Γράφει ο Γκλεν Ντίζεν
Ο Robert A. Pape, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ειδικός σε θέματα διεθνούς ασφάλειας και πολιτικής βίας, υποστηρίζει ότι οι δυτικές δημοκρατίες αντιμετωπίζουν μια επικίνδυνη σύγκλιση εσωτερικής αστάθειας, οικονομικής ανισότητας και γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Το Ιράν αναδεικνύεται σε σημαντική δύναμη στον Περσικό Κόλπο, ενώ οι παραδοσιακές ρυθμίσεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ καθίστανται μη βιώσιμες.
Το άρθρο ετοιμάστηκε με τεχνητή νοημοσύνη βασισμένο στο πρόσφατο επεισόδιο του podcast.
Η Πολιτική βία Γίνεται Κανονικότητα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βιώνουν τα υψηλότερα επίπεδα πολιτικής βίας από τη δεκαετία του 1960. Οι βίαιες διαμαρτυρίες, οι πολιτικές δολοφονίες και οι απόπειρες δολοφονίας αντανακλούν ένα βαθύτερο φαινόμενο: τον βίαιο λαϊκισμό.
Έρευνα που περιλαμβάνει 20 εθνικά αντιπροσωπευτικές έρευνες και 70 ομάδες εστίασης αποκαλύπτει ότι δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί σε όλο το πολιτικό φάσμα υποστηρίζουν τη βία για τη δική τους πολιτική πλευρά.
Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη δομή αδειών. Όταν η πολιτική βία λαμβάνει ευρεία κοινωνική αποδοχή, τα άτομα γίνονται πιο πρόθυμα να δράσουν.
Μετά τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, έρευνες διαπίστωσαν ότι περίπου το 10% των Αμερικανών ενέκρινε τη δολοφονία του. Ένα παρόμοιο ποσοστό υποστήριξε την απόπειρα επίθεσης κατά της Νάνσι Πελόζι.
Οι πολιτικοί ηγέτες εντείνουν αυτόν τον κίνδυνο όταν δαιμονοποιούν τους αντιπάλους τους, δημιουργώντας έναν βρόχο ανατροφοδότησης μεταξύ της ρητορικής των ελίτ και της ριζοσπαστικοποίησης του κοινού.
Η Δημογραφική Αλλαγή & η Ανισότητα Οδηγούν στη Ριζοσπαστικοποίηση
Δύο διαρθρωτικοί μετασχηματισμοί εξηγούν την αυξανόμενη αστάθεια της Αμερικής.
Καταρχάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες μεταβαίνουν από μια κοινωνία λευκής πλειοψηφίας σε μια κοινωνία λευκής μειονότητας. Ο μη ισπανόφωνος λευκός πληθυσμός έχει μειωθεί από περίπου 76% το 1990 σε 57% σήμερα.
Δεύτερον, ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί ολοένα και περισσότερο στο πλουσιότερο 1%, ενώ το κατώτερο 90% έχει βιώσει σχετική οικονομική παρακμή.
Μαζί, αυτές οι εξελίξεις παράγουν ανταγωνιστικούς εθνικισμούς. Διαφορετικές ομάδες έχουν θεμελιωδώς ασύμβατες αντιλήψεις για την αμερικανική ταυτότητα, καθεμία θεωρώντας το δικό της όραμα ως θεμιτό και το όραμα της άλλης ως αθέμιτο.
Αυτό το ρήγμα νομιμότητας δεν μπορεί να λυθεί μόνο με εκλογικές νίκες.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει παρόμοιες πιέσεις. Η πολιτική βία στη Γαλλία καταδεικνύει πώς μπορούν να ξεσπάσουν συσσωρευμένα παράπονα μετά από ένα περιστατικό που πυροδότησε την κατάσταση.
Οι πόλεμοι στο Ιράν και την Ουκρανία εντείνουν αυτές τις εντάσεις μέσω της αύξησης των τιμών της ενέργειας και των οικονομικών δυσκολιών.
Η Οικονομική Μεταρρύθμιση θα Μπορούσε να Μειώσει τον Κίνδυνο
Η Αμερική έχει γίνει μια κοινωνία αρνητικού αθροίσματος στην οποία μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αναμένουν ότι η οικονομική τους κατάσταση θα επιδεινωθεί.
Η αντιστροφή αυτού απαιτεί πολιτικές που αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα την ανισότητα και τη μετανάστευση.
Ένα πιο μετριοπαθές σύστημα μετανάστευσης θα μπορούσε να συνδυάσει την προστασία των εγκατεστημένων μεταναστών με την απέλαση σοβαρών εγκληματιών.
Η οικονομική μεταρρύθμιση θα μπορούσε να περιλαμβάνει έναν ενιαίο φόρο εισοδήματος περίπου 15-18%, εξαλείφοντας τις εκπτώσεις και εξαιρώντας τα κέρδη κάτω των 30.000 δολαρίων.
Τέτοια μέτρα δεν θα εξαλείψουν την ανισότητα, ιδίως τα προβλήματα που αφορούν τα κεφαλαιακά κέρδη, αλλά θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στις οικονομικές ευκαιρίες.
Το Ιράν Κινείται από την Επιβίωση στην Περιφερειακή Κυριαρχία
Οι στρατηγικοί στόχοι του Ιράν έχουν αλλάξει ριζικά.
Έχοντας επιβιώσει από την αμερικανική στρατιωτική πίεση, η Τεχεράνη δεν επιδιώκει πλέον απλώς προστασία από περαιτέρω επιθέσεις. Επιδιώκει περιφερειακή ηγεμονία στον Περσικό Κόλπο.
Το Ιράν επιθυμεί ολοένα και περισσότερο να ασκεί επιρροή στις αμερικανικές στρατιωτικές αναπτύξεις, στις ενεργειακές συναλλαγές στον Κόλπο και στις περιφερειακές οικονομικές ρυθμίσεις.
Η αυξανόμενη μόχλευσή της στις παγκόσμιες τιμές ενέργειας δίνει στην Τεχεράνη σημαντική επιρροή στην αμερικανική εσωτερική πολιτική.
Το Ιράν θα μπορούσε επίσης να αποκτήσει πυρηνικά όπλα μέσα σε ένα ή δύο χρόνια, ενδεχομένως να γίνει ένα τέταρτο μεγάλο κέντρο παγκόσμιας δύναμης.
Μια διπλωματική συμφωνία που απλώς επαναφέρει προηγούμενες ρυθμίσεις είναι απίθανο να ικανοποιήσει αυτές τις φιλοδοξίες.
Η Περιφερειακή Εξισορρόπηση Προσφέρει μια Εναλλακτική Λύση στην Κλιμάκωση
Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει μια επιλογή μεταξύ ανανεωμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης και μιας διαφορετικής περιφερειακής στρατηγικής ασφάλειας.
Η πιο πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση είναι η περιφερειακή εξισορρόπηση: ο περιορισμός της ιρανικής κυριαρχίας χωρίς την επιδίωξη αλλαγής καθεστώτος ή η πλήρης εγκατάλειψη του Περσικού Κόλπου.
Τα κράτη του Κόλπου θα αναλάμβαναν σταδιακά μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλειά τους, ενώ οι αμερικανικές δυνάμεις θα απομακρυνόντουσαν από τις δεσμεύσεις τους στην πρώτη γραμμή.
Μια κατά προσέγγιση ισορροπία θα μπορούσε να αφήσει το Ιράν με το 40% της περιφερειακής ισχύος, τα κράτη του Κόλπου με το 40% και τις Ηνωμένες Πολιτείες με το 20%.
Ο στόχος θα ήταν η περιφερειακή σταθερότητα και όχι η αποκατάσταση της αμερικανικής υπεροχής.
Το ΝΑΤΟ είναι Ουσιαστικά Νεκρό
Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να υποθέτει ότι η Ουάσιγκτον θα εγγυηθεί την ασφάλειά της.
Πριν από τον πόλεμο του Ιράν, η αμερικανική βοήθεια ήταν πρωτίστως ζήτημα πολιτικής βούλησης. Τώρα είναι όλο και περισσότερο ζήτημα στρατιωτικής ικανότητας.
Το ΝΑΤΟ, νοούμενο ως μια ενιαία αμερικανο-ευρωπαϊκή πολιτική ασφαλείας, είναι ουσιαστικά νεκρό.
Συνεπώς, η Ευρώπη πρέπει να επιδιώξει τις δικές της ρυθμίσεις περιφερειακής σταθερότητας με τη Ρωσία.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα πρέπει να τερματιστεί μέσω ανακωχής κατά μήκος της υπάρχουσας γραμμής επαφής, συγκρίσιμης με την κορεατική ανακωχή του 1953.
Η Ουκρανία δεν θα πρέπει να λαμβάνει προσφορές ένταξης στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ, κάτι που η Ρωσία θα ερμήνευε ως συνεχιζόμενες απειλές για την ασφάλειά της.
Η Ευρώπη δεν πρέπει να υποστηρίξει ούτε την επιδίωξη της Ουκρανίας για πλήρη στρατιωτική νίκη ούτε την περαιτέρω ρωσική εδαφική επέκταση.
Ο κυρίαρχος στόχος πρέπει να είναι μια σταθερή ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας και όχι ένας ακόμη παρατεταμένος αγώνας για εδάφη.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Ρόμπερτ Πέιπ: Πολιτική βία στη Δύση, το Ιράν ως παγκόσμια δύναμη και το τέλος του ΝΑΤΟ»
Φωτογραφία: Πανεπιστήμιο του Σικάγο
