηλικιωμένοι πέθαναν μόνοι τους με ψηφιακές κηδείες. Γάμοι και λατρεία ακυρώθηκαν. Τα γυμναστήρια έκλεισαν και αργότερα άνοιξαν μόνο για τους μασκοφόρους και τους εμβολιασμένους. Οι τέχνες πέθαναν. Η κατάχρηση ουσιών εκτοξεύτηκε στα ύψη επειδή, ενώ όλα τα άλλα ήταν κλειστά, τα καταστήματα ποτών και τα καταστήματα κάνναβης ήταν ανοιχτά.
Εδώ ήταν που οι αντιλήψεις άλλαξαν δραματικά. Η κυβέρνηση δεν ήταν αυτό που νομίζαμε. Είναι κάτι άλλο. Δεν εξυπηρετεί το κοινό. Εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα είναι βαθιά συνυφασμένα με τον ιστό της βιομηχανίας και της κοινωνίας των πολιτών. Οι υπηρεσίες αιχμαλωτίζονται. Η γενναιοδωρία ρέει κυρίως στους καλά συνδεδεμένους.
Οι λογαριασμοί πληρώνονται από τους ανθρώπους που θεωρούνταν μη απαραίτητοι και οι οποίοι τώρα αποζημιώνονταν για τα προβλήματα με άμεσες πληρωμές που δημιουργήθηκαν από ένα τυπογραφείο. Μέσα σε ένα χρόνο, αυτό εμφανίστηκε με τη μορφή πληθωρισμού που μείωσε δραματικά το πραγματικό εισόδημα κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κρίσης.
Αυτό το τεράστιο πείραμα φαρμακολογικού σχεδιασμού κατέληξε να ανατρέψει την ρουμπρίκα αφήγησης που κάλυπτε σε μεγάλο βαθμό τις δημόσιες υποθέσεις για όλη τη ζωή όλων. Η τρομερή πραγματικότητα μεταδιδόταν σε ολόκληρο τον πληθυσμό με τρόπους που κανείς δεν είχε βιώσει ποτέ πριν. Αιώνες φιλοσοφίας και ρητορικής διαλύονταν μπροστά στα μάτια μας, καθώς ολόκληροι πληθυσμοί έρχονταν αντιμέτωποι με το αδιανόητο: η κυβέρνηση είχε μετατραπεί σε μια μεγάλη απάτη ή ακόμα και σε μια εγκληματική επιχείρηση, σε έναν μηχανισμό που εξυπηρετούσε μόνο σχέδια της elite και θεσμούς της elite.
Όπως αποδείχθηκε, γενιές ιδεολογικής φιλοσοφίας κυνηγούσαν φανταστικά κουνέλια. Αυτό ισχύει για όλες τις κύριες συζητήσεις για τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, αλλά και για τις παράπλευρες συζητήσεις για τη θρησκεία, τα δημογραφικά στοιχεία και πολλά άλλα. Σχεδόν όλοι είχαν αποσπαστεί από το να βλέπουν τα πράγματα που έχουν σημασία, κυνηγώντας πράγματα που στην πραγματικότητα δεν είχαν σημασία.
Αυτή η συνειδητοποίηση διέσχιζε τα τυπικά κομματικά και ιδεολογικά όρια. Όσοι δεν ήθελαν να σκέφτονται ζητήματα ταξικής σύγκρουσης έπρεπε να αντιμετωπίσουν τους τρόπους με τους οποίους ολόκληρο το σύστημα υπηρετούσε μια τάξη εις βάρος όλων των άλλων. Οι υποστηρικτές της κυβερνητικής ευεργεσίας αντιμετώπισαν το αδιανόητο: η αληθινή τους αγάπη είχε γίνει κακόβουλη. Οι υπέρμαχοι της ιδιωτικής επιχείρησης έπρεπε να αντιμετωπίσουν τους τρόπους με τους οποίους οι ιδιωτικές εταιρείες συμμετείχαν και επωφελήθηκαν από ολόκληρο το φιάσκο. Συμμετείχαν όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα και οι δημοσιογραφικοί υποστηρικτές τους.
Κανενός οι ιδεολογικές προηγούμενες απόψεις δεν επιβεβαιώθηκαν στην πορεία των γεγονότων και όλοι αναγκάστηκαν να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος λειτουργούσε με πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτό που μας είχαν πει. Οι περισσότερες κυβερνήσεις στον κόσμο είχαν ελεγχθεί-κυριευτεί από ανθρώπους που κανείς δεν εξέλεξε και αυτές οι διοικητικές δυνάμεις ήταν πιστές όχι στους ψηφοφόρους αλλά στα βιομηχανικά συμφέροντα στα μέσα ενημέρωσης και τη φαρμακευτική, ενώ οι διανοούμενοι στους οποίους είχαμε από καιρό εμπιστοσύνη να πουν την αλήθεια συμφώνησαν ακόμη και με τους πιο τρελούς ισχυρισμούς, καταδικάζοντας παράλληλα τη διαφωνία.
Κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο συγκεχυμένα, κανείς που ήταν υπεύθυνος για αυτήν την καταστροφή δεν παραδέχτηκε το λάθος του ή έστω εξήγησε τον τρόπο σκέψης του. Τα φλέγοντα ερωτήματα ήταν και είναι τόσο ογκώδη που είναι αδύνατο να απαριθμηθούν πλήρως. Στις ΗΠΑ, υποτίθεται ότι υπήρχε μια επιτροπή για την Covid, αλλά δεν σχηματίστηκε ποτέ. Γιατί; Επειδή οι επικριτές υπερείχαν κατά πολύ των απολογητών, και μια δημόσια επιτροπή αποδείχθηκε πολύ επικίνδυνη.
Πολλή αλήθεια θα μπορούσε να βγει στο φως, και μετά τι θα συνέβαινε; Πίσω από τη λογική της δημόσιας υγείας για την καταστροφή, υπήρχε ένα κρυφό χέρι: συμφέροντα εθνικής ασφάλειας που ριζώνουν στη βιομηχανία βιολογικών όπλων που εδώ και καιρό ζούσε υπό απόρρητη κάλυψη. Αυτό είναι πιθανώς αυτό που εξηγεί το παράξενο ταμπού σχετικά με όλο αυτό το θέμα. Όσοι γνωρίζουν δεν μπορούν να πουν, ενώ οι υπόλοιποι από εμάς που το ερευνούμε αυτό εδώ και χρόνια έχουμε περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις.
Ενώ περιμένουμε μια πλήρη απολογισμό για το πώς συντρίφθηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες παγκοσμίως – αυτό που ο Javier Mile έχει χαρακτηρίσει «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» – δεν υπάρχει αμφιβολία για την πραγματικότητα επί τόπου. Ήταν βέβαιο ότι θα υπήρχε ένα πλήγμα, η αγριότητα του οποίου θα εντείνεται μόνο όσο καθυστερεί η δικαιοσύνη.
Για αρκετά χρόνια, ο κόσμος περίμενε τις πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και πνευματικές επιπτώσεις, ενώ οι δράστες ήλπιζαν ότι όλο το θέμα θα εξαφανιζόταν. «Ξεχάστε τον Covid», μας έλεγαν συνεχώς, και όμως το μέγεθος και η κλίμακα της καταστροφής δεν εξαφανίζονταν.
Ζούμε τώρα εν μέσω αυτού, με αποκαλύψεις λεπτό προς λεπτό για το πού πήγαν τα χρήματα και ποιοι ακριβώς εμπλέκονταν. Πολλαπλά τρισεκατομμύρια σπαταλήθηκαν καθώς το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων κατέρρευσε, και τώρα ένα από τα φλέγοντα ερωτήματα είναι: ποιος πήρε τα χρήματα; Καριέρες καταστρέφονται καθώς διάσημοι σταυροφόροι κατά των εταιρειών, όπως ο Bernie Sanders, αποδεικνύονται ο μεγαλύτερος δικαιούχος φαρμακευτικής γενναιοδωρίας-χορηγίας της Γερουσίας των ΗΠΑ, εκτεθειμένοι στον κόσμο.
Η ιστορία του Sanders, είναι απλώς ένα από τα δεδομένα εκατομμυρίων. Τα νέα για τον τεράστιο αριθμό των απάτης ξεχύνονται σαν χιονοστιβάδα λεπτό προς λεπτό. Οι εφημερίδες που νομίζαμε ότι κατέγραφαν τη δημόσια ζωή αποδείχθηκαν ότι ήταν σε πλήρη έλεγχο. Οι ελεγκτές γεγονότων δούλευαν πάντα για την άμορφη μάζα. Οι λογοκριτές προστάτευαν μόνο τους εαυτούς τους. Οι επιθεωρητές που πιστεύαμε ότι παρακολουθούσαν ήταν πάντα στο παιχνίδι. Τα δικαστήρια που παρακολουθούσαν την κυβερνητική υπερβολή το επέτρεπαν. Οι γραφειοκρατίες που είχαν αναλάβει την εφαρμογή της νομοθεσίας ήταν οι ίδιες ανεξέλεγκτες και μη εκλεγμένες νομοθετικές αρχές.
Η μετατόπιση απεικονίζεται όμορφα από την USAID, μια υπηρεσία 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ισχυριζόταν ότι έκανε ανθρωπιστικό έργο, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα κρυφό ταμείο για αλλαγή καθεστώτος, επιχειρήσεις βαθέος κράτους- deep state, λογοκρισία και διαφθορά ΜΚΟ σε μια κλίμακα που δεν έχουμε ξαναδεί. Τώρα έχουμε τα έσοδα. Ολόκληρη η υπηρεσία, που κυριαρχεί στον κόσμο σαν ανεξέλεγκτος κολοσσός για δεκαετίες, φαίνεται να προορίζεται για τον σωρό των σκουπιδιών.
Και ούτω καθεξής.
Συχνά παραβλέπεται σε όλα τα σχόλια της εποχής μας το πώς η δεύτερη κυβέρνηση Τrump είναι Ρεπουμπλικανική μόνο κατ’ όνομα, αλλά αποτελείται κυρίως από πρόσφυγες από το άλλο κόμμα. Σημειώστε τα ονόματα (Trump, Vance, Musk, Kennedy, Gabbard, και ούτω καθεξής) και θα βρείτε άτομα που μόλις πριν από λίγα χρόνια συνδέονταν με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Αυτό σημαίνει ότι αυτή η επιθετική εκρίζωση του βαθέος κράτους-deep state επιτυγχάνεται από αυτό που είναι ένα de facto τρίτο κόμμα που στοχεύει στην ανατροπή των κατεστημένων των παλαιών. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις ΗΠΑ: η ίδια δυναμική διαμορφώνεται σε όλο τον βιομηχανοποιημένο κόσμο.
Ολόκληρο το σύστημα διακυβέρνησης – που ορθώς νοείται όχι ως ένας δημοκρατικά εκλεγμένος αγωγός των συμφερόντων του λαού, αλλά αντίθετα ως ένα περίπλοκο και μη εκλεγμένο δίκτυο ανεξιχνίαστης βιομηχανικής εκβιαστικής δραστηριότητας στα χέρια μιας άρχουσας τάξης – φαίνεται να διαλύεται μπροστά στα μάτια μας.
Είναι σαν τα παλιά επεισόδια του Scooby-Doo, όταν το τρομακτικό φάντασμα ή το μυστηριώδες φάντασμα βγάζει τη μάσκα και είναι ο δήμαρχος της πόλης, ο οποίος στη συνέχεια διακηρύσσει ότι θα τη γλίτωνε αν δεν υπήρχαν αυτά τα παιδιά που ανακατεύονται.
Τα παιδιά που ανακατεύονται τώρα περιλαμβάνουν τεράστια τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού, που καίγονται από μια παθιασμένη επιθυμία να καθαρίσουν τον δημόσιο τομέα, να αποκαλύψουν τις βιομηχανικές απάτες, να αποκαλύψουν όλα τα μυστικά που έχουν φυλαχθεί για δεκαετίες, να δώσουν πίσω την εξουσία στα χέρια του λαού, όπως υποσχέθηκε η φιλελεύθερη εποχή πριν από πολύ καιρό, ενώ παράλληλα αναζητούν δικαιοσύνη για όλα τα αδικήματα αυτών των τελευταίων κολασμένων πέντε-έξι ετών.
Η επιχείρηση Covid ήταν μια τολμηρή παγκόσμια προσπάθεια να αναπτυχθεί όλη η δύναμη της κυβέρνησης – σε όλες τις κατευθύνσεις από και προς τις οποίες ρέει – στην υπηρεσία ενός στόχου που δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ πριν στην ιστορία. Το να πούμε ότι απέτυχε είναι η υποτίμηση του αιώνα. Αυτό που έκανε ήταν να εξαπολύσει πυρκαγιές οργής σε όλο τον κόσμο, και ολόκληρα παλαιά συστήματα βρίσκονται σε διαδικασία καύσης.
Πόσο βαθιά είναι η διαφθορά; Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν το εύρος και το βάθος της.
Ποιος το μετανιώνει αυτό; Είναι τα παλαιά μέσα ενημέρωσης, το παλαιωμένο ακαδημαϊκό κατεστημένο, το παλαιωμένο εταιρικό κατεστημένο, οι παλαιοί δημόσιοι οργανισμοί, η παλαιά στα πάντα, και αυτή η λύπη δεν γνωρίζει κομματικά ή ιδεολογικά όρια.
Και ποιος το γιορτάζει αυτό ή, τουλάχιστον, απολαμβάνει την αναταραχή και την επευφημεί; Είναι τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, η γνήσια βάση, οι αξιοθρήνητοι και οι ασήμαντοι, οι λεηλατημένοι και οι καταπιεσμένοι, οι εργάτες και οι αγρότες που αναγκάστηκαν να υπηρετούν τις elites για χρόνια, αυτοί που έχουν πραγματικά περιθωριοποιηθεί μέσα από δεκαετίες αποκλεισμού από τη δημόσια ζωή.
Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πού καταλήγει αυτό – και καμία επανάσταση ή αντεπανάσταση στην ιστορία δεν είναι χωρίς κόστος ή επιπλοκές – αλλά το εξής είναι αλήθεια: η δημόσια ζωή δεν θα είναι ποτέ η ίδια για τις επόμενες γενιές.
>
Jeffrey Tucker, [photo], is Founder, Author, and President at Brownstone Institute. He is also Senior Economics Columnist for Epoch Times, author of 10 books, including Life After Lockdown, and many thousands of articles in the scholarly and popular press. He speaks widely on topics of economics, technology, social philosophy, and culture.
kourdistoportocali.com
