του Jean-Pierre Aussant .
Η πυρηνική αποτροπή που ξεκίνησε μεταξύ των δύο μπλοκ (του λεγόμενου «ελεύθερου» κόσμου από τη μια πλευρά και της σοβιετικής σφαίρας από την άλλη) αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δικαίως λειτούργησε ως απόλυτος μπαμπάς. Αυτή η απειλή της πυρκαγιάς της αποκάλυψης, πέρα από την μπλα, μπλα ψευδογεωπολιτική του άλλου, είναι ακόμη και ο μόνος πραγματικός λόγος που κρατά τη Δύση σε (αναγκαστική) ειρήνη για σχεδόν 80 χρόνια τώρα. Η αρχή της ατομικής αποτροπής είναι τόσο απλή όσο και τρομερή: “Αν με σκοτώσεις, σε σκοτώνω, για να μην με σκοτώσεις”, ή “όποιος πυροβολήσει πρώτος, πεθαίνει δεύτερος, αλλά πεθαίνει ούτως ή άλλως” (ο χρόνος – περίπου 20 λεπτά – ότι οι πύραυλοι του αντιπάλου φτάνουν στον προορισμό τους σε άλλη ήπειρο).
Ωστόσο, εδώ και αρκετό καιρό γινόμαστε μάρτυρες αυτού που θα αποκαλούσα ένα είδος «διάβρωσης του φόβου» μπροστά στον ατομικό πόλεμο. Γιατί αυτή η ξαφνική αλλαγή στην αντίληψη ενός γεγονότος που θα μπορούσε ωστόσο να εξαλείψει το ήμισυ του πλανητικού πληθυσμού; Αυτό σημαίνει ότι με τον καιρό θα είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ σε αυτή την τρομερή πιθανότητα που στο τέλος δεν θα ανησυχούσαμε λιγότερο για αυτό; Ή, θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι οι παγκοσμιοποιητές, σε περίπτωση ατομικής σύγκρουσης, θα πετύχαιναν τελικά έναν από τους στόχους τους, που είναι να μειώσουν δραστικά τον πλανητικό πληθυσμό, και έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, θα χρησιμοποιούσαν επιτυχώς με υποσυνείδητα μηνύματα των μέσων ενημέρωσης, να μας κάνει να αποδεχθούμε την ιδέα του απαράδεκτου;
Όχι, στην πραγματικότητα, και παρόλο που αυτά τα επεξηγηματικά στοιχεία παίζουν αναμφίβολα ρόλο, οι πραγματικές αιτίες αυτής της αποδραματοποίησης της απόλυτης φρίκης που αντιπροσωπεύει ο πυρηνικός πόλεμος, βρίσκουν τις ρίζες τους πάνω από όλα στην ηθική διαφθορά της ανθρωπότητας. Θεός και φύση» (νομιμοποίηση εκτρώσεων, γάμος ομοφυλοφίλων, PMA για όλους κ.λπ.) που αποδεχθήκαμε τις τελευταίες δεκαετίες χωρίς να τσακωθούμε πραγματικά. Είναι ότι από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι οι νόμοι μας επιτρέπουν τη δολοφονία του απολύτως αθώου που είναι το αγέννητο παιδί, γνωρίζουμε επίσης, βαθιά μέσα μας και στο μυστικό της καρδιάς μας, ότι όλο το ικρίωμα της ηθικής γίνεται μια απαίσια φάρσα. .
Σε κάποιο βαθμό, εφόσον δεχόμαστε τη νομιμοποίηση του θανάτου των «άλλων» (δηλαδή τον θάνατο των «αθώων που θα γεννηθούν»), δεχόμαστε επίσης, με ένα είδος καθοδικού ηθικού φαινομένου ricochet, το «δικό μας». Ναι, το να αποδεχτούμε την εξόντωση των άλλων σημαίνει ενδεχομένως να εγκρίνουμε τη δική μας εξόντωση. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο περιφρόνησης για τη ζωή έναντι των πιο αδύναμων, η αρχή της καθολικότητας της περιφρόνησης για τη ζωή «ταυτ δικαστήριο», δηλαδή περιφρόνηση για τη ζωή και για τον εαυτό μας, γίνεται λογική.
Έχοντας εγκρίνει τη σύνθλιψη ορισμένων, εγκρίναμε, ipso facto, τη δική μας σύνθλιψη. Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων (εξόντωση των πιο αδύναμων) θα έχει υπογράψει ένα είδος «λευκής επιταγής» μέχρι θανάτου «για όλους». Αυτή η ανθρωπότητα που συγχωρεί τη συντριβή του απολύτως αθώου (έμβρυου) δεν πιστεύει πλέον στον εαυτό της και αρχίζει να σκέφτεται (συνειδητά ή όχι, αλλά βαθιά μέσα της δεν έχει σημασία) ότι δεν της αξίζει να ζήσει.
Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που μας οδηγεί τώρα, εμείς που καταπατήσαμε την εγγενή αξία της ζωής που δημιούργησε ο Θεός, να αποδεχτούμε την ιδέα της εξαφάνισής μας, μεταξύ άλλων με πυρηνικά πυρά.
