Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου, πάντα ζητούσα την βοήθεια Του Χριστού και της Παναγιάς… και πάντα ένα αόρατο χέρι, με τραβούσε από την άβυσσο…
Αυτά που ζω το τελευταίο διάστημα που χάθηκα από το ιστολόγιό μου και την μπλογκόσφαιρα, είναι συγκλονιστικά… πολλά απ’ αυτά, δεν εκφράζονται με λόγια…
Γράφει η Καλλιόπη Σουφλή
Αυτή η ανάρτηση, θα είναι διαφορετική από τις άλλες… δέκα πέντε χρόνια μαζί, έχετε δικαίωμα να μάθετε την ΑΛΗΘΕΙΑ…
Μια ΑΛΗΘΕΙΑ που μπορεί να είναι σκληρή, μια ΑΛΗΘΕΙΑ, που μπορεί να δώσει σε κάποιες και σε κάποιους πολύ μεγάλη χαρά, σε κάποιους θλίψη και σε κάποιους άλλους να περάσει αδιάφορα…
Στους πρώτους, για να μην ξοδεύονται, τους ζητώ να μου γράψουν που πρέπει να τους στείλω καμιά δεκαριά μπουκάλια σαμπάνιας τουλάχιστον πενήντα χρόνων…
Στους δεύτερους, τους παρακαλώ να με βάλουν στις προσευχές τους…
Στους τρίτους, να συνεχίσουν τον δρόμο τους, σαν να μην διάβασαν τίποτα…
Σ’ όλους, εύχομαι να είναι καλά, μέχρι τα βαθιά τους γεράματα…
Πάμε λοιπόν για ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…
Η ζωή με τον πιό σκληρό της τρόπο, από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής μου, μ’ έμαθε να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο… ούτε καν την ίδια μου την ύπαρξη…
Το ταξείδι της ζωή μου, είχε πάντα πιο πολλές φουρτούνες παρά μπουνάτσες… πιο πολλές και δύσκολες ανηφόρες και οδυνηρές κατηφόρες, παρά ίσιους και βατούς δρόμους…
Τίποτα δεν μου χαρίστηκε… για το κάθε τι έπρεπε να παλέψω για να το κερδίσω…
Θυμάμαι μια φράση που μου έλεγαν γνωστοί και φίλοι: “Είσαι δυνατή εσύ, θα τα ξεπεράσεις τα προβλήματα”…
Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, αυτοί που κατάλαβαν τι κρυβόταν πίσω από αυτή … τη δύναμη…
Κι εγώ, έμαθα να διαφυλάττω ως κόρη οφθαλμού τη… “δύναμή μου” και να φορώ μ’ επιτυχία τη μάσκα της δυνατής και της σκληρής… γιατί έτσι πάει συνήθως η δύναμη… με την σκληρότητα…
Της ψυχής τις πληγές και τα παράπονα, τ’ απάγκιαζα πάντα στα χέρια Του Χριστού… κι ας “τσακωνόμουν” κάθε τρεις και λίγο μαζί Του, για τις αδικίες που έβλεπα γύρω μου… κι ότι δεν αντέχω, είναι το άδικο…μπροστά στο άδικο, ξεχνώ και τους καλούς μου τρόπους, και τα πάντα και γίνομαι σκληρή, ανελέητη και … λιμανίσια…
Και δεν μ’ ενδιαφέρει πως θα με κρίνουν οι ΔΗΘΕΝ, τα απόλυτα ΤΙΠΟΤΑ και τα ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΑ…
Η ζωή, μου επιφύλαξε μια νέα δυσάρεστη έκπληξη, που ακούστηκε στ’ αυτιά μου ως ένας απρόσμενος εφιάλτης με συνέπειες που δεν χωρούσε η λογική μου…
Τρεις λέξεις που ξορκίζω από την στιγμή που τις άκουσα, ήταν το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης νοσηλείας, της εγχειρήσεως και όσων ακολούθησαν σ’ αυτό σχεδόν το δίμηνο της απουσίας μου…
ΣΠΑΝΙΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ…
Και ξαφνικά, σταμάτησα “να βλέπω” το πρόσωπο του ογκολόγου… σταμάτησα ν’ ακούω τη φωνή του…
Μια άλλη εικόνα εμφανίστηκε μπροστά μου…
Μια εικόνα με τρια πρόσωπα και ένα μοναστήρι…
Η εικόνα Του Χριστού και της Παναγιάς, εγώ που άφηνα τη ζωή μου στα χέρια Τους και η παλιά ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ…
Ζήτησα από τον γιατρό να μου πει όλη την ΑΛΗΘΕΙΑ… να μην μου κρύψει το παραμικρό…
Και μου την είπε, αφήνοντας να φανεί και η έκπληξή του για την ΣΠΑΝΙΟΤΗΤΑ, για το σημείο που “γεννήθηκε” ΤΟ ΘΗΡΙΟ, και για την ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ…
Και δεν ήταν ο μόνος που έδειξε προβληματισμένος για το σημείο , την σπανιότητα, την επικινδυνότητα, και την επιθετικότητα του καρκίνου…
Ο Καθηγητής Ντοτόρος, μου μιλούσε για χημειοθεραπείες και εξετάσεις που πρωτάκουγα τα ονόματά τους, κι εγώ νόμισα πως μιλούσε για άλλο πρόσωπο που επέλεξε ο καρκίνος να κάνει την επίθεσή του…ένα πρόσωπο που “δεν ήμουν εγώ”…
ΑΜΥΝΑ…
Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, έτσι αντιδρούσα πάντα στον μεγάλο πόνο… τον μετέφερα πάντα σ’ ένα αόρατο τρίτο πρόσωπο, μέχρι να μπορώ ν’ αντέξω να τον σηκώσω στις πλάτες μου…
Λίγοι ήταν οι δικοί μου άνθρωποι που έμαθαν από την πρώτη στιγμή την ΑΛΗΘΕΙΑ…
Τα παιδιά μου, οι φίλοι που στάθηκαν καθημερινά από την πρώτη στιγμή στο πλευρό μου, … ο ηγούμενος και οι μοναχοί της αγαπημένης μου Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, από τους οποίους ζήτησα να προσευχηθούν για μένα…
Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου, πάντα ζητούσα την βοήθεια Του Χριστού και της Παναγιάς… και πάντα ένα αόρατο χέρι, με τραβούσε από την άβυσσο…
Αυτά που ζω το τελευταίο διάστημα που χάθηκα από το ιστολόγιό μου και την μπλογκόσφαιρα, είναι συγκλονιστικά… πολλά απ’ αυτά, δεν εκφράζονται με λόγια…
Βιώματα και συναισθήματα που ζω για πρώτη φορά και με κάνουν να πιστεύω πως το θηρίο που βρέθηκε από το πουθενά μέσα μου και μου επιβάλει την παρουσία του, στο τέλος, θα ΗΤΤΗΘΕΙ…
Δεν έχω απαντήσεις χειροπιαστές γι αυτό… αντιθέτως… όλα δείχνουν δυσοίωνα, γιατί πρόκειται για καρκίνο πολύ σπάνιο, πολύ επιθετικό και με ελάχιστη επιστημονική βιβλιογραφία…
Άλλωστε, αρμόδιοι που πληροφορήθηκαν την κατάστασή μου και είδαν τις εξετάσεις μου, έδειξαν προβληματισμένοι και άφησαν αιχμές πως… δεν αποκλείουν και την περίπτωση του “βαλτού καρκίνου”…
Στην αρχή γέλασα… δεν είμαι τίποτα το ξεχωριστό κι ας τα βάζω εδώ και πολλά χρόνια με τα ερπετά του διαβόλου και τα εγχώρια και διεθνή τσιράκια τους…
Ζούμε όμως σε μια εποχή που η παράνοια έχει την πρώτη θέση… και τον τελευταίο καιρό, υπάρχουν πολλά γεγονότα στη ζωή μου που με κάνουν ν’ αναρωτιέμαι αν πρόκειται για συντονισμένες σε βάρος μου προσπάθειες…
Ξαφνικά, ενέσκυψαν πολλά δικαστήρια … είναι φανερό πως θέλουν να με τσακίσουν οικονομικά και δικαστικά… να με φυλακίσουν και να φιμώσουν την φωνή μου…
Θα τα πούμε και γι αυτά, ένα προς ένα… δεν πρόκειται να σας κρύψω τίποτα, αλλά και δεν πρόκειται να μείνω με σταυρωμένα χέρια.
Αυτή τη στιγμή όμως, πρωταρχική μου απόφαση είναι να αγωνιστώ για την υγεία μου…
Δίπλα μου, έχω τις προσευχές του Ηγούμενου και των μοναχών της ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ… την ευλογημένη και θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Επτάσπαθης κι αυτά είναι το πιο δυνατά μου όπλα…
Στο πλευρό μου βρίσκονται τα παιδιά μου, οι φίλοι που δεν έλειψαν ούτε μέρα από δίπλα μου και τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου… κι ευχαριστώ Τον Θεό, που τους έφερε στο διάβα της ζωής μου… ΓΙΑΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ…
Ούτε τυχαία ήρθε στο σπίτι μου η ευλογημένη εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΣΠΑΘΗΣ…
Ούτε τυχαία ήρθε στο σπίτι μου αυτός που την έφερε…
Θα κλείσω αυτή τη δύσκολη επιστροφή, με κάτι που με σημάδεψε πριν τέσσερεις δεκαετίες και άλλαξε πολλά στοιχεία μέσα μου, βελτιώνοντας τις απόψεις μου για την αληθινή ζωή…
Προτείνω να το διαβάσετε προσεκτικά, και να αναθεωρήσετε – όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει – ότι αφορά στη ζωή σας…
Είναι το πιο συγκλονιστικό μήνυμα ζωής που ανακάλυψα σχεδόν τέσσερις δεκαετίες πριν, το έζησα, το ζω κάθε στιγμή της ζωής μου που λυγίζω και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας όχι μόνο γι αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε και στις πιο σκληρές που φαίνεται πως έρχονται, αλλά γιατί αυτή τη φορά με μεγαλύτερη πίστη, αφήνω τη ζωή μου στα χέρια ΤΟΥ… κι εύχομαι να το κάνετε κι εσείς βίωμά σας…
Οι στιγμές που ζει ο καθένας μας… οι στιγμές που έντυσε με τα δικά του χρώματα… μ’ ελπίδες… με χαρά… με όνειρα… με σιωπές…όλες άφησαν το χνάρι τους…
Οι στιγμές που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά μας τον πόνο… την θλίψη… την απογοήτευση… την προδοσία…
Οι στιγμές που άφησαν ίχνη από πληγές…
Ίχνη στον χρόνο της ζωής μας…
Τότε που σήκωσες ψηλά τη ματιά σου και ζήτησες βοήθεια, από κείνη τη Θεϊκή Δύναμη… που για σένα Σταυρώθηκε…
Θυμήσου τώρα, κείνες τις στιγμές…
…ήταν που σε κρατούσε στην Αγκαλιά Του…
Θα Του ζητήσω και πάλι να με κρατήσει στην Αγκαλιά Του για να βγω και πάλι νικήτρια…
>Θα ζητήσω από την ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΤΑΣΠΑΘΗ, να αφανίσει κάθε κακό από μέσα μου…
Μια φωνή μέσα μου, μου λέει πως όλα θα πάνε καλά… κι όποιος θέλει, ας με βάλει στις προσευχές του στον μοναδικό Θεό…
Το μόνο που δεν έχω ανάγκη, είναι ο οίκτος …
Καλλιόπη Σουφλή
«Μια νύχτα, ένας άνδρας, είδε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε, ότι περπατούσε κατά μήκος της παραλίας με το ΚΥΡΙΟ, ενώ στον ουρανό αναβόσβηναν εικόνες από τη ζωή του.
Για κάθε σκηνή, παρατήρησε και δυο ζεύγη βημάτων στην άμμο, ένα δικό του και ένα του ΚΥΡΙΟΥ…
Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του αναβόσβησε μπρος του, κοίταξε πίσω τα ίχνη στην άμμο.
Παρατήρησε, ότι πολλές φορές, κατά την διάρκεια της ζωής του, υπήρχε μόνο ένα ζεύγος από ίχνη.
Αντιλήφθηκε, ότι αυτό συνέβαινε, κατά την πιο δύσκολη και λυπηρή περίοδο της ζωής του.
Αυτό, τον ανησύχησε πραγματικά, και ρώτησε τον ΚΥΡΙΟ:
«Μου είπες, ότι εφόσον αποφασίσω να σε ακολουθήσω, θα περπατούσες μαζί μου σ’ όλη τη διαδρομή, αλλά έχω παρατηρήσει, ότι κατά τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου, υπάρχουν μόνο τα ίχνη μου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, όταν σε χρειαζόμουν πιο πολύ, με είχες εγκαταλείψει…»….
Ο ΚΥΡΙΟΣ, απάντησε:
«Αγαπημένο, αγαπημένο μου παιδί, σε αγαπώ, και ποτέ δεν θα σε εγκατέλειπα.
Κατά την διάρκεια της δοκιμασίας σου, κι όταν υπέφερες περισσότερο, εκεί που βλέπεις μόνον ένα ζευγάρι από ίχνη, ήταν τότε που σε … μετέφερα…»
Κυρία Σουφλη έχετε την καλησπέρα μου! Είθισται οι άνθρωποι που κάνουν κατάθεση ψυχής να προκαλούν αγνά και ειληκρηνη συναισθήματα στους άλλους καθώς και όσοι αποκαλύπτουν την ωμή αλήθεια να προσελκύουν εχθρούς …όσο “μεγάλο φορτίο” και αν είναι η δύναμή σας,θα σας ευχηθώ να συνεχίσετε δυναμικά τους αγώνες σας και ο Θεός έχει δικό του τρόπο που μας ανταμείβει …είστε από σήμερα στις προσευχές μου !
Περαστικα σας ο Θεος μαζι σας
Αγαπημένη Καλλιόπη, ποτέ δεν έχασες την πίστη σου!!! τώρα σ’αυτήν την δοκιμασία θα τα παρατήσεις?? είσαι μαχητρια της ζωής! εννοείται ότι θα είσαι στην προσευχή μας!η Παναγία μας να σε βοηθήσει στην κάθε δοκιμασία!!
«Της ψυχής τις πληγές και τα παράπονα, τ’ απάγκιαζα πάντα στα χέρια Του Χριστού… κι ας “τσακωνόμουν” κάθε τρεις και λίγο μαζί Του, για τις αδικίες που έβλεπα γύρω μου… κι ότι δεν αντέχω, είναι το άδικο…μπροστά στο άδικο, ξεχνώ και τους καλούς μου τρόπους, και τα πάντα και γίνομαι σκληρή, ανελέητη και … λιμανίσια…
Και δεν μ’ ενδιαφέρει πως θα με κρίνουν οι ΔΗΘΕΝ, τα απόλυτα ΤΙΠΟΤΑ και τα ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΑ…»
ΔΗΛΑΔΗ, ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΔΕΝ ΤΑ ΕΒΑΖΑΝ ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΕΒΛΕΠΑΝ ΠΟΣΟ “ΑΔΙΚΑ” ΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟ ΜΟΝΟΓΕΝΗ ΥΙΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΘΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ «ΠΑΤΕΡ, ΑΦΕΣ ΑΥΤΟΙΣ, ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ»; ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙ λιμανίσια ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ! ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΑΛΑΖΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΛΙΜΑΝΙΣΙΑ ΑΝΕΛΕΗΤΟΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΚΡΙΝΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ ΩΣ ΕΝΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΤΙΠΟΤΑ;
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ
Συνονόματἠ μου Καλλιόπη, μένω ἄναυδη !
Χίλιες εύχὲς γιὰ περαστικά, ἀτσαλένια !
EIΔΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΑ;
ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΕΥΧΩΜΑΙ.