ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Γιώργος Ταρασλιάς : Κακιστοκρατία : η εξουσία της παρακμής και η παρακμή της εξουσίας …

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ. - 22 Δεκ 2021 - 12:34

Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Ταρασλιάς

(«Ιστορικά, τα πιο τρομερά πράγματα –πόλεμος, γενοκτονία, δουλεία – δεν προέκυψαν από την ανυπακοή αλλά από την υπακοή». – Howard Zinn, 1922-2010, Αμερικανός ιστορικός)

Είναι ιστορική νομοτέλεια: κάθε εποχή παρακμής (πολιτικής, κοινωνικής, ηθικής) χαρακτηρίζεται από μια συγκεκριμένη ατομική και κοινωνική παθολογία.

1. Την εξουσία ασκούν διαταραγμένα άτομα, αδίστακτοι ναρκισσιστές,
εξουσιομανείς, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό

2. Η αδικία και η ανομία γίνονται νόμος

3. Το ψέμα κυριαρχεί ως γενική αλήθεια

4. Η γλώσσα και η λογική διαστρεβλώνονται και γίνονται εργαλεία εξαπάτησης

5. Οι διεφθαρμένοι επιστήμονες γίνονται οι «πόρνες της εξουσίας»

6. Λογοκρισία και χαφιεδισμός συμπληρώνουν τα εξουσιαστικά αφηγήματα

7. Η κρίσιμη κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται σε κατάσταση αποχαύνωσης

8. Πολλοί άνθρωποι προσκυνούν αβασάνιστα τα νέα σκοτεινά είδωλα

9. Ο φόβος και η ανασφάλεια γίνονται εύκολη υπακοή

10. Οι πολίτες συμμορφώνονται χωρίς ίχνος κριτικής σκέψης και αμφισβήτησης

11. Η χωρίς όρους επιβίωση κυριαρχεί σε βάρος της Αξιοπρέπειας

12. Οι φτηνές ηδονές γίνονται μαζική ψύχωση

13. Η βία και η απαξίωση της ζωής κορυφώνονται

14. Και για πολλούς η πίστη εμφανίζεται ως μια τελευταία ελπίδα απλώς γιατί
ατόνησαν ή εξαφανίστηκαν όλες οι άλλες.

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε στην καρδιά μιας τέτοιας παρακμής. Είναι επίσης προφανές ότι η ήδη σακατεμένη δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από ένα υβριδικό σύστημα εξουσίας στο οποίο οι επαγγελματίες της πολιτικής εκτελούν απροκάλυπτα τις εντολές της εγχώριας και της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας παραβιάζοντας συστηματικά και κατάφωρα το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και έχοντας εξασφαλίσει ταυτόχρονα την συναίνεση και την υποταγή της δικαστικής εξουσίας.

Επί της ουσίας είμαστε αντιμέτωποι με ένα στυλ εξουσίας που είναι πέρα για πέρα άνομο και εγκληματικό: εντός μιας θεωρητικής δημοκρατίας η εκτελεστική εξουσία συμπεριφέρεται και κυβερνά περιφρονώντας και καταργώντας την έννομη και την συνταγματική τάξη. (Σε τι διαφέρει, λοιπόν, από μια εγκληματική οργάνωση;)
Και στη χώρα μας και στο μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου «δυτικού κόσμου» αυτό που συμβαίνει είναι μια γενικευμένη μετάλλαξη της πολιτικής σε εγκληματική δράση και σε έναν συστηματικό τρόπο άσκησης βίας υπό το πρόσχημα καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, πραγματικών ή επινοημένων. Οι εκτελεστικές εξουσίες βρήκαν το τέλειο άλλοθι για να λειτουργούν εκτός νόμου: με μόνιμη αφορμή την «εθνική ασφάλεια» και την «προστασία της δημόσιας υγείας» εκτελούν κάθε λογής εγκλήματα, παρανομίες και βιαιοπραγίες σε βάρος των πολιτών τους καταργώντας δόλια και μεθοδικά τα πιο ιερά άρθρα του Συντάγματος: αυτά που προστατεύουν τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, την ατομική ελευθερία και την σωματική αυτοδιάθεση.

Επιλεγμένοι από τους άρχοντες του παρασκηνίου, πολιτικοί τελείως ανήθικοι, αδίστακτοι και άπληστοι τρομοκρατούν, βρίζουν, απειλούν, εκβιάζουν, φτωχοποιούν και εξοντώνουν τους πολίτες τους οποίους ορκίστηκαν να υπηρετούν. Τιμωρούν με απόλυση και φτώχεια ανθρώπους που απλώς άσκησαν το συνταγματικό τους δικαίωμα και είπαν όχι σε καταναγκαστικές ιατρικές πράξεις. Εξαναγκάζουν τους πολίτες να γίνουν πειραματόζωα και να βάλουν στο ιερό σώμα τους ουσίες που προκαλούν ολέθρια αποτελέσματα. Περιφρονούν απόλυτα τους ανθρώπους, τους βλέπουν σαν αναλώσιμο βιολογικό υλικό και όχι σαν μοναδικά και πολύτιμα πλάσματα. Για τους λαούς ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος εχθρός τους είναι πια οι ίδιες οι κυβερνήσεις τους που εκτελούν πιστά και συστηματικά τις εντολές της παγκόσμιας οικονομικής και εταιρικής υπερτάξης.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο αλλά η έκταση του είναι πρωτοφανής και οι συνέπειές του ολέθριες. Για πολλές δεκαετίες είχαμε κακές κυβερνήσεις αλλά τουλάχιστον κρατούσαν κάποια συνταγματικά προσχήματα. Την τελευταία, όμως, δωδεκαετία και ειδικά τα δυο τελευταία χρόνια όλα όσα ζούμε είναι η τελεσίδικη απόδειξη ότι η σακατεμένη δημοκρατία βρίσκεται σε γοργό επιθανάτιο ρόγχο.

Παρά τα σκληρά δεδομένα της πραγματικότητας, πολλοί διατηρούν ακόμα την αυταπάτη ότι οι κυβερνήσεις εργάζονται για το καλό των πολιτών και ότι όλες οι καταστροφικές πολιτικές οφείλονται σε λάθη και όχι σε δόλο. Ας σκεφτούν, όμως, ότι όταν κάποιος αρνείται επίμονα να διορθώσει ένα λάθος τότε πρόκειται για δόλο. Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται σε τι επίπεδα διαφθοράς και διαπλοκής έχει φτάσει η σχέση του πολιτικού συστήματος τόσο με τις εγχώριες κλειστές λέσχες συμφερόντων όσο και με τα πανίσχυρα διεθνή οικονομικά κέντρα αποφάσεων. Αγνοούν ότι οι πολιτικοί που έχουν αναλάβει εργολαβικά την εξόντωσή μας είναι παθολογικά ταγμένοι στο κακό και ότι αυτό που για τους φυσιολογικούς ανθρώπους θεωρείται ανήθικο και εγκληματικό για τα αρπακτικά της εξουσίας είναι απόλυτα φυσιολογικό και αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων τους, δηλαδή για την απόκτηση ολοένα και περισσότερης εξουσίας, δύναμης, κέρδους, προνομίων και ελέγχου πάνω στους ανθρώπους.

Αυτού του τύπου οι εξουσιαστές αποτελούν τις δομικές μονάδες της λεγόμενης «κακιστοκρατίας» (που είναι ταυτόχρονα συμμοριοκρατία και αλητοκρατία). Ο όρος «κακιστοκρατία» σημαίνει την εξουσία που ασκείται από τους κάκιστους μιας κοινωνίας, από κάθε λογής ανήθικα υποκείμενα που κατά κανόνα επιλέγονται από τους κυρίαρχους διαχειριστές του συστήματος για να παίξουν συγκεκριμένους ρόλους και να εκτελέσουν συγκεκριμένα σχέδια. Πρόκειται για διορισμένους τυράννους, για τους χείριστους των χειρίστων. Τέκνα της παρακμής, βουτηγμένοι στη διαφθορά, μπλεγμένοι σε κάθε λογής σκάνδαλα, ελεγχόμενοι από σκοτεινές στοές και εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας, εγκλωβισμένοι σε κομματικά και ατομικά χρέη, υπόδικοι, οργανωμένοι σε κλίκες και συμμορίες, αρκετοί με επίσημο ποινικό μητρώο, αποτελούν τα ιδανικά ανδρείκελα του Συστήματος που κρατά τους ανθρώπους φυλακισμένους στο φόβο και στην άγνοια και αυξάνει συνεχώς την φτώχεια, την αδικία, την απόγνωση, την αρρώστια και τον θάνατο.

Με όρους πολιτικής θεωρίας η κακιστοκρατία είναι η ακραία εφαρμογή του μακιαβελισμού με την ευρύτερη έννοιά του. Για τον συγγραφέα του «Ηγεμόνα», Νικολό Μακιαβέλι (1469 – 1527), ο ηγέτης κατά την άσκηση της εξουσίας δεν πρέπει να έχει κανέναν ηθικό φραγμό. Για τους μακιαβελικούς εξουσιαστές όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν απαγορεύεται. Η εξουσία είναι το απόλυτο, οι συμμαχίες σχετικές, οι άνθρωποι αναλώσιμοι. Η αδηφαγία τους για δύναμη τους μετατρέπει σε τέρατα. Μηχανορραφίες, προδοσίες, απάτες, ψέματα, δολοπλοκίες, δολοφονίες – για τον εξουσιομανή όλα είναι αποδεκτά και αναγκαία προκειμένου να πετύχει τους στόχους του.

Μακιαβελισμός, ναρκισσισμός, ψυχοπάθεια: ένα εκρηκτικό μείγμα προσωπικότητας, η λεγόμενη «σκοτεινή τριάδα», που μπορεί να εξηγήσει σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις και την συμπεριφορά πολλών πολιτικών που τα τελευταία δύο χρόνια με το προσωπείο του σωτήρα οδηγούν τους λαούς στη σφαγή και στον όλεθρο. Διορισμένοι τύραννοι, εθισμένοι στην εξουσία, εκπρόσωποι ενός συστήματος σήψης και παρακμής, συναισθηματικά και ηθικά απονεκρωμένοι, πρωτεργάτες της ανθρώπινης δυστυχίας, κάκιστοι των κακίστων, δεν μπορούν να αλλάξουν ή να επιδείξουν μεταμέλεια. Μπορούν μόνο να ανατραπούν και σε ένα υπεραισιόδοξο σενάριο να υποστούν τις συνέπειες των διαρκών εγκλημάτων τους. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει ο φόβος και η τυφλή υπακοή να δώσουν την θέση τους στο θάρρος και στο πάθος για αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Ο Γιώργος Ταρασλιάς γεννήθηκε στη Ρόδο τον Μάιο του 1969. Είναι πτυχιούχος της Οικονομικής Επιστήμης από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Ζει με την οικογένεια του στη Ρόδο.

Τα βιβλία έγιναν καταφύγιο από νωρίς στη ζωή του. Σε δύσκολες εποχές είχε την τύχη να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το έργο σπουδαίων λογοτεχνών και στοχαστών: Αλμπέρ Καμύ, Νίκο Καρούζο, Ντοστογιέφσκι, Εμίλ Σιοράν, Κωστή Παπαγιώργη κ.α.

Άρχισε να γράφει από τα δεκαπέντε του. Γράφει κυρίως για λόγους αυτοθεραπείας. Θεωρεί την λογοτεχνία ως μια απόπειρα εξήγησης της ανθρώπινης ύπαρξης και ως μία μέθοδο προσωπικής σωτηρίας.

Δημοσιεύσεις
1. 2016. Άρχισε να δημοσιεύει το 2016, διηγήματα στους συλλογικούς τόμους «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» 2016, 2017, 2018 – Εκδόσεις Βερέττα
2. 2018. Συμμετοχή με ένα διήγημα στο συλλογικό έργο «Ρόδος, μια συλλογή διηγημάτων με φόντο το νησί των Ιωαννιτών Ιπποτών», 2018 – Εκδόσεις iwrite.gr.
3. 2019. Δημοσίευσε την ατομική συλλογή διηγημάτων «Βραδινές Υποσχέσεις και άλλες ιστορίες» – Εκδόσεις Βερέττα.
4. 2020. Δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νησίδες» 21ο τεύχος: «Πέντε μικρές προσωπογραφίες».
5. 2021. Δημοσίευσε την συλλογή δοκιμίων και αφηγήσεων «Μανιφέστο αγωνίας» – το χαρακτηρίζει ως έργο «έργο εκτάκτου ανάγκης», μια συλλογή από δοκίμια και αφηγήσεις με βασικό θέμα το φαινόμενο «κόβιντ19» ως ένα σχέδιο ριζικής και πολυεπίπεδης μετάλλαξης της ανθρωπότητας (ιδιωτική έκδοση, 100 αντίτυπα).
6. 2021. Από τον Αύγουστο του 2021 αρθρογραφεί (news12.gr, 57 δημοσιεύσεις).

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr