Θέλω να ευχηθώ εγκαρδίως σε όλους τους Έλληνες μια ευλογημένη νέα χρονιά.
Ευλογημένη νέα χρονιά όμως δεν θα υπάρξει, αν δεν προσπαθήσουμε να αναστήσουμε μια ευλογημένη κοινωνία.
Κι ευλογημένη κοινωνία είναι αυτή όπου ο καθένας μας φέγγει στο σκότος του διπλανού του, αντί να προσπαθεί να του αρπάξει το όποιο, έστω ισχνοφέγγον, φανάρι του.
Είμαστε όμως ενήλικες για να το προσπαθήσουμε;
Και τι εστί ενήλικας θα σπεύσει να ρωτήσει επιτιμητικά ο κάθε ακαταδίωκτος Φαρισαίος του σήμερα.
Φέγγοντας το σκότος της αλαζονίας του θα τον ενημερώσω πως:
“Ενήλικας είναι αυτός που θέλει, και μπορεί, και αναλαμβάνει το κόστος της ελευθερίας του”
Μιας ελευθερίας που του παραδόθηκε από τους γονείς και τους προγόνους του, μα κυριώτερα από ήρωες, και μάρτυρες, και Αγίους, και πάνω από όλους από τον Ένα που είναι Τρεις, Τον προαιώνιο Θεό μας.
Κάποιοι σοφοί μαζεύτηκαν κάποτε και είπαν πως αν δεν υπήρχαν οι θρησκείες έπρεπε να τις δημιουργήσουμε.
Και κάποιοι άλλοι, με ιδιοτελείς σκοπούς, το έπραξαν. Και οι κοινωνίες υποτάχθηκαν κάτω από κανόνες, που, αν μη τι άλλο, τους έδιναν την αίσθηση οτι ανήκουν σε μια ομάδα. Εμείς οι Έλληνες, πάντα ελεύθεροι και απείθαρχοι, και ανυπόταχτοι, και ξεροκέφαλοι, όντας πνεύματα ανήσυχα αφού βολευτήκαμε για ένα καιρό στο Δωδεκάθεο, το ρίξαμε στη φιλοσοφία αφού είδαμε πως εκεί και ωφελούμαστε και διαπρέπουμε.
Φωτίσαμε, και έτσι αφομοιώσαμε, και άλλους λαούς και κατακτητές που πέρασαν από τον τόπο μας.
Και περνούσαμε εμείς καλά, και άλλοι καλύτερα, μα πάντα νιώθαμε πως κάτι μας έλειπε στο αφήγημα.
Μέχρι που ήρθε Εκείνος!!!
Και έκανε θαύματα απίστευτα για όσους δεν τα έζησαν, και δίδαξε λόγια αθάνατα, και στο τέλος θυσιάστηκε για εμάς!!!
Ναι τότε, τότε, ανοίξαν τα μάτια της ψυχής μας, καθώς η θυσία και ο ηρωισμός ήταν κάτι που αναγνωρίζαμε από τους προγόνους μας. Την αναγνωρίζαμε στον Λεωνίδα και τους τριακόσιους του, στον Μιλτιάδη και στον Θεμιστοκλή, και στον Μέγα Αλέξανδρο, και σε τόσους άλλους που δυστυχώς (ή σωστότερα ευτυχώς) δεν χωράνε σε ένα κείμενο. Και φωτιστήκαμε κι άλλο από το προαιώνιο Φως, και φωτίσαμε κι άλλους, και φτιάξαμε μια χιλιόχρονη αυτοκρατορία, μέχρι που μας φθόνησαν, μέχρι που βρήκαν την αχίλλειο πτέρνα μας, και έσπειραν ανάμεσα μας το σατανικό “διαίρει και βασίλευε”.
Κατάλαβαν πως αν δεν πέσουμε εμείς, αυτοί δεν μπορούν να ανέβουν. Και δεν μπορούσαν, και δεν μπορούν ακόμη, να το χωνέψουν αυτό. Και έτσι φτάσαμε στα τετρακόσια χρόνια σκλαβιά με το φως στο καντήλι της Ελλάδας να τρεμοσβήνει μέσα σε ένα κρυφό σχολιό…
“Περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις”
Και μας ξέχασαν, και μας ξέγραψαν, και κοντέψαμε να μας ξεγράψουμε κι εμείς. Έθνος ανάδελφον βλέπετε…
Κι όμως ο Θεός μας, ο Θεός της Ελλάδας και του σύμπαντος κόσμου δεν μας ξέχασε.
Και πάλι με χρόνια και καιρούς ανέστησε από την αέναη παραγωγή ηρώων της Ελλάδας έναν Κολοκοτρώνη, έναν Καραϊσκάκη, έναν Κανάρη, έναν Ανδρούτσο, έναν Αθανάσιο Διάκο, έναν Μακρυγιάννη, έναν Καποδίστρια, κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους πολλούς…
Και ανάμεσα τους χιλιάδες αφανείς ήρωες, κάποιοι αμούστακα παιδιά, που δυστυχώς δεν ξέρουμε το όνομα τους, και δεν πρόλαβαν να αφήσουν πίσω οικογένεια να τους ανάβει ένα κερί.
Κι άλλοι πόλεμοι, κι άλλοι θλίψη, κι η Μικρασιαστική καταστροφή…
Και ησυχάσαμε για λίγο, κι ύστερα είπαμε ΟΧΙ κι ήρθαν οι Ιταλοί, και έφυγαν τρέχοντας, κι ήρθαν κι οι Γερμανοί και κάναν τις θηριωδίες τους, και πάλι ελευθερωθήκαμε, και πάλι δοξάσαμε το Θεό, και πάλι φαγωθήκαμε αναμεταξύ μας για το χατήρι των μεγάλων. Βλέπεις έπρεπε να φαγωθούμε για να διαλέξουμε σε ποιόν θα είμαστε δούλοι εφεξής…
Ασθμαίνοντας φτάνουμε στο σήμερα αφού περάσουμε μια χούντα, μια μεταπολίτευση, μισή χαμένη Κύπρο που κείτονταν μακρά, και μια Ευρωπαϊκή ενοποίηση που θα ένωνε τους λαούς, κι όπου, επιτέλους, θα ζούσαμε ειρηνικά, ευτυχισμένοι και ομότιμοι.
Φευ! Δόλιε Οδυσσέα που νόμιζες πως έφτασες στην Ιθάκη σου…
Στη γωνία σε περίμενε αντί για την Πηνελόπη η Λαγκάρντ, κι ο Σόϊμπλε, κι η Μέρκελ, και το ΔΝΤ, και ένα σωρό άλλοι “φίλοι” να σε χλευάσουν ως τεμπέλη κι ανεπρόκοπο, και να ζητήσουν τα εξαχρειωμένα γηρατειά σου να τα περάσεις στερημένα γιατί τους χρωστάς. Κι ενώ βρήκες το κουράγιο να πεις ξανά ΟΧΙ, βρέθηκαν πάλι Εφιάλτες να το μετατρέψουν σε ναι.
Κι εκείνη τη στιγμή γονάτισες από τις κακουχίες, και το είδαν, και χάρηκαν, και είπαν τώρα είναι η ώρα να γονατίσουμε και τους υπόλοιπους λαούς. Και παρήγγειλαν στους Κινέζους (που τους πιάσαν Κώτσους) να φτιάξουν ένα βιολογικό όπλο, και μετά τους είπαν μην μιλάτε, και μετά μας είπαν στείλτε SMS για να βγείτε από τα σπίτια σας, και μετά μας είπαν “κάνε ότι σου λέω” για να έχεις δουλειά και να ζήσεις την οικογένεια σου. Και βγήκε κι ένας θεσμικός πολυπολιτισμικός “αλλοφυλολάτρης” πρεζάκιας διακινητής να σου πει πως είναι συνταγματικώς ανεκτά αυτά. Και σού έπεσε ότι σαγόνι σου έχει απομείνει…
Αδέλφια ως εδώ! Η φαρσοκωμωδία δεν τελειώνει μέχρι ο λαός να ξεσηκωθεί και να πει, ξανά, το ύστατο ΟΧΙ που πρέπει να αντηχήσει στα ουράνια. Είστε υπηρέτες μας κύριοι, και μάλιστα προσωρινοί, και όχι αφεντικά μας. Κουμάντο στο σπίτι σας, κι όχι στις ζωές και το κορμί μας, γιατί η ελευθερία μας δεν σας ανήκει για να την διαχειρίζεστε κατά το δοκούν.
Είναι ΑΠ’ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ
Καλή χρονιά σε όλους, και πρωτίστως σε 7000 λιοντάρια, γνήσιους απόγονους του Λεωνίδα, που λένε το ΟΧΙ ήδη τρεις μήνες τώρα.
Μήπως λέω, μήπως, είμαστε σαν κι αυτούς ακόμη εκατομμύρια, και είναι καιρός να διεκδικήσουμε αυτά που μας έκλεψαν;
Το μόνο που φοβάμαι είναι οι μεταλλάξεις, κι εννοείται όχι αυτές του κορωνοϊού…
Μήπως ενώ οι πρόγονοι μας δεν φοβόντουσαν να πεθάνουν ελεύθεροι, εμείς αντιθέτως φοβούμαστε πλέον να ζήσουμε. Οι Έλληνες που ξέρω όμως εγώ δεν φοβούνται τον θάνατο, κι αυτό γιατί πιστεύουν, δύο χιλιετίες τώρα, στην Ανάσταση.
Σ.Μ.
