Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Η NOMOΘΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Οι νόμοι στην αρχαία Ελλάδα εiναι χαρακτηριστικοί. Νόμοι Σόλωνος, κεφάλαιο 5, άρ. 332 :
Αν τις Αθηναίος εταιρήση, με έξεστω αυτω των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς σταφονοφορίες σταφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω. Εάν δε ταύτα τις ποιή, καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω”. Ακόμη ο Αιλιανός μας αναφέρει σχετικα : “O Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε καμία σχέση με αισχρότητες.
Eάν ποτέ κάποιος έφηβος τολμούσε να ανεχθεί ασέλγεια εις βάρος του ή εάν κάποιος άλλος έφηβος επιχειρούσε να ασελγήσει εις βάρος κάποιου άλλου, δεν συνέφερε κανέναν απ’ τους δύο να καταντροπιάσουν την Σπάρτη, αφού σε τέτοια περίπτωση ή εξοριζόντουσαν εφ’ όρου ζωής από την Σπάρτη ή έχαναν την ζωή τους” (Αιλιανού στο έργο του «Ποικίλη Ιστορία ΙΙΙΙ, 12).
Σύμφωνα με τους νεοταξίτες όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κίναιδοι. Όμως δεν ήταν μόνον οι Έλληνες της αρχαιότητος “κίναιδοι”, αλλά ήταν και οι Έλληνες Χριστιανοί, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εντούτοις οι νόμοι που είχαν οι προγονοί μας, κατά την αρχαία και την μεσαιωνική εποχή ενάντια στους αισχρούς κίναιδους τους διαψεύδουν. Εάν ήταν υπέρ των κίναιδων και ήταν και οι ίδιοι, δεν θα είχαν τέτοιους νόμους τους οποίους μάλιστα εφάρμοζαν με αυστηρότητα όλους εκείνους τους αιώνες, ενάντια στις παρά φύσιν πράξεις. Ο Μ. Κωνσταντίνος διέταξε το γκρέμισμα ενός δαιμονικού εβραϊκού ναού της Αφροδίτης, στα Ιεροσόλυμα, διότι εκεί δεν εκδίδονταν μόνο κορίτσια-γυναίκες, όπως στους υπόλοιπους εωσφορικούς ναούς της Αφροδίτης, αλλά εκδιδόταν και αγόρια ως παθητικοί ομοφυλόφιλοι. Ο Μέγας Θεοδόσιος το 390 μ.Χ, με ένα διάταγμα του, προέβλεπε την θανατική ποινή, για τον πειθαναγκασμό, η το εμπόριο ανδρών για πορνεία.
Το 533 μ.Χ., ο Ιουστινιανός έθεσε όλες τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις κάτω από την ίδια κατηγορία με την μοιχεία. Επέβαλε και για τα δύο αδικήματα την θανατική ποινή. Όλα αυτά σε συνέχεια των αξιωμάτων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων-σοφών και αξιωματούχων της αρχαιότητος, οι οποίοι στερούσαν στους κίναιδους όλα τους τα πολιτικά δικαιώματα. Είχαμε μέχρι και την θανατική ποινή ανάλογα με την βαρύτητα του ομοφυλοφιλικού παραπτώματος. Κατά την αρχαία κλασική περίοδο οι κίναιδοι, δεν είχαν δικαίωμα να γίνουν ιερείς, κήρυκες, να καταλάβουν μια θέση στην εκκλησία του δήμου. Επίσης δεν είχαν δικαίωμα να κάνουν μηνύσεις και να είναι μάρτυρες κατηγορίας κλπ. Γενικότερα δεν είχαν καμία θέση στην δημόσια ζωή στην αρχαία Ελλάδα. Πολύ ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του Αισχύνη στον οποίο έκανε μήνυση ένας κίναιδος. Ο Αισχύνης απέδειξε ότι ο Τίμαρχος ήταν κίναιδος, και ότι με βάση τους νόμους της Αθηναϊκής πολιτείας δεν είχε κανένα απολύτως δικαίωμα να κάνει μήνυση.
Η κατηγορία ενάντια στον ρήτορα Αισχύνη, έπαψε να υφίσταται, και ο Τίμαρχος όπως αναφέρεται σε κάποιες πηγές αυτοκτόνησε λίγο αργότερα. Ο τρόπος ζωής των αρχαίων Ελλήνων και η περί ηθικής αντιλήψεις τους είχαν πάντοτε ως αρχή τα χρηστά ήθη και την εγκράτεια. Για αυτό καυτηριαζόταν με πολύ σκληρό τρόπο η άρρωστη ψυχικά πράξη της παιδεραστίας και της ομοφυλοφιλίας, την οποία δικαίως θεωρούσαν εωσφορική και την πιο αισχρή από όλες τις πράξεις. Τα είδη της αρσενοκοιτίας, ήταν τρία: το πρώτο ήταν «το παρ’ άλλων παθεί, το δεύτερο ήταν το ποιήσαι εις έτερον, και το τρίτο και αισχρότερο, το παθείν παρ’ ετέρου και ποιήσαι εις έτερον.
Μεταξύ άλλων οι προγονοί μας είχαν την πεποίθηση, ότι αν συναντούσαν κάποιο κίναιδο το πρωί στον δρόμο, αυτό ήταν κακός οιωνός. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι εάν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κίναιδοι δεν θα είχαν την γενναιότητα να πολεμούν επί τόσους αιώνες και να κερδίζουν τόσες πολλές μάχες και πολέμους. Οι κίναιδοι ως θηλυπρεπείς είναι δειλοί για αυτό δεν έχουν την δύναμη την ψυχική και την ηθική για να πολεμήσουν. Ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής, στις τραγωδίες του μας αναφέρει για τον Λάιο. Ο Λάιος, ο Φοίνικας-δωδεκαθειστής, από την αρχαία Θήβα, ήταν προσκεκλημένος του βασιλιά Πέλοπα. Κατά την διάρκεια της φιλοξενίας αυτής, ο Λάιος ως γνήσιος εωσφοριστής, ερωτεύτηκε τον γιο του βασιλιά Πέλοπα, τον Χρύσιππο. Για αυτό παρά την θέληση του Χρυσίππου ο Λάιος θα τον βιάσει.
Ο Πρίγκιπας Χρύσιππος αντιλαμβανόμενος πλέον την ανεπανόρθωτη βλάβη που του προξένησε, ο παρανοϊκός-σατανιστής Λάιος, θα αυτοκτονήσει από ντροπή. Στην συνέχεια ο Βασιλιάς Πέλοπας θα δώσει την εντολή να συλλάβουν τον Λάιο, όμως εκείνος θα επιτύχει να διαφύγει. Όταν επέστρεψε ο Λάιος στην Θήβα εξαιτίας αυτής της ανώμαλης πράξης θα ξεκινήσουν μια σειρά από δεινά για τον ίδιο, για την οικογένεια του, αλλά και για ολόκληρη την πόλη των Θηβών η οποία δεν είχε καμιά συμμετοχή σε αυτό το απάνθρωπο έγκλημα. Αρχικά τον Λάιο θα τον σκοτώσει ο γιος του ο Οιδίποδας.
Στην συνέχεια ο Οιδίποδας θα παντρευτεί την μητέρα του, με την οποία θα κάνει τέσσερα παιδιά. Μετά ο Οιδίποδας θα τυφλωθεί και η μητέρα του θα αυτοκτονήσει. Παράλληλα θα αρχίσουν και τα πολύ φοβερά δεινά για ολόκληρη την πόλη της Θήβας, της οποίας οι κάτοικοι σας επαναλαμβάνω δεν είχε καμία απολύτως συμμετοχή στις ανωμαλίες του Λάιου. Εάν η αρχαία Ελληνική κοινωνία των Αθηνών αλλά και όλης της Ελλάδος ήταν υπέρ των κίναιδων, τότε σε καμία των περιπτώσεων δεν θα τα έγραφε όλα αυτά ο μεγάλος τραγικός ποιητής ο Σοφοκλής. Αντιθέτως θα έγραφε ότι ο Λάιος με τον Χρύσιππο έγιναν ζευγάρι, έζησαν ευτυχισμένοι και κύλησαν όλα ομαλά. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό γεγονός, ήταν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας, που συμμετείχαν, μαζί με την αδελφή του Αρμοδίου στα Παναθήναια. Οι γνήσιοι Έλληνες τους απομάκρυναν διότι ήταν κίναιδοι, αλλοδαποί, και το κορίτσι ήταν ελευθέρων ηθών. Σε περίπτωση κατά την οποία ήταν αποδεκτοί οι κίναιδοι και οι πόρνες δεν θα τους απομάκρυναν από τα Παναθήναια.
Όπως είδατε δολίως οι νεοταξίτες, αποκαλούν ¨μισογυνισμό”, την Χριστιανική ηθική, την οποία δίδαξαν και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί.
Η μόδα είναι Θεοκατάρατη, έλεγε στα κηρύγματα του, ο Πατέρας Σάββας Αχιλλέως και ότι οι γυναίκες έχουν απολέσει κάθε ίχνους σεβασμού και αξιοπρέπειας, τόνιζε ο Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. Αναφέρει ενδεικτικά περί αυτού ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος : “Οι Ελληνίδες εμιμήθησαν τας επί των σκηνών των θεάτρων και κινηματογράφων. Προ 60 ετών εις την Ελλάδα δεν υπήρχε γυνή ασέμνως ενδεδυμένη, ούτε πλουσία ούτε πτωχή, ούτε μεγάλη ούτε μικρή· εντρέπετο να ίδη τις γυμνόν όχι το χέρι, ή πόδι, ή τράχηλον αλλά και αυτό το πρόσωπόν των. Διά τούτο αι μεν των πόλεων, ιδίως αι των πλουσίων κυρίαι, όταν εξήρχοντο εις περίπατον, ή μετέβαινον εις επισκέψεις, είχον καλύπτρας εις το πρόσωπον, αι δε των επαρχιών, ιδίως των χωρίων, είχον μανδήλας, με τας οποίας εκάλυπτον όχι μόνον τας κεφαλάς, αλλά και τα πρόσωπα και μόνον γυμνόν μέρος έμενον οι οφθαλμοί διά να βλέπωσι και η ρις διά να αναπνέωσιν· πολλάκις εκάλυπτον και την ρίνα και όταν συνήντων ή ωμίλουν με άνδρας ένευον προς τα κάτω· σπάνιαι εβάφοντο· εβάφοντο ιδίως αι των θεάτρων και των οίκων ανοχής. Εις τας περισσοτέρας εκκλησίας είχον τα λεγόμενα δικτυωτά, διά να μη βλέπουν οι άνδρες τας γυναίκας, δι’ αυτό αι πορνείαι, αι μοιχείαι, αι εκτρώσεις, τα διαζύγια εσπάνιζον, η δε αποφυγή της τεκνογονίας ήτις εγενικεύθη ακόμη και εις τα μικρότερα χωρία της Ελλάδος και εις τα αγροικίας, ήτο άγνωστος καθώς ήτο άγνωστον και το σιγάρο και η χαρτοπαιξία εις τας γυναίκας. H ἄσεμνη ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν εἶναι ἀνάρμοστη καί ἐνάντια στίς Ἀποστολικές καί Πατερικές Παραδόσεις. Οἱ περισσότερες ἀπό τίς γυναῖκες ἔχουν τρελλαθεῖ. Ἔχουν ἀποβάλλει τήν σεμνότητα, τήν ντροπή, τήν συστολή καί γυμνώθηκαν, ἔγιναν ἀναίσχυντες, καί ὄχι μόνο στούς δρόμους καί τίς πλατεῖες περπατοῦν γιά νά ἐπιδείξουν γυμνές τίς σάρκες τους καί τά βαμμένα τους χείλη, μάτια, βλέφαρα, πρόσωπα καί νύχια, γιά νά δελεάσουν τούς ἄνδρες, ἀλλά εἰσέρχονται χωρίς φόβο καί στούς ἱερούς Ναούς, ὄχι βέβαια γιά νά προσευχηθοῦν, ἀλλά γιά νά βεβηλώσουν, να μολύνουν καί σκανδαλίσουν τούς ἐκκλησιαζόμενους.
Καλό νομίζω εἶναι νά ἀπαγορευθῆ ἡ εἴσοδος στούς Ναούς τέτοιων γυναικῶν μέχρις ὅτου διορθωθοῦν. Ἄς εἴμαστε, πάντοτε ντυμένοι τόν Χριστό· ἄς σκεπτώμαστε πάντοτε τό χάρισμα τῆς υἱοθεσίας πού πήραμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα, τίς ὑποσχέσεις πού δώσαμε, καί νά ἀγαπᾶμε Αὐτόν μέ ὅλη μας τήν ψυχή καί τήν καρδιά, γιά νά εἴμαστε καί ἐδῶ στήν πρόσκαιρη ζωή μαζί μέ τόν Χριστό ἑνωμένοι καί στήν αἰωνιότητα. Μή πλανώμεθα, ἀγαπητοί, τά ἔργα μας δείχνουν τί ἔχουμε στό νοῦ μας. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς σημερινῆςξ γενεᾶς στό νοῦς κάθε μέρα ἔχουμε τί θά φᾶμε καί τί θά πιοῦμε! Τί δέν νά πῶ καί γιά τίς γυναῖκες; Δέν ἔχουν ἄλλο στό νοῦ τους παρά πῶς νά στολιστοῦν. Συναγωνίζονται ποιά θά ξεπεράση τήν ἄλλη στόν στολισμό. Τί πάλι νά πῶ καί γιά τήν ἄσεμνη ἐνδυμασία, τήν ὁποία ὁ ἐφευρέτης τῆς κακίας Διάβολος ἐδίδαξε τίς γυναῖκες νά ντύνωνται μέ γυμνά χέρια, στήθη καί πόδια; Ἀλίμονον, ἀλίμονον γιά τήν ἄθλια κατάσταση τῶν Χριστιανῶν! Κρύψε με, Θεέ μου, ἤ πᾶρε με, γιά νά μή βλέπω τέτοιες αἰσχρότητες καί ἀθλιότητες! Πῶς δέν αἰσχύνονται οἱ γυναῖκες τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν; Οἱ γυναῖκες τῶν Τούρκων νά ντύνωνται κόσμια καί νά καλύπτουν καί τό πρόσωπο, γιά νά μή δίδουν σκάνδαλο στούς ἄνδρες, καί οἱ Ἑλληνίδες καί οἱ γυναῖκες τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν παράδοση ἀπό τόν Χριστό, πῶς ἔφθασαν σέ σημεῖο τέλειας παραφροσύνης, μέ τόν τρόπο πού ντύνονται; Ἄς ἀπαγορεύσουμε τήν εἴσοδο στούς Ναούς, ἰδιαίτερα κατά τίς Ἀκολουθίες καί Λειτουργίες, ἀνδρῶν καί γυναικῶν πού ντύνονται ἄσεμνα, γιά νά ἔλθη ἡ Χάρις, ἡ εὐλογία καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἐπάνω μας καί δοῦμε καλές ἡμέρες. Ὁ θεῖος Χρυσόστομος ἐρωτηθείς, πότε θά εἶναι τό τέλος, ἀπάντησε· ὅταν θά ἐκλείψη ἡ ντροπῆ ἀπό τίς γυναῖκες. Καί μία ἄγραφος προφητεία λέγει· ὅ,τι τό τέλος τῶν αἰώνων θά γίνη ὅταν οἱ ἄνδρες γίνουν γυναῖκες καί οἱ γυναῖκες ἄνδρες. Στίς ἡμέρες μας βλέπουμε τήν ἐκπλήρωσή τους”. Αυτά μας δίδαξε ο γέροντας Φιλόθεος. Να περάσουμε τώρα να δούμε, ΄τι έλεγε ο Άγιος Παϊσιος για τους σοδομισμούς και τις σεξουαλικές ανωμαλίες
Εκείνο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στην κυρία εκείνη, ήταν η επιμονή του Οσίου Παϊσίου να καταγγείλει τον «Πνευματικό» του συζύγου της στον Επίσκοπο του για να τον καθαιρέσει. Της είπε επί λέξει: «Να πας να το πείς στο Δεσπότη για να τον ξυρίσει!!! Στις σιχαμερότερες και θανασιμότερες αμαρτίες που έχει να παρουσιάσει ο εκπεσών άνθρωπος. Εξήγησε ότι μέσω αυτών των αμαρτιών επεισέρχεται ο διάβολος στο γάμο και φυγαδεύεται ο Παράκλητος. Γίνονται οι άνθρωποι υποκτηνώδη όντα, που έπρεπε να εντρέπονται τα φυσιολογικά κτήνη και να διδάσκονται απ’ αυτά. Ανέφερε ακόμη ότι είναι αναίρεση του σκοπού του γάμου που διασώζει το κατά φύσιν και αναγάγει στο υπερ φύσιν, και ότι οι βδελυρές και πυρίκαυστες ουρανόθεν στα Σόδομα αυτές πράξεις είναι οι προσφιλέστερες στον διάβολο, γιατί οδηγούν τον κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού πλασθέντα άνθρωπο, στην κατακόρυφη πτωτική κατεύθυνση του διεστραμμένου δαίμονα, και όχι στην υπερυψωθείσα θριαμβευτική θέση, που υπέδειξε η τεθεωμένη ανθρώπινη φύση που προσέλαβε ο Χριστός, ήτοι στα δεξιά του Πατρός”. Βλέπουμε εδώ την ξεκάθαρη, σύμφωνη με όλους τους Αγίους Πατέρες, θέση του Αγίου Παϊσίου, ενάντια στις όποιες σαρκικές διαστροφές είτε εκτός, είτε εντός του γάμου. Αυτές καθιστούν το γάμο έναν σοδομισμό με καταστροφικές συνέπειες τόσο στους συζύγους, τα τέκνα τους, την κοινωνία και το έθνος.” Για την ελευθερία και την επιβίωση του Ελληνικού έθνους απαιτείται ηθική και κατά φύσιν σεξουαλική ζωή. Οι γυναίκες ήταν και είναι τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς την επιστροφή τους στα Ελληνοχριστιανικά ήθη, δεν υπάρχει σωτηρία, και είναι κοινώς αποδεκτό-δεδομένο, ότι θα αφανιστούμε μέχρι ενός. Αυτό είναι αποδεκτό από όλους, κατά την σύγχρονη εποχή, ασχέτως εάν δεν τον εφαρμόζουν στην πράξη όλοι. Δυστυχώς την σύγχρονη εποχή, παρουσιάζεται το θλιβερό, και εθνικά καταστροφικό φαινόμενο, αρκετές γυναίκες, να είναι “Χριστιανές”, και να ζούνε με τον τρόπο ζωής του αρχαίου “Θεού” Σαβάζιου. O Χριστιανισμός είναι η μόνη σωτήρια οδός. Πρέπει άπαντες να εγκαταλείψουν, τον σεξουαλικό τρόπο ζωής του Βάκχου-Σαβάζιου, ώστε να έχουμε δικαίωμα στην Ελευθερία, και την εθνική επιβίωση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία καθόρισε τους τρόπους, σωτηρίας των πιστών, και του Ελληνικού έθνους, από τον σκοτεινό παγανισμό, αρχίζοντας από την συνειδητοποίηση της τραγικής συμφοράς, που προκάλεσε η σεξουαλική διαφθορά στον αρχαίο και τον σύγχρονο Ελληνικό κόσμο.
Οι ντυμένες-ηθικές γυναίκες έχουν αξιοπρέπεια, ενώ το πιο βασικό είναι ότι δημιουργούν υγιείς ερωτικές επιθυμίες και γεννούν Ήρωες, Αγίους και Αγίες. Αυτό γινόταν εδώ και αιώνες. Στον αντίποδα οι γυμνές-ανήθικες γυναίκες και όσες από αυτές αξίζουν, δημιουργούν εντελώς ακάθαρτες ορμές, με θλιβερό αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη σεξουαλική διαφθορά. Οι συνέπειες είναι κατά γενική παραδοχή καταστροφικές, καθώς οι περισσότερες γεννούν και μεγαλώνουν, δειλούς, θηλυπρεπείς ραγιάδες. Αυτές οι καταστάσεις, είναι τρομερές και δυσβάσταχτες, για το έθνος. Αυτό διότι η γύμνια και η σεξουαλική διαφθορά προκαλούν ανηθικότητα, χυδαιότητα, αμάθεια, ανομία, αταξία, αδικία και καταστροφή. Τις εποχές που ήταν ντυμένες οι Ελληνίδες το έθνος μεγαλουργούσε και ήταν στην κορυφή του κόσμου. Ήμασταν ως έθνος στην κορυφή του κόσμου, και είχαν την ψυχική-ηθική δύναμη οι πρόγονοι μας να υπερασπιστούν επί αρκετούς αιώνες την πατρίδα μας από πολλούς εξωτερικούς εχθρούς. Στην εποχή μας εξαιτίας των σεξουαλικών ανωμαλιών, σβήνουμε αργά και σταθερά ως έθνος. Μνημόνια, αυτοκτονίες, ορφανά παιδιά εξαιτίας των αυτοκτονιών, άνεργοι, άστεγοι, αδικημένοι κλπ.
Είναι κοινώς αποδεκτό και διαχρονικά αποδεδειγμένο ότι οι κόρες Χριστού, ήταν και είναι ευλογία για την Ελλάδα, είναι ευλογία για την κοινωνία. Στον αντίποδα οι κόρες του Εωσφόρου, με την μόδα, με τα σεξουαλικά έκτροπα, είναι εθνική καταστροφή. Οι γυναίκες είναι τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας όπως πολύ σωστά υπογράμμιζε στα κηρύγματα του ο πατέρας Σάββας Αχιλλέως. Ο νεοταξικός τρόπος ζωής είναι πολύ κενός και σάπιος. Αφήνει όλους τους ανθρώπους άδειους από συναισθήματα και ηθικές αξίες. Όσοι το αντιληφθούν αυτό απομακρύνονται πάρα πολύ γρήγορα από αυτή την παρακμιακή κατάσταση. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτήν την εποχή άγεται και φέρεται με βάση αυτά τα οποία θα καθορίσει η νεοταξική μόδα. Όσες ενδιαφέρονται να επιβιώσει το έθνος, πρέπει απαραιτήτος να εγκαταλείψουν, την νεοταξική μόδα. Είναι γνωστό ότι από τα αρχαία χρόνια, οι γυναίκες όλων των λαών που πιστεύουν στον Εωσφόρο είχαν έξω τις κοιλίες τους, έβαζαν σκουλαρίκια στον αφαλό, τατουάζ, καθώς επίσης έκαναν και πάσης φύσεως σεξουαλικές ανωμαλίες, για να υμνήσουν τον μιαρό τους αφέντη, τον σατανά. Το Ελληνικό έθνος, διαχρονικά επιβίωσε, εξαιτίας των σοφών, των αγίων, των Ηρώων και των χρηστών ηθών.
Εντούτοις με όπλο τα χρηστά ήθη και την σωστή παιδεία, μέσα σε επτά μόνον χρόνια,οι Έλληνες ανέκαμψαν, με αποτέλεσμα να πάρουν πίσω όλα τα κατακτημένα εδάφη από τους Πέρσες. Όμως οι προγονοί μας δεν σταμάτησαν εκεί αλλά πέρασαν στην αντεπίθεση, κατακτώντας ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Αυτό το έκανε ο Ηράκλειος με έναν τελείως απειροπόλεμο στρατό. Έναν Ελληνικό στρατό τον οποίο δημιούργησε εκ του μηδενός μέσα σε δέκα μήνες. Είδατε τι επέτυχαν οι Ένδοξοι πρόγονοι εξαιτίας των χρηστών ηθών, και της σωστής παιδείας ;
Ακόμη και ο Μ. Αλέξανδρος με πολύ έμπειρους και περισσότερους στρατιώτες, με ένα πανίσχυρο Ελληνικό Μακεδονικό βασίλειο πολιτικά-οικονομικά, και στρατιωτικά έκανε περισσότερο χρονικό διάστημα να κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία, σε σχέση με τον Ηράκλειο. Την εποχή του Μ. Αλέξανδρου δεν ήταν κατακτημένη η Ελλάδα και το Μακεδονικό βασίλειο.
Στον αντίποδα κατά την βασιλεία του Ηράκλειου επικρατούσε χάος και όλεθρος.
Η Ορθοδοξία προσφέρει τα πάντα, διότι εξευγενίζει, ισορροπεί,καλλιεργεί, ηρεμεί, ομορφαίνει τις ανθρώπινες ψυχές, τις γεμίζει με αγάπη για τον συνάνθρωπο, την ζωή και κάθε τι ωραίο. Από το απόγειον του Ελληνισμού, κατά τους μεσαιωνικούς αιώνες, βρεθήκαμε εκ νέου, σε πλήρη κατάπτωση κατά την σημερινή εποχή. Μοναδική λύση η επιστροφή στις διαχρονικές- πατροπαράδοτες Ελληνοχριστιανικές αξίες.
O Aρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γεννήθηκε στην Aνάληψη Τριχωνίδος, από ευσεβείς γονείς.
Ο Πατέρας Χαράλαμπος, επιθυμούσε μία καλύτερη και δίκαιη Χριστιανική κοινωνία, η οποία θα στηριχθεί μόνον στην διδασκαλία του Χριστού και στις Ελληνικές αξίες. Για αυτό αποφασίζει να γίνει ιεροκήρυκας. Με τα φλογερά κηρύγματα αγγίζει τις ψυχές των πιστών. Έπειτα εισέρχεται στον ιερὸ κλήρο. Ο Αρχιμανδρίτης κατά την διάρκεια, της ιεροσύνης του, διαπίστωσε πολὺ γρήγορα ότι λειτουργεί ένας νεοταξικός μηχανισμὸς, ποὺ αποσκοπεί, με προπαγάνδες και αντίχριστες αιρέσεις, να διαβρώσει την Ορθοδοξία και την Ελληνική κοινωνία. Βλέπει ότι οι αιρέσεις αυτὲς είναι καταστροφικές για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Αυτὴ η κατάσταση τον έκανε να ιδρύσει την “Πανελλήνια Ορθόδοξη Ένωση” (Π.Ο.Ε.), ένα, σωματείο, με πλούσια Χριστιανικὴ και αντινεοταξικὴ δράση. Μεταξύ άλλων τότε ο Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος, με αδιάσειστα στοιχεία αποκαλύπτει και καταγγέλλει τις αιρέσεις και όλα τα νεοταξικά κυκλώματα, που κρύβονται πίσω από αυτές.
Ο Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. ήταν Έλληνας, πατριώτης, για αυτό υπηρέτησε και πολέμησε, κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο. Στο μεγάλο αυτὸ έπος παίρνει μέρος ως υπαξιωματικός στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Με αφορμή την θητεία του, και την συμμέτοχη του στο αθάνατο εθνικό έπος, έγραψε το βιβλίο με τίτλο : “Το θαύμα των Ελλήνων του 1940 “.
Στον επικό πόλεμο του 1940, o Ελληνικός στρατός διακρινόταν για την πίστη του, και την ευσέβεια του. Στο μέτωπο η βλασφημία ήταν ανύπαρκτη. Οι στρατιώτες μας, αγωνίζονταν με πολύ μεγάλη πίστη στον Ιησού Χριστό, και κάτω από την σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δυστυχώς υπήρχαν και οι τραγικές εξαιρέσεις. Το θλιβερό περιστατικό, μας το διηγείται ως αυτόπτης μάρτυρας ο εξαιρετικός αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος, που τότε υπηρετούσε ως λοχίας του τάγματος των ευζώνων. Αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης : “Ήταν η 27η Δεκεμβρίου 1940, τότε που οι “Έλληνες αγωνίζονταν για τον ενδοξότερο αγώνα της πατρίδας. Η μάχη εμαίνετο στο Τεπελένι. Μεταγωγικά μετέφεραν πυρομαχικά στους μαχόμενους. Καθ‘ όδόν συναντούν τραυματία με τραύμα στην κνήμη. “Κουράγιο, συνάδελφε, του λένε. Θα γυρίσουμε και θα σε πάρουμε. Εκείνος βλασφήμησε το όνομα της Παναγίας. Στο άκουσμα της βλασφημίας έφριξαν οι στρατιώτες, διότι εκεί η βλασφημία είχε κοπεί εντελώς. “Συνάδελφε, του είπαν, μη βλασφημείς! Πες “Παναγία βόηθα“. Aλλά εκείνος εξακολούθησε να βλασφημεί συνεχώς.
Όταν επέστρεψαν, τον βρήκαν πεθαμένο. Λυπήθηκαν για την ψυχή του, διότι έφυγε με αυτόν τον αμετανόητο τρόπο. Επειδή δεν υπήρχε ιερέας στο σύνταγμα, έσκαψαν πρόχειρα με τις ξιφολόγχες τους και τον έθαψαν. Έκαμαν τον σταυρό τους και έφυγαν. Άλλα μόλις απομακρύνθηκαν γύρω στα είκοσι μέτρα, έρχεται μια οβίδα από το Τεπελένι, τον ξεθάφτει και τον πετάξε δέκα μέτρα μακριά! Έπεσαν οι άνδρες κάτω να προφυλαχθούν. Κατάλαβαν ότι η οβίδα ήταν σταλμένη για τον βλάσφημο. Τον έχωσαν ξανά στον λάκκο που άνοιξε η οβίδα και ξεκίνησαν να φύγουν. Μόλις έφθασαν στα είκοσι μέτρα, έρχεται δεύτερη οβίδα και με τον ίδιο τρόπο τον ξεχώνει και τον πετά δέκα μέτρα μακριά. Τότε κατάλαβαν ότι τον βλάσφημον ούτε η γη δεν τον δέχεται. Τον παράτησαν άταφο και έφυγαν. Φόβος και τρόμος κατέλαβε, τους αυτόπτες μάρτυρες, και όλο το στράτευμα”. Όπως ήδη προανέφερα, οι κίναιδοι, είναι εκ φύσεως δειλοί, διότι είναι θηλυπρεπείς, και ψυχικά άρρωστοι, σύμφωνα με τους πιο αξιόλογους επιστήμονες, σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε περίπτωση που οι Ορθόδοξοι ιερείς ήταν κίναιδοι, δεν πολεμούσαν και δεν θα αγωνιζόταν για την πατρίδα ο Παπαφλέσας, και οι Αρχιμανδρίτες Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, Σάββας Αχιλλέως, και
ο Άγιος Παϊσιος.Η ΤΡΟΙΑ . ΜΙΑ ΙΟΥΔΑΙΟΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ – ΑΡΧΑΙΑ …
Αποτελέσματα αναζήτησης
Αποτελέσματα ιστού
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Πανηγυρικός (4) – Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα
Εκαταίος μεν ουν ο Μιλήσιος περί της Πελοποννήσου φησίν, διότι προ των Ελλήνων ώοκησαν αυτήν βάρβαροι. Σχεδόν δε τι και η σύμπασα Ελλάς κατοικία βαρβάρων υπήρξε το παλαιόν, απ’ αυτών λογιζομένοις των μνημονευομένων. Πέλοπος μεν της Φρυγίας επαγαγομένου λαόν εις την απ’ αυτού κληθείσαν Πελοπόννησον, Δαναού δε εξ Αιγύπτου, Δρυόπων τε και Καυκώνων και Πελασγών και Λελέγων και άλλων τοιούτων κατανειμαμένων τα εντός Ισθμού και τα εκτός δε. Την μεν γαρ Αττικήν οι μετά Ευμόλπου Θραίκες έσχον, της δε Φωκίδος την Δαυλίδα Τηρεύς, την δε Καδμεία οι μετά Κάδμου Φοίνικες, αυτήν δε την Βοιωτίαν Άονες και Τέμμικες και Ύαντες· ως δε Πίνδαρος φησίν, Ην ότε σύας Βοιώτιον έθνος ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται· Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος. Οι δε Θραικες και Ιλλυριοί και Ηπειρώται και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν· έτι μέντοι μάλλον πρότερον η νυν, όπου γε και της εν τωι παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης την πολλήν οι βάρβαροι έχουσι, Μακεδονίαν μεν Θραικες και τινά μέρη της Θετταλίας, Ακαρνανίας δε και Αιτωλίας άνω Θεσπρωτοί και Κασσωπαίοι και Αμφιλόχιοι και Μολοττοί και Αθάμανες, Ηπειρωτικά έθνη
(«Γεωγραφικά», βιβλίο Ζ΄, 1). Τὸ δὲ Ἑλληνικὸν γλώσσῃ μέν, ἐπείτε ἐγένετο, αἰεί κοτε τῇ αὐτῇ διαχρᾶται, ὡς ἐμοὶ καταφαίνεται εἶναι· ἀποσχισθὲν μέντοι ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ ἐὸν ἀσθενές, ἀπὸ σμικροῦ τεο τὴν ἀρχὴν ὁρμώμενον αὔξηται ἐς πλῆθος τῶν ἐθνέων, Πελασγῶν μάλιστα προσκεχωρηκότων αὐτῷ καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων συχνῶν. πρὸς δὴ ὦν ἔμοιγε δοκέει οὐδέ τὸ Πελασγικὸν ἔθνος, ἐὸν βάρβαρον, οὐδαμὰ μεγάλως αὐξηθῆναι.












