Προ 3-4 μηνών προειδοποίησα www.triklopodia.gr/κυανούς-ουρανός-πως-και-γιατί-θα-επιτε/ .
Μόλις χθες η ειδησεογραφία με επιβεβαίωσε https://balsamopsyxhs.gr/2022/10/04/οι-τούρκοι-φοβούνται-τους-s-300-στην-κρήτη/ , δίνοντας μία ακόμη αιτία επιθέσεως στην Κρήτη.
Ελπίζω να παρακολουθούν οι καθ’ύλην αρμόδιοι του Ελληνικού Στρατού.
Δυστυχώς το προδοτικό πολιτικό σύστημα αποκοιμίζει τους Έλληνες. Τρανή απόδειξις η δραματική εξέλιξις της ΕλληνοΛυβικής ΑΟΖ. Δυστυχώς (για το προδοτικό σύστημα τώρα) αγνοεί τι το περιμένει.
Επειδή δεν έχω να σχολιάσω τίποτα επιπλέον του θέματος, αντιγράφω δυο σημαντικά άρθρα σχετικά με Κρήτη και Ελληνισμό :
Πόντιοι & Κρητικοί – Γιατί μοιάζουν τόσο πολύ (www.pontos-news.gr/article/7551/pontioi-kai-kritikoi-giati-moiazoyn-toso-poly)
Πόντιοι και Κρητικοί. Δύο λαοί με τόσα πολλά κοινά στοιχεία. Ποια είναι η αλήθεια για όλα αυτά και τι ενώνει τον Πόντο με την Κρήτη; Λάοι περήφανοι, οι Πόντιοι και οι Κρητικοί, αγαπούν με πάθος την παράδοσή τους, τα ήθη και τα έθιμα τους. Τα διατηρούν αναλλοίωτα στο πέρασμα των αιώνων και τα μεταδίδουν από γενιά σε γενιά. Οι ομοιότητές τους στη γλώσσα, την παράδοση, την φιλοξενία, την ενδυμασία, τη μουσική, τη λύρα και τον χορό είναι αναμφισβήτητες. Αυτές οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες. Συνδέονται ιστορικά για περισσότερα από χίλια χρόνια. Πώς όμως; Στην ναυτική εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά το 960μ.Χ, η οποία είχε σαν στόχο να εκδιώξει τους Σαρακηνούς από την Κρήτη, πήραν μέρος στρατιώτες από τον Πόντο και τότε εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτοι μετανάστες. Με την Μικρασιατική καταστροφή και την γενοκτονία των Ποντίων το 1922, πολλοί Πόντιοι κατέφυγαν στην Κρήτη και έμειναν για πάντα εκεί, βρίσκοντας αγάπη και θαλπωρή από τους φιλόξενους κατοίκους της. Όπως και να έχει, η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται στους στίχους του τραγουδιού, που ερμηνεύουν ο Ν.Ζωιδάκης με τον Κ.Καζαντζίδη «Οι Πόντιοι κι οι Κρητικοί».
Οι Πόντιοι κι οι Κρητικοί
όπου και να βρεθούνε
τσίπουρο πίνουν και ρακί
κι οι λύρες κελαηδούνε…
Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή … (www.fotodotes.gr/index.php/epilegmena-keimena/616-patriotika-themata/4715-mono-stin-ellada-tha-boroyse-na-dothei-i-apantisi-afti)
Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Erhart Kδstner έκανε την εξής εξομολόγηση.
«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα κι οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός κι όχι μόνο δεν κακόπαθα αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία. Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα:
– Είστε από εδώ;
– Μάλιστα.
– Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς».
Και γράφει ο Kδstner. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα :
– «Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».
Σωστά, έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή».
Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη κι απ’όλους αδικημένη!
