Προσευχή
Πάντα αὐτό νά προσευχόμαστε στόν Θεό: «Χριστέ, τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας, ἄς ἀνατείλει ἡ ἀλήθειά σου στίς καρδιές μας καί μέ τό θέλημά σου νά μάθουμε νά πορευόμαστε στόν δρόμο σου». (Λόγος ΝΔ, σελ.3301)
Ὅταν προσεύχεσαι, νά λές αὐτή τήν προσευχή: «Κύριε ἀξίωσέ με νά νεκρωθῶ ἀπό τήν κοινωνία μέ τόν αἰώνα τοῦτο ἀληθινά», καί μ’ αὐτήν τήν προσευχή συνόψισες ὅλες τίς δεήσεις. Καί ἀγωνίσου νά ὁλοκληρὠσεις αὐτό τό ἔργο ἐντός σου· καί ἄν τό ἔργο εἶναι συ-νεπές πρός τήν προσευχή, στά ἀλήθεια ἔφτασες στήν ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ.
Νέκρωση τοῦ κόσμου δέν εἶναι μόνο τό νά ἀπομακρυνθείς ἀπό τήν ἐπαφή καί τήν κοινωνία μέ τά πράγματα, ἀλλά τό νά μήν ἐπιθυμεῖς τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου μέσα στήν διάνοιά σου.(Λόγος ΝΒ, 323).
«Κύριε ἀξίωσόν με νά μισήσω τήν (κοσμική) ζωή μου γιά τήν ζωή πού βρίσκεσαι κοντά σου» (Λόγος ΝΒ, σελ. 324).
Ζωή αἰώνια
Ζωή αἰώνια εἶναι ἡ παρογοριά κοντά στόν Θεό καί ὅποιος βρεῖ τήν θεϊκή παρηγοριά, ἡ παρηγοριά τοῦ κόσμου δέν τοῦ χρειάζεται. (Λόγος ΝΒ, σελ. 321)
Ταπείνωση
Ἐρώτηση: Πότε καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἔφθασε στήν ταπείνωση;
Ἀπάντηση: Ἀπό τό κατά πόσον νιώθει ἀηδία, ὅταν γίνεται ἀρεστός στόν κόσμο μέ λόγια ἤ συναναστροφές καί ὅταν γίνεται μισητή ἡ δόξα τοῦ κόσμου στά μάτια του. (Λόγος ΝΒ, σελ. 322).
Μετάνοια
Χάρη μετά τή χάρη ἡ μετάνοια δόθηκε στούς ἀνθρώπους. (Λόγος ΛΕ, σελ. 238 )
Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ θύρα τοῦ ἐλέους «ἡ ἀνοιγμένη σ’ ὅσους τήν ἐπιζητοῦν. Περνώντας αὐτή τή θύρα μπαίνουμε στόν χῶρο τοῦ θείου ἐλέους καί ἄν δέν περάσουμε ἀπ’ αὐτήν τήν εἴσοδο, δέ θά βροῦμε ἔλεος, γιατί «ὅλοι ἁμαρτάνουν», σύμφωνα μέ τή Γραφή καί ἑπομένως «μόνο ἡ δωρεά τῆς Χάριτος μᾶς δικαιώνει». (Ρωμ. 3, 23-2). (Λόγος ΛΕ, σελ. 238).
Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ Χάρη ἡ δεύτερη πού γεννιέται στήν καρδιά ἀπ’ τήν πίστη καί τόν φόβο. Γιατί ἡ ράβδος ἡ πατρική πού μᾶς ὁδηγεῖ, ἕως ὅτου φτάσουμε στόν παράδεισο καί, ὅταν φτάσουμε ἐκεῖ, μᾶς ἀφήνει καί φεύγει.
Ὅπως δέ γίνεται νά περάσεις τή μεγάλη θάλασσα χωρίς πλοῖο καί καράβι, ἔτσι ἀκριβῶς δέ γίνεται χωρίς φόβο νά περάσεις πέρα πρός τήν ἀγάπη. Τή ρυπαρή θάλασσα, πού ἔχει μπεῖ ἀνάμεσα σ’ ἐμᾶς καί τόν νοερό παράδεισο μποροῦμε νά τήν περάσουμε μέ τό καρά-βι τῆς μετάνοιας, πού ὁ φόβος τού’ δωσε τούς καπηλᾶτες του. Κι ἄν αὐτοί οἱ κωπηλᾶτες τοῦ φόβου δέν κυβερνᾶνε τό πλοῖο τοῦτο τῆς μετάνοιας, μέ τό ὁποῖο διασχίζουμε τήν θα-λασσα τοῦ κόσμου τούτου μέ προορισμό τόν Θεό, τότε καταποντιζόμαστε στή ρυπαρή θάλασσα. Ἡ μετάνοια εἶναι τό πλοῖο, ὁ φόβος ὁ κυβερνήτης καί ἡ ἀγάπη ὁ θεϊκός λιμένας. (Λόγος, ΛΕ, 240).
Παράδεισος
Παράδεισος εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού χωρᾶ τόν παράδεισο ὅλων τῶν μακαρισμῶν. Ἐκεῖ πού ὁ μακάριος Παῦλος ἐτράφη μέ τροφή ὑπερφυσική καί ἀφοῦ γεύτηκε τόν καρπό ἀπό τό δένδρο τῆς ζωῆς τό ἐκεῖ, εἶπε μέ κραυγή μεγάλη: «Ὀφθαλμός δέν εἶδε, αὐτί δέν ἄκουσε καί καρδιά δέν ἔνιωσε αὐτά πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά ὅσους τόν ἀγαποῦν» (Α΄. Κορ. 2,9). Αὐτοῦ τοῦ δένδρου τόν καρπό δέν μπόρεσε νά φάει ὁ Ἀδάμ λόγω τῆς συμβουλῆς τοῦ διαβόλου. (Λόγος, ΛΕ, 239).
Σ’ ὅλα σου τά ἔργα νά προηγεῖται ἡ σωφροσύνη τοῦ σώματος καί ἡ καθαρότητα τῆς συνειδήσεως· χωρίς αὐτά εἶναι μάταιο γιά τόν Θεό ὁτιδήποτε.
Κάθε ἔργο πού πράττεις χωρίς σκέψη καί ἐξέτασε, νά ξέρεις ὅτι εἶναι μάταιο καθ’ αὐτό, ἀκόμα καί ἄν εἶναι ἁρμόζον, γιατί ὁ Θεός κρίνει τή δικαιοσύνη μέ βάση τήν διάκριση καί ὄχι τήν τυχαία ἐνέργεια.
Σπόρος πάνω στή πέτρα τοῦ μνησίκακου ἡ προσευχή.
Βέλος φαρμάκι βουτηγμένο, ὁ ἔλεγχος τοῦ φθονεροῦ.
Παγίδα καλοκρυμμένη ὁ ἔπαινος τοῦ δολεροῦ.
Γλυκιά πηγή, τῶν συνετῶν ἡ συντροφιά.
Καλύτερα μέ ἄγρια θηρία νά κατοικήσω, παρά μ’ αὐτούς πού πονηρά πορεύονται.
Κάλλιο μέ γύπες κάθισε, παρά μέ πλεονέκτη κι ἄπληστο.
Μέ τούς λεπρούς νά κάθεσαι, μέ περηφάνους ὄχι.
Ἄσε νά σέ διώκουνε, καί σύ μήν καταδιώκεις.
Ἄσε νά σέ σταυρώσουνε, καί σύ νά μή σταυρώσεις.
Ἄσε νά σ’ ἀδικήσουνε, μήν ἀδικεῖς ὡστόσο.
Κι ἄν σέ συκοφαντήσουνε, σύ μή συκοφαντήσεις. Πράος κοίτα νά γίνεσαι, μή ζηλωτής κακίας.
Ἀρώστησε μαζί μέ τούς ἀρρώστους.
Νά χαίρεσαι μαζί μ’ αὐτούς πού μετανώνουν.
Νιώσε δικά σου ὅλων τά παθήματα, ἀλλά κράτα τό σῶμα σου μακριά ἀπ’ ὅλους.
Κανένα μή κατακρίνεις. Κανένα μή κοροϊδεύεις, ἀκόμη κι ὅσους κακία ἔχουνε πολύ.
Καί ἐάν δέν καταφέρνεις νά βάλεις τούς λογισμούς σου σέ τάξη, κράτησε τουλάχιστον τίς αἰσθήσεις σέ εὐταξία.
Ἐάν δέν μπορεῖς νά ἡσυχάζεις τήν καρδιά σου, τουλάχιστον κράτα ἥσυχη τήν γλώσσα σου. Ἐάν δέν μπορεῖς νά ἐλεήσεις, μίλα ὅπως κάποιος πού νιώθει ἁμαρτωλός.
Ἐάν ἀγαπᾶς τήν πραότητα. Ζήτα τήν εἰρήνη· καί ἄν ἀξιωθείς τήν εἰρήνη, θά χαίρεσαι σέ κάθε περίπτωση. (Λόγος ΜΑ, σελ. 265-7).Πολλές φορές, ὅταν ἔγραφα τοῦτα, τά δάκτυλά μου κόλλαγαν στό χαρτί καί δέν ἄντεχα τήν γλυκύτητα πού ἔσταζε στήν καρδιά μου καί κατασίγαζε τίς αἰσθήσεις μου.
