Κάποτε απορούσα με τα προφητευμένα των εσχάτων χρόνων περί των ιεραρχών αλλά και του κλήρου γενικότερον. “Μα είναι δυνατόν;” αναρωτιόμουν; Όταν όμως αναφέρει το Ευαγγέλιον «ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθ.κδ’24) θέλεις ή δεν θέλεις οφείλεις να πιστεύσεις τα λόγια του Χριστού. Αν δεν τα πιστεύσεις απλά δεν είσαι πιστός! Αλλά ποιοί είναι οι εκλεκτοί, όταν όλοι οι άνθρωποι έχουν πλασθεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Κυρίου; Κάνει εξαιρέσεις ο Χριστός και κάποιους θεωρεί εκλεκτούς ενώ όλοι είναι ισότιμοι ενώπιόν Του; (Προσοχή : οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι αλλά ισότιμοι, όπως και στα δυο φύλα (άρσεν και θήλυ) αναφέρεται η ισοτιμία – για τα λοιπά “φύλα” ο Χριστός δεν έχει αναφερθεί… απλώς θα κρίνει).
Εκλεκτοί είναι οι ιερωμένοι και οι μοναχοί. Στην παραπομπήν [►] εξηγούνται συντόμως και απλώς τις ιδιότητές τους
Να σημειώσω κάτι που οι περισσότεροι αγνοούν : οι “εκλεκτοί” (μοναχοί και ιερείς) όχι απλώς δεν έχουν ευκολότερον δρόμον προς την Σωτηρία τους αλλά πολύ δυσκολότερον. Ο Κριτής Χριστός θα ελέγξει έκαστον άνθρωπον για τον εαυτόν του, τους ιερείς θα ελέγξει επιπλέον για το ποίμνιό τους, καταλογίζων ευθύνη για έκαστον απολεσθέν αρνίον. Επομένως οι “εκλεκτοί” αφ’εαυτών έχουν επιλέξει δυσκολοτέρα οδόν Σωτηρίας ενώ οι λαϊκοί σαφώς ευκολοτέραν.
Η υπόθεσις της Σωτηρίας από αρχής κόσμου, εξαρτάται από την ιδική μας επιλογήν του Τριαδικού Θεού έναντι του αντιθέτου, όχι μόνον λόγοις αλλά εμπράκτως. Η αρχή έγινε με την πτώσιν των αγγέλων, όσων ακολούθησαν τον Εωσφόρον, ο οποίος υπερηφάνως θέλησε να τοποθετήσει τον θρόνον του υπεράνω του Θεού. Ο Εωσφόρος, ο “εκλεκτός”, που έφερε το φως!!! Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έσωσε τα λοιπά αγγελικά τάγματα («Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετά φόβου Θεού· πρόσχωμεν…»). Ας κρατήσομεν από το όλο γεγονός ότι ο Θεός ως Παντογνώστης και Παντοδύναμος ηδύνατο να επέμβει και να “σώσει” την κατάστασιν. Όμως ποθεί την ελευθέραν βούλησιν των πλασμάτων του, θέλει να πράξουν συμφώνως της καρδίας αυτών και όχι αναγκαστικώς.
Δευτέρα στάσις με το Προπατορικό αμάρτημα. Σχεδόν 8000 έτη ο άνθρωπος “πληρώνει” το αμάρτημα των προπατόρων του διότι παρήκουσαν την εντολήν Του και υπήκουσαν τον αντικείμενον. Οι προπάτορες, οι “εκλεκτοί”, αφού μόνον αυτοί επλάσθησαν από τον ίδιο τον Θεό! Σημειώνω πάλιν ότι ο Παντοδύναμος και Παντογνώστης ηδύνατο να αποτρέψει τα πάντα αλλά η ελευθέρα βούλησις Τον “δεσμεύει”. Είναι το μόνον όριον που έχει αλλά αφ’Εαυτού.
Κάποια από τις πολλές ιστορικές στάσεις, το Πάθος του Κυρίου. Ο “εκλεκτός” λαός Του, προτίμησε τον Βαραββά από Αυτόν. Η παράδοσις της Εκκλησίας αναφέρει ότι στον δρόμον προς τον Γολγοθά ο θεραπευμένος παραλυτικός της Βηθεσδά χαστούκισε τον Χριστόν, που έφερε τον Σταυρόν του μαρτυρίου! Μάλιστα! ο ευεργετηθείς, ο από τους “εκλεκτούς” που έτυχαν θεραπείας από τον ίδιον τον Θεάνθρωπον, ο επί 38 χρόνια παραλυτικός, τον οποίον θεράπευσε ο Χριστός και στον οποίον είπε «Ίδε υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν σοί τι γένηται» (Ιω.ε’14), αυτός απέδειξε ότι «ουδείς αχαριστότερος και αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος»
Η Εκκλησία έχει μακράν εμπειρίαν πλάνης των εκλεκτών. Ο πρώτος αιρεσιάρχης, ο Άρειος ήταν πρεσβύτερος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας (μάλιστα λέγεται ιδιαίτερα μορφωμένος και εγκρατής). Πίστευσε ότι αυτός ευρήκε την αλήθεια περί Χριστού και κανείς άλλος. Όμως ο Χριστός έχει πει στο Ευαγγέλιο ότι μόνον ο Ίδιος αποκαλύπτει το Μυστήριό Του και κανείς άλλος («Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι» Ματθ.ια’27). Ο “εκλεκτός” (λόγω χειροτονίας) πίστευσε ότι έγινε και Εκλεκτός θεολόγος. Το φρικτό τέλος του απεκάλυψε ότι πλανήθηκε. Οι πραγματικά Εκλεκτοί είναι ταπεινοί («Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν» Παροιμ.γ’34).
Μετά από τον Άρειον ακολούθησε μία πλειάδα επισκόπων αιρεσιαρχών. Όλοι εκλεκτοί (~χειροτονημένοι) αλλά πλανημένοι. Η εκκλησιαστική ιστορία δεν αναφέρει κάποιον λαϊκόν αιρεσιάρχην. Η αιρετική πλάνη προσβάλει τους χειροτονημένους. Οπότε η ρήσις «ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» επί των ημερών μας δεν έχει προφητική χροιά αλλά είναι συντελεσμένο γεγονός και εφόσον έγινε, δύναται να επαναλαμβάνεται εις το μέλλον αν δεν υπάρχει μετάνοια. Όμως πόσοι δηλώνουν “γνώστες” του Θείου Μυστηρίου και πόσοι προσεύχονται «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος», όπως ο μέγας ιεράρχης Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς;
Επί των ημερών μας, σχεδόν όλοι οι “εκλεκτοί” επίσκοποι-δεσπότες δηλώνουν ότι γνωρίζουν τα πάντα. Οποία πλάνη, όταν ακόμη και ο μη χριστιανός Σωκράτης δίδασκε «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα»; Δηλαδή τί εννοούν; ότι τους τα απεκάλυψε ο Κύριος; ότι τους φώτισε το σκότος; ή ότι τους τα ψιθύρισε ο πάπας και θέλουν να ενωθούν μαζί του, λες και βρήκαν το Ζων Ύδωρ της Αληθείας; Λες και αίφνης ανεκάλυψαν ότι όλοι οι Άγιοι της Ορθοδοξίας, οι μάρτυρες της Αληθείας του Χριστού πλανήθησαν και τελικώς η Ορθοδοξία (~ορθή δοξασία) είναι ανορθοδοξία; Τι θέλουν να μας πουν; ότι η Εκκλησία δεν είναι η Κιβωτός της Αληθείας και μόνοι αυτοί το ανεκάλυψαν αφ’εαυτών; Αγνοούν ότι η Αλήθεια δεν ανακαλύπτεται αλλά ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ («καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι» Ματθ.ια’27); Έτσι βιώνομε την Ραψωδία της Πλάνης των εκλεκτών.
Η Αλήθεια του κόσμου, το Μυστήριον του Τριαδικού Θεού, δεν είναι παιχνίδι αλλά παρέχεται με μοναδικόν γνώμονα να οδηγήσει τον άνθρωπον στην Αιώνια Βασιλεία του Θεού. Η διαστροφή της ισοδυναμεί με αντίθεσιν προς την Θείαν Οικονομίαν, το Έργο του Θεού δηλαδή για την Σωτηρία πάσης της ανθρωπότητος. Αντίθεσις προς την Οικονομίαν του Θεού σημαίνει “ύβρις του Αγίου Πνεύματος” (το μόνον ασυγχώρητον αμάρτημα!!!) και συμπόρευσις με τον διάβολον, του οποίου αυτό είναι το μόνον και αποκλειστικόν έργον : η διαβολή και άρνησις της Θείας Οικονομίας.
Οι σημερινοί επίσκοποι δηλώνουν ότι κατέχουν την Αλήθεια. Αν τους απεκαλύφθει, ας το δηλώσουν ευθαρσώς. Η δειλία δεν ταιριάζει με την Γνώσιν του Θεού. Αλλά αν όντως ισχύει, ότι κατέχουν την αποκεκαλυμμένην Αλήθεια, πώς ταιριάζει καθείς να διαλαλεί μία διαφορετικήν αλήθειαν από τον άλλον (αφού η Αλήθεια Μία είναι), έχοντες αντικαταστήσει την Εκκλησία (με κεφαλή τον Θεάνθρωπον) με την Λερναία ιεραρχική Ύδρα, με τόσες κεφαλές όσοι οι επίσκοποι; Μήπως αυτή η αντικατάστασις αντιγράφει την προσπάθεια του αρχικώς “εκλεκτού” Εωσφόρου να θέσει τον θρόνον του υπεράνω του Θεού; Ακόμα και στην είσοδο του Άδου, ο Κέρβερος είχε μόνον τρεις κεφαλές, είναι δε γνωστόν ότι όπου λαλούν πολλές “κεφαλές” αργεί να “φωτίσει”. Αγνοούν ότι όχι μόνον «οἱ λίθοι κεκράξονται» αλλά και θα τους πάρουν με τις πέτρες (λίθους), όπως ο Όσιος Παϊσιος προφήτευσε : “ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα τους πάρει με τις πέτρες” και να αποδειχθεί ότι “το πεΤρωμένον φυγείν αδύνατον”! Ας θυμηθούν οι επίσκοποι τί ακόμα είπε : «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι καράβι τοῦ κάθε Ἐπισκόπου, γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει».
Έχοντες υπερπροσφοράν πλανευτών («ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται»), τονίζω πάλιν ότι η Παλαιά Διαθήκη (ΠΔ) είναι οδοδείκτης των μελλουμένων. Χάρις σε αυτήν μάθαμε τους προφήτες (ας πουν οι αντιτιθέμενοι, πού αλλού υπάρχει ο όρος – στην αρχαία Ελλάδα για μάντεις και μαντεία ομιλούσαν), οι οποίοι επαληθεύτηκαν στην Καινή Διαθήκη. Χάρις στην ΠΔ μάθαμε για τον προφητευμένον Μεσσία! Ας πουν οι αρνητές της ΠΔ, από που συμπεραίνεται ότι ο Χριστός (~Μεσσίας) είναι ο προφητευμένος Σωτήρ του κόσμου. Η δε Εκκλησία του Χριστού δια του Συνοδικού της Ζ’Οικουμενικής Συνόδου κατέδειξε την Αλήθεια των Προφητών από την αρχή της :
«Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν ναοῖς, ἐν εἰκονίσμασι… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν»
«Οι Προφήται ως είδον…» λοιπόν και ο αρνούμενος την ΠΔ, αρνείται την Θείαν Οικονομίαν βλασφημών το Άγιον Πνεύμα! Αυτό λένε οι θεόπνευστοι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Ο Λόγος του Θεού πάντοτε ομιλούσε δια των προφητών και ποτέ δια αρχιερέων, που Τον σταύρωσαν, αποδεικνύοντες ότι δεν Τον ήξεραν! Σήμερα οι προφητείες των εσχάτων διαρκώς επιβεβαιώνονται, με πρώτη την πλάνην των εκλεκτών.
Το ρολόι της μεγάλης δοκιμασίας χτυπά. Δεν εννοώ της Αποκαλύψεως αλλά σίγουρα είναι η πρόβα τζενεράλε της Αποκαλύψεως. Ο καθείς ας αναλάβει τις ευθύνες του, «έκαστος εφ’ ω ετάχθη» θα κριθεί. Κλείστε τα ώτα σας στην Ραψωδία της Πλάνης ως Οδυσσείς αλλά μην προσπαθήσετε να πολεμήσετε ως Ηρακλειδείς την Λερναία ιεραρχική Ύδρα. Ο “ημίθεος” Ηρακλής και ο Ιόλαος είχαν μόνον εννέα κεφαλές απέναντί τους, εμείς έχομεν μόνον στην Ελλάδα περί τις 80. Προσέλθετε οι ελληναράδες, που αιώνες τώρα “ψάχνεσθε” για αποσυμβολισμόν της Ελληνικής Μυθολογίας. Κουκιά μετρημένα σας τα δίνω, ιδού η Ρόδος, ιδού και το αφήγημα!
Αφήστε το έργο στον Χριστόν. Δεν είναι ότι μόνον Αυτός δύναται και γνωρίζει αλλά επιπλέον από μας ζητά να αποδείξομε την πλήρη εμπιστοσύνη μας, δεδομένου ότι «χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν». “Μπολιασθείτε” λοιπόν όχι με γραφένιο αλλά με Χριστόν και προσέλθετε! Νυν, ο υπέρ αιωνίου ζωής αγών!
Καλόν αγώνα και … έχει ο Θεός!
[►] Παραπομπή :
α) Ιερωμένοι είναι όσοι “επιλέχθηκαν” από τον Κύριον, να τύχουν το Μυστήριον της Ιερωσύνης και χειροτονούμενοι “εξουσιοδοτούνται” Άνωθεν τα τελούν τα Μυστήρια της Εκκλησίας (συνεπώς και τακτικά θαύματα, όπως η μεταβολή των Τιμίων Δώρων σε Σώμα και Αίμα Χριστού κατα το Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας). Λέγεται ότι για να γίνεις ιερεύς πρέπει να έχεις “κλίσιν και κλήσιν”, δηλαδή να θέλεις να γίνεις (~κλίσις) αλλά και να σε καλέσει (~κλήσις) ο Κύριος. Στην κλήσιν εμπεριέχεται το εκλεκτός. Οι βαθμοί της ιερωσύνης είναι τρείς : διάκονος, πρεσβύτερος και επίσκοπος. Τίτλοι που ακούγονται όπως πρωτοπρεσβύτερος, οικονόμος κ.α. είναι καθαρά διοικητικοί.
β) Μοναχοί είναι όσοι αποφάσισαν να περιβληθούν το Αγγελικό (μοναχικό) Σχήμα, να αποτάξουν τα εγκόσμια από την βιοτήν τους και να αφεθούν στην Πρόνοιαν του Κυρίου από την επίγειαν ζωήν, επιλεγόμενοι από τον Κύριον με την τελετήν της Μοναχικής Κουράς. Διά τούτο δωρίζουν την περιουσίαν τους, αποβάλλουν κάθε κοσμική μέριμνα (πέραν των απολύτως αναγκαίων όπως τροφή) και “αφήνονται” εις το Έλεος του Κυρίου. Υπάρχουν και εδώ δυο βαθμοί μοναχών (δεν περιλαμβάνω τους δοκίμους), οι απλοί μοναχοί και οι μεγαλόσχημοι.
γ) Υπάρχουν κάποιοι που συνδυάζουν τις δυο ιδιότητες, ιερατική και μοναχική. Είναι οι ιεροδιάκονοι (διάκονος + μοναχός), οι ιερομόναχοι (πρεσβύτερος + μοναχός) και ασφαλώς οι προαναφερθέντες επίσκοποι, οι οποίοι έχουν υποχρεωτικώς την μοναχικήν ιδιότητα. Τίτλοι όπως πρωτοσύγγελος, αρχιμανδρίτης, μητροπολίτης, αρχιεπίσκοπος, πατριάρχης είναι διοικητικοί.
