ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Κυλιόμενος Λίθος – Το ψευτορωμαίικο σε πλήρη σύγχυση: Η αλήθεια για την αντιπαράθεση στην Ουκρανία

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΥΛΙΟΜΕΝΟΣ ΛΙΘΟΣ. - 15 Δεκ 2021 - 11:40

Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία το τελευταίο διάστημα είναι  ενδεικτικό της τρέχουσας διεθνούς γεωπολιτικής οικονομικής κατάστασης, της απορρύθμισης της διεθνούς ισοζυγίας δυνάμεων και την απώλειας συναίνεσης μεταξύ παραδοσιακών συμμάχων. Το διεθνές σύστημα έτσι όπως έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση αναλυτών  και πολιτών τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν πλήρως αποδιοργανωθεί και έχει απολέσει την όποια μονοπολικότητα το διέκρινε για κάτι λιγότερο από δύο δεκαετίες  μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ.  

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο λόγος που γίνεται τόση φασαρία με το Ουκρανικό είναι ο εξής ένας: Οι φόβοι των Αμερικανών και Βρετανών (κοντολογίς των Αγγλοσαξόνων) περί σύζευξης των σχέσεων μεταξύ Ευρώπης και Ρωσσίας. Είναι σημαντικό μεν για τους Αγγλοσάξονες να παραμείνει η Ουκρανία εκτός της ρωσικής σφαίρας επιρροής αλλά αυτή η προπαγάνδα δε των τελευταίων μηνών σχετικά με σχέδια περί ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία δεν είναι κατά την εκτίμησή τη δικιά μου (και όχι μόνο) τίποτε άλλο παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να παρασύρουν τις ευρωπαϊκές χώρες στο άρμα των οικονομικών κυρώσεων οι οποίες ενδεχομένως θα περιλαμβάνουν και την ακύρωση της λειτουργίας του Nord Stream 2. Τον αγωγό λοιπόν πρέπει να τον φάνε τα ψάρια προκειμένου Ρωσία να πάρει ένα γερό μάθημα και να αφήσει κατά μέρους τις επεκτατικές της βλέψεις. Όταν φυσικά η Ρωσσία συμμορφωθεί οι κυρώσεις θα παραμείνουν εν ισχύ μη τυχόν ο Πούτιν ενθαρρυνθεί και αλλάξει γνώμη.  Κάπως έτσι πηγαίνει κατά την εκτίμησή μου το αγγλοσαξονικό σχέδιο. Το ουκρανικό χρησιμοποιείται ως  μέσο χειραγώγησης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.  

Οι Αγγλοαμερικανοί λοιπόν, με την αγαστή συνεργασία των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας, (οι οποίες χώρες προφανώς καλά κάνουν και αντιτίθενται στη σύσφιξη των ευρωρωσικών σχέσεων μιας και έχουν πικρή εμπειρία από το όχι πολύ μακρινό παρελθόν) καταφεύγουν σε διάφορα προπαγανδιστικά τερτίπια για να παρουσιάσουν τη Ρωσία ως πολεμοχαρή αρκούδα από την οποία κινδυνεύει η Ουκρανία και συνεπώς η υπόλοιπη Ευρώπη. Και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Αναγκάζονται να καταφύγουν σε τέτοιες γελοιωδέστατες τεχνικές γιατί μάλλον δεν επαρκούν οι υπόγειοι δίαυλοι επικοινωνίας με τις ευρωπαϊκές (κατά βάση γερμανικές και γαλλικές)  πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Και αν θέλει κανείς μια σοβαρή ένδειξη για αυτό αρκεί να ανατρέξει στην ομιλία του Πούτιν πριν περίπου ένα χρόνο, στις 27 Ιανουαρίου στην τελευταία συνεδρίαση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Κλαόυς Σουάμπ και να δει ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την καταγραφή της ομιλίας, συγκεκριμένα: 

 «[…]Προφανώς η περίοδος που συνδέθηκε με το εγχείρημα της δόμησης μιας κεντρικά ελεγχόμενης και μονοπολικής τάξης πραγμάτων τελείωσε. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αυτή η εποχή δεν ξεκίνησε καν. Έγινε απλά μια απόπειρα προς αυτή την κατεύθυνση αλλά αυτό τώρα είναι πια παρελθόν. Η ουσία της μονοπολικότητας συγκρούεται με την ποικιλομορφία στην ιστορία και στην κουλτούρα του πολιτισμού μας». 

 «[…]Μεγάλες ευρωπαϊκές πολιτικές φυσιογνωμίες έχουν μιλήσει στο πρόσφατο παρελθόν για την ανάγκη να επεκταθούν οι ευρωρωσικές σχέσεις, υποδεικνύοντας ότι η Ρωσσία είναι μέρος της Ευρώπης. Γεωγραφικά αλλά κυρίως όσον αφορά την κουλτούρα ανήκουμε στον ίδιο πολιτισμό. Γάλλοι ηγέτες έχουν μιλήσει για την αναγκαιότητα να δημιουργηθεί ένας ενιαίος χώρος από τη Λισσαβώνα έως τα Ουράλια όρη. Πιστεύω, και έχω ήδη πει [το εξής:] Γιατί μέχρι τα Ουράλια; Μέχρι το Βλαδιβοστόκ.    

Άκουσα προσωπικά τον κορυφαίο Ευρωπαίο πολιτικό, πρώην καγκελάριο Χέλμουτ Κολ [σσ: ο πολιτικός μέντορας της Μέρκελ στο CDUνα λέει ότι εάν επιθυμούμε την ευρωπαϊκή κουλτούρα να επιβιώσει και να παραμείνει ένα επίκεντρο του παγκόσμιου πολιτισμού στο μέλλον, έχοντας στο νου τις προκλήσεις και τις τάσεις που αυτός αντιμετωπίζει, τότε φυσικά, η Δυτική Ευρώπη και η Ρωσσία πρέπει να είναι μαζί».  

«[..]Η Ευρώπη και η Ρωσσία είναι σαφέστατα φυσικοί εταίροι όσον αφορά την οικονομία, την έρευνα, την τεχνολογία και την χωρική διεύρυνση της ευρωπαϊκής κουλτούρας, καθώς η Ρωσσία, μια χώρα με ευρωπαϊκή κουλτούρα, είναι λίγο μεγαλύτερη από ολόκληρη την ΕΕ σε έκταση. Οι φυσικοί πόροι της Ρωσσίας και το ανθρώπινο δυναμικό της είναι τεράστιοι» 

Η ομιλία έχει γενικά μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει να διαβάσει κανείς τα όσα λέει ο Πούτιν για να αποκτήσει μια πιο συγκεκριμένη άποψη για το ρόλο και τη σχέση της Ρωσσίας απέναντι στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, η οποία περισσότερο σε «αταξία» παραπέμπει παρά σε «τάξη». Να σημειώσουμε ότι τα παραπάνω πολύ ενδιαφέροντα σχετικά με μια Ευρώπη εκτεινόμενη από τη Λισσαβώνα έως το Βλαδιβοστόκ ο Πούτιν τα ανέφερε μετά από «αβάντα» του ίδιου του Σουάμπ, ο οποίος τον ρώτησε επί λέξει:  

«[…]Κύριε Πρόεδρε, ετοιμαζόμαστε για τη συζήτηση σε λίγο, έχω όμως μια πολύ σύντομη ερώτηση. Είναι ένα ζήτημα που συζητήσαμε όταν σας επισκέφτηκα στην Αγία Πετρούπολη πριν 14 μήνες. Πώς βλέπετε το μέλλον των ευρωρωσικών σχέσεων; Μια σύντομη απάντηση απλά [παρακαλώ]».  

Η αλήθεια που προκύπτει από τα συμφραζόμενα αλλά και από τα ευρύτερα γεωπολιτικά τεκταινόμενα είναι ότι η αμερικάνικη πλανητική ηγεμονία (εάν αυτή υπήρξε ποτέ) εδώ και 10 χρόνια περίπου παρακμάζει σταθερά και η Αμερική αδυνατεί να προβάλλει αποτελεσματικά την ιμπεριαλιστική της ισχύ σε παγκόσμιο επίπεδο, ενδεχομένως ούτε στην άμεση γεωπολιτική γειτονιά της. Την ίδια στιγμή έχουν ανέλθει οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά διάφορες δυνάμεις, μεγάλου και μεσαίου μεγέθους με την Αμερική να αδυνατεί, μην έχοντας εξασφαλίσει τον γεωπολιτικό έλεγχο της Ευρασίας και της Αφρικής, να ελέγξει αποτελεσματικά την άνοδό τους. Σε αυτά τα πλαίσια οι ευρωπαϊκές δυνάμεις με ιμπεριαλιστικό παρελθόν (βασικά η Γερμανία και η Γαλλία) νιώθουν μια μεγάλη ανασφάλεια αλλά και ταυτόχρονα ενδεχομένως βλέπουν την τρέχουσα συνθήκη σαν ευκαιρία να αυτονομηθούν γεωπολιτικά από τον αγγλοσαξονικό κόσμο και να ακολουθήσουν ανεξάρτητη διπλωματική τροχιά. Για αυτό ενδεχομένως ακούγονται διάφορα περί ευρωστρατού, περαιτέρω ευρωπαϊκής ενοποίησης κλπ, χωρίς όμως να αποκλείονται οι αντιθέσεις και μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Φυσικά όμως οι αντίρροπες προς τον αγγλοσαξονικό άξονα τάσεις δεν είναι απαραίτητα οι κυρίαρχες και αυτό αντικατοπτρίζεται εναργέστερα στην μέχρι τώρα πολιτική στάση της νέας γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στο ζήτημα του αγωγού Nord Stream 2. 

Η νέα κυβέρνηση των Γερμαναράδων αποτελείται από τους «σοσιαλδημοκράτες» του  SDP, τους «πράσινους»/οικολόγους και τους «φιλελεύθερους» του FDP. Το FDP και οι Πράσινοι είναι παραδοσιακά φιλοατλαντικοί, μάλιστα ο «πράσινος» Γιόσκα Φίσερ υπουργός των εξωτερικών στην κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ , ήταν ο πρώτος Υπ.Εξ. της μεταπολεμικής Γερμανίας που ενέπλεξε τη χώρα του σε πολεμική σύγκρουση, το 1999 με τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς του Κοσόβου υπό τις φτερούγες του αμερικάνικου φαλακρού αετού. Έτσι και σήμερα η «διάδοχός» του Αναλένα Μπέρμποκ που προέρχεται από τους «πράσινους» σύμφωνα με δηλώσεις της εμφανίζεται εξαιρετικά διστακτική απέναντι στη λειτουργία του αγωγού και φαίνεται να παίζει καλά το παιχνίδι των Αγγλοαμερικάνων που βασίζεται στο στοίχημα ότι η απειλή της ρωσικής κλιμάκωσης θα αποδειχτεί ικανή να ματαιώσει μια και καλή το πρότζεκτ. Από την άλλη ο νέος καγκελάριος Όλαφ Σολτς φαίνεται αρκετά απρόθυμος να εφαρμόσει μια ρητορική αντιπαράθεσης, λέγοντας ότι θα ακύρωνε τον αγωγό μόνο σε περίπτωση που η Ρωσσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Ο Σολτς προφανώς ξέρει ότι η Ρωσσία δεν έχει σκοπό να εισβάλλει παρά μόνο άμα σημειωθεί κάποια πρωτοφανής πρόκληση, όπως εάν λ.χ. ξεκινήσουν διαδικασίες εισαγωγής της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά επίσης γνωρίζει ότι αυτό είναι δύσκολο να γίνει και ότι οι Αμερικανοί πιθανότατα πουλάνε φούμαρα στους Ουκρανούς ότι τάχα στέκονται στο πλευρό τους και ότι εάν μπορούσανε να βρούνε τρόπο να προκαλέσουν την εισβολή, να πουλήσουν τους Ουκρανούς και να μη φανούν ταυτόχρονα αδύναμοι στη διεθνή κοινότητα θα το είχανε κάνει ήδη.  

Βέβαια, η στάση του Σολτς πιθανότατα οφείλεται κατά κύριο λόγο σε εσωτερικές δυναμικές στα σπλάχνα του ίδιου του κόμματός του. Είναι γενικά γνωστό ότι ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ έχει εξαιρετικές σχέσεις με την ρώσικη ελίτ και δεν είναι μόνο πρόεδρος στο διοικητικό συμβούλιο της ρωσικής Ροσνέφτ (Rosneft) αλλά και της Nord Stream AG, εταιρίας υπεύθυνης για την κατασκευή και τη λειτουργία του αγωγού! Επίσης φαίνεται να υπάρχει και πολιτικό κόστος καθώς μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του κόμματος προέρχεται από βόρεια γερμανικά κρατίδια που καλοβλέπουν τη λειτουργία του αγωγού ως προς τα οικονομικά οφέλη και τις επενδύσεις που μπορεί να προσελκύσει. Και Κύριος οίδε ποιοι άλλοι διακανονισμοί, συγκρούσεις συμφερόντων και μη φανερές πολιτικές βρίσκονται κάτω από το τραπέζι και επηρεάζουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση τον νέο Γερμανό καγκελάριο. Το σίγουρο είναι ότι ο αγωγός έχει να αντιμετωπίσει άφθονα προσκόμματα μέχρι την ενδεχόμενη τελική έγκριση λειτουργίας του, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με πολιτική βούληση αλλά και με διάφορα γραφειοκρατικά τερτίπια σε εθνικό (γερμανικό) και ευρωπαϊκό επίπεδο, γεγονός που μεταθέτει όχι τη λειτουργία του αλλά τη διαδικασία αδειοδότησής του τον Ιούνιο του ’22. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι! 

Η αλήθεια είναι ότι έως τότε και αν η Ουάσινγκτον και η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν κάνουν καμιά χοντρή βλακεία η οποία θα μπορούσε να τινάξει την παγκόσμια ειρήνη στον αέρα, η «υπερδύναμη» έχει άφθονο χρονικό περιθώριο να μηχανευτεί διάφορους τρόπους για να ψυχράνει το ευρωρωσικό κλίμα περαιτέρω. Η αλήθεια είναι επίσης πως οι ατλαντικές μυστικές υπηρεσίες το έχουν προσπαθήσει σκληρά τα τελευταία χρόνια, πρώτα με την υπόθεση Σκριπάλ, έπειτα με τη δηλητηρίαση του Ναβάλνυ και ένα σωρό άλλα περιστατικά κατασκοπικής τρέλας, πολλά από τα οποία ενδεχομένως να μην έχουν γίνει καν γνωστά στο ευρύ κοινό. Ο καιρός θα δείξει για το που θα κάτσει η μπίλια αλλά το προαίσθημά μου είναι ότι μεγάλη μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου δεν βλέπει με διόλου καλό μάτι την απώλεια της ηγεμονικής ισχύος και δεν είναι εντελώς απίθανο στην απεγνωσμένη προσπάθειά της να τη διατηρήσει, να πράξει κάτι πραγματικά ηλίθιο και καταστροφικό.  

Πριν κάποιες μέρες o Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής από το Μισσισσιππή Ρότζερ Γουίκερ βγήκε και είπε στον αέρα ότι δεν θα απέκλειε ένα «πυρηνικό χτύπημα» προς τη Ρωσία σε περίπτωση που ρωσικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποιούσαν εισβολή. Πιθανόν όλα αυτά να είναι φούμαρα και λόγια του αέρα, που υποδεικνύουν περισσότερο τη θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκεται ο «ηγεμόνας»  (ο Θεός να τον κάμει) παρά αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση. Αλλά επειδή οι νεοσυντηρητικές κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστών «δεξιών» έχουνε αφήσει δυνατή σπορά στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή (ο Γουίκερ συμμετέχει και στην ομάδα του Κογκρέσου που έχει αναλάβει τη νομοθεσία περί ενόπλων δυνάμεων και η προηγούμενη κυβέρνηση Τραμπ ήταν γεμάτη από δαύτους) είναι πιθανόν ο Μπάιντεν να μην μπορέσει να καταπνίξει τις πιο σκληροπυρηνικές φωνές και να βρεθεί σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που αντιμετώπισε ο Πρόεδρος Κέννεντυ το 1962 με την κρίση των πυραύλων της Κούβας, όπου τυχόν υποχώρηση θα είχε μεγάλο πολιτικό κόστος για τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Και αν ο Κέννεντυ γλίτωσε παρά τρίχα την παγκόσμια καταστροφή όντας νέος, έξυπνος κα με ικανούς συνεργάτες, αμφίβολο είναι αν θα μπορούσε να το πετύχει και ο Μπάιντεν, ο οποίος είναι γέρος με έντονες ενδείξεις άνοιας/αλτσχάιμερ και οι συνεργάτες του είναι κάτι λίμπεραλ διπλωματικές μισοριξιές που πιθανότατα αδυνατούν να διεξάγουν σκληρό παζάρι αντιμέτωπα με κράτη όπως η Ρωσσία και η Κίνα που φαίνεται να διαθέτουν αξιόλογο διπλωματικό προσωπικό.  

Και σε όλο αυτό το θέατρο σκιών, σε αυτή τη σκηνή μαζικής αποσύνθεσης που ενώ η καταπίεση και η ισχύς των δυτικών δυνάμεων αυξάνεται προς το εσωτερικό, την ίδια στιγμή μειώνεται προοδευτικά προς το εξωτερικό έρχεται να κουμπώσει η Ελλαδίτσα μας. Ως διαχρονικό προτεκτοράτο της Δύσης, η σχιζοφρένεια και η πολυπολικότητα στην δυτική πολιτική σκηνή φαίνεται να αντικατοπτρίζεται αδιόρατα αλλά μάλλον ορατώς και στη δικιά μας χώρα. Ο Κούλης Μητσοτάκης φαίνεται ότι σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο οποίος είχε άριστες σχέσεις με τον Μπους πατήρ, τον Πατριάρχη της νεοσυντηρητικής «δεξιάς» ιμπεριαλιστικής παράταξης, (που έφαγε τον Κέννεντυ, έστησε την 11η Σεπτεμβρίου και προκάλεσε πλήθος πολέμων και πραξικοπημάτων σε χώρες του τρίτου κόσμου καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου) τρέφει στενότερες σχέσεις με τον αριστερό κλάδο της δυτικής πολιτικής ελίτ και μάλιστα με το πιο ακρο-αριστερό ακραιφνώς νεοταξίτικο/διεθνιστικό κομμάτι της, συνασπισμένο γύρω από τις πολυεθνικές, τις εταιρίες υψηλής τεχνολογίας και τις περισσότερες τράπεζες, το οποίο δεν φαίνεται να κυριαρχεί προς το παρόν στις ΗΠΑ (όπως δήλωσε απογοητευμένος ο Βασιλάκης Θύρας δεν μπόρεσε να πείσει όλους τους Αμερικανούς να εμβολιαστούν) αλλά στην Ευρώπη φαίνεται να έχει μεγαλύτερη πέραση, ενδεχομένως επειδή η ΕΕ είναι ανομοιογενής εθνικά και απαιτείται ακόμα μεγαλύτερος έλεγχος και καταστολή για να διατηρηθεί στο μέλλον. 

 Έτσι λοιπόν ο Κούλης έχει σπεύσει να δηλώσει με ποια παιδάκια του αρέσει να παίζει έχοντας βάλει την νεοταξίτικη βίβλο του Σουάμπ, το πολύ ενδιαφέρον μπλε βιβλιαράκι για την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» (Great Reset) για την οποία – τρομάρα μας – γράψαμε και άρθρο, σε πρώτο πλάνο στη γραφειάρα του. Και έτσι στα πλαίσια της συμπαράταξής του με τους ευρύτερους σχεδιασμούς γεωπολιτικής αυτονομίας που κυοφορούνται στα σπλάχνα της ΕΕ και λειτουργώντας θα λέγαμε ως λαγός (και ως προς το καταπιεστικό/νεοταξίτικο και ως προς το γεωπολιτικό κομμάτι) έσπευσε λίγες μέρες μετά τη τελευταία συνομιλία Πούτιν/Μπάιντεν (όπου τίποτε ουσιαστικό δεν φαίνεται να βγήκε) να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο όπου έκανε λόγο για την πρόσφατη αναγνώριση του κοβιντόχαρτου/πιστοποιητικού μετά από εμβολιασμό με το ρώσικο «Σπούτνικ» αλλά και για την υιοθέτηση ενός κοινού σχεδίου δράσης Ελλάδας-Ρωσίας για τα επόμενα 2-3 χρόνια. Και μετά φυσικά αραχτός και βερμουδιάρης έσπευσε να δείξει (για άλλη μια φορά) την κορμοστασιά του παραθερίζοντας στο Σότσι. Και όλα αυτά σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους στις αμερικανορωσικές σχέσεις όντως πρωθυπουργός σε μια παραδοσιακά φιλοαμερικάνικη ακραιφνώς νατοϊκή χώρα. Δεν λέω ότι είναι κακό αυτό. Ίσα-ίσα είναι θετικό που η χώρα μας ακολουθεί μια πολυμερής διπλωματική προσέγγιση. Αλλά δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν υποδεικνύει κάποια αποδέσμευση από τους ξένους αλλά ότι μάλλον οι ξένοι (ΕΕ και ΗΠΑ) στους οποίους είμαστε διαχρονικά υποταγμένοι δεν τα έχουν και πολύ καλά μεταξύ τους και μόνο έτσι δίνεται ένα περιθώριο διστακτικής ελεγχόμενης ελευθερίας που μάλλον περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα έχει παρά ουσιαστικό.  

Αλλά μάλλον βιάστηκα αρκετά να αποδώσω πολυμέρεια στην ελληνική κυβέρνησή. Αυτή ενδεχομένως να αφορά τον πρωθυπουργό και το στενό του περιβάλλον αλλά μέσα στο κόμμα του υπάρχουν άλλες δυναμικές. Κατ’ αρχάς η κυβέρνησή του παρά τις όποιες παρεκκλίσεις έχει τηρήσει μια τουλάχιστον στην επιφάνεια ανοιχτά φιλοαμερικανική πολιτική η οποία φτάνει επίπεδα γεωπολιτικού ξεπουλήματος με τη δημιουργία αμερικανικών βάσεων σε Έβρο αλλά και σε νησιά. Τα παραπάνω θεωρώ ότι αποτελούν πρωτοβουλία του υπουργού εξωτερικού Δένδια ο οποίος φέρεται να έχει θερμές σχέσεις με τον αγγλοσαξονικό παράγοντα (και με την οικογένεια Ρότσιλντ όπως λέγεται) και ακόμα ισχυρή επιρροή ακόμα και μέσα στο κόμμα, σε σημείο να χαρακτηρίζεται «δελφίνος» (πράγματι η διναρική κατατομή του φαλακρού κρανίου του, που υποδεικνύει έντονα ιλλυρικά/αλβανικά γονίδια τον κάνουν να μοιάζει με δελφίνι) και να επιζητά ακόμα και την ηγεσία του κόμματος σύμφωνα με σενάρια. Λέγεται μάλιστα ότι το τελευταίο συνέδριο της ΝΔ ακυρώθηκε επειδή λένε ότι ο Κούλης φοβήθηκε τυχόν παρέμβαση του δελφίνου με αστείο πρόσχημα την εμφάνιση της μετάλλαξης «όμικρον».  

 Υπάρχουν και άλλες ενδείξεις για ενδεχόμενη απόκλιση  σε επίπεδο εξωγενών επιρροών μεταξύ πρωθυπουργού και υπουργού εξωτερικών. Ο «τσαμπουκάς» του Δένδια προς τον Τσαβούσογλου τον περασμένο Απρίλιο δεν ξεχνιέται εύκολα. Μετά από αυτή την πρωτοφανή ζωντανή αντιπαράθεση παρατήρησαν πολλοί μια ψυχρότητα από τα φιλοκυβερνητικά μέσα προς στην παρέμβαση Δένδια στους ισχυρισμούς του Τούρκου ομόλογού του. Τις ίδιες μέρες είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον άρθρο στην εφημερίδα «Μακελειό» όπου αναγραφότανε ότι ο τσαμπουκάς του Κερκυραίου πολιτικού πιθανώς να οφειλόταν σε πρότερη συνεννόησή του με την – πάλαι ποτέ – υπερδύναμη (ο Δένδιας είχε μάλιστα συναντηθεί με τον Πάιατ λίγο πριν πάει στην Τουρκία) η οποία θέλει να χειραγωγήσει τους Τούρκους ψυχολογικά ώστε να πάρουν επιτέλους μια θέση απέναντι στο ουκρανικό ζήτημα. Κατά την γνώμη μου, η άποψη αυτή ήταν μονάχα εν μέρει σωστή, καθώς δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο για τους Αγγλοσάξονες να έχουν την Τουρκία σύμμαχό τους στο ουκρανικό μέτωπο επειδή η ανοιχτή αντιπαράθεση δεν φαίνεται να είναι προτεραιότητα για αυτούς. Αυτό που βασικά επιθυμούν είναι να παίξουν με τις διαχρονικές φοβίες και ανασφάλειές των Τουρκαλάδων και μέσω της  γεωπολιτικής και αμυντικής στήριξης  της  Ελλάδας να φέρουν την Τουρκία εγγύτερα προς το δυτικό μαντρί και να την αποκόψουν από τις ευρασιατικές προσεγγίσεις της, προς Ρωσία και Κίνα.  

Πράγματι, οι Τούρκοι δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τον ελληνοαμερικανικό «εναγκαλισμό» και αισθάνονται μεγάλη ανασφάλεια εάν τελικά αποκοπούν από τους δυτικούς συσχετισμούς δυνάμεων και απολέσουν την γεωπολιτική σημαντικότητα που η χώρα τους διατηρεί για τις ΗΠΑ/Ηνωμένο Βασίλειο. Τούτο μπορεί να γίνει δια ξηράς μέσω της «Σιδηροδρομικής Εγνατίας» και τις χερσαίας διασύνδεσης με τις υπόλοιπες νατοϊκές βαλκανικές χώρες. Δια θαλάσσης βέβαια η Τουρκία θα διατηρήσει, ένεκα των Στενών, την γεωπολιτική της αξία αλλά ούτε και εδώ απουσιάζουν τα προβλήματα καθώς σε μια ενδεχόμενη θερμή αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσσίας η Τουρκία θα βρεθεί σε φοβερό δίλημμα: Εάν επιτρέψει την είσοδο πυρηνικών υποβρυχίων, μεγάλου αριθμού φρεγατών, αντιτορπιλικών ακόμα και αεροπλανοφόρων κατά παράβαση της συνθήκης του Μοντρέ κινδυνεύει άμεσα να έρθει αντιμέτωπη με τα ρώσικα όπλα, αλλά άμα δεν το κάνει και κλείσει τα στενά στα μούτρα των δυτικών συμμάχων επίσης κινδυνεύει να εξαναγκαστεί να αντιπαρατεθεί μαζί με τους Ρώσους απέναντι τους. Θα βρεθεί κοντολογίς σε μια κατάσταση όμοια με αυτή που αντιμετώπισε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου βέβαια με αξιοθαύμαστη ικανότητα απέφυγε τον κίνδυνο και διατήρησε επίσημα την ουδετερότητά της (με μια κάπως πιο ευμενή θέση απέναντι στις χώρες του Άξονα βεβαίως). Για αυτό η Τουρκία λογικά δεν επιθυμεί με τίποτε την κλιμάκωση της έντασης και θα ήταν μεγάλη απερισκεψία να πάρει καταφανώς το μέρος της Ουκρανίας ή της Ρωσσίας, πράγμα που φυσικά δεν πρόκειται να κάνει διότι ο Ερντογάν και οι στενοί του συνεργάτες δεν είναι ηλίθιοι ούτε ξεπουλημένοι σε αλλότρια συμφέροντα.  

Για την ιστορία αναφέρω τέλος ότι τους προβληματισμούς μου για τη στάση Δένδια τις είχα αναφέρει σε προσωπική μας  επικοινωνία μέσω e-mail με τον αρθρογράφο της «Τρικλοποδιάς» «Πύρινο Λόγιο», ο οποίος την ίδια περίοδο είχε διατυπώσει τόσο προσωπικά όσο και δημόσια στην αρθρογραφία του την εντύπωσή του ότι η κίνηση Δένδια ήτανε προσυνεννοημένη με τον Κούλη Μητσοτάκη, πράγμα που τότε μου φαινόταν (και ακόμα μου φαίνεται) λίγο απίθανο, δεδομένου του ότι άτομα μέσα από το ΕΛΙΑΜΕΠ, την κορωνίδα της νεοταξίτικης ψευτορωμαίικης διπλωματικής πολιτικής εν Ελλάδι με στενές και καλές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη και στο οποίο ανήκει και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Ντόκος, είχαν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους σε ότι διημείφθη, αλλά και του ότι τα εγχώρια πετσοκάναλα είχαν κρατήσει μια αμφίθυμη στάση, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον.  

Το γελοίον του πράγματος είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση φαίνεται να πελαγοδρομεί προσπαθώντας, στο διπλωματικό κομμάτι τουλάχιστον, να ισορροπήσει μεταξύ αποκλινόντων πολιτικοοικονομικών παρατάξεων σε ένα περιβάλλον διεθνούς αβεβαιότητας όπου φαίνεται ότι μια σπίθα είναι ικανή να βάλει φωτιά σε ολόκληρο τον πλανητικό αχυρώνα. Έτσι από τη μία βλέπουμε τον πρωθυπουργό να παραθερίζει στο Σότσι την ίδια ώρα που οι Αμερικάνοι προσπαθούν να υπονομεύσουν γεωστρατηγικά τη Ρωσσία με μοχλό μια δυνητική εστία σύγκρουσης λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πέρα και από την άλλη τον πρόεδρο της Βουλής να συναντιέται με τον «φιλέλληνα» Αμερικάνο γερουσιαστή Μενέντεζ και να του παραδίδει χάρτη της Ελλάδας λέγοντας τα κάτωθι ακραιφνώς εθνικοπατριωτικά λόγια:  

«Από την Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο και από την Κρήτη μέχρι τη Θράκη σας παραδίδουμε την Ελλάδα σήμερα στα χέρια σας και είμαστε βέβαιοι ότι είναι σε καλά χέρια» 

Βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτικό σύστημα που πελαγοδρομεί, που δεν ξέρει σε ποιον ώμο να ακουμπήσει και που πιθανόν μέσα στην ευρύτερη ανασφάλεια που διακρίνει τους διεφθαρμένους εκπροσώπους του ποντάρει σε όλα τα – δυτικά – άλογα ταυτόχρονα (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, ΕΕ, Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ κλπ) με την ελπίδα να επιβιώσει εν τέλει. Ωστόσο, όταν ξεσπάσει η τέλεια καταιγίδα δε θα βρεθεί πιθανόν ούτε ένας παράγοντας ικανός και αρκετά ισχυρός ώστε να το διατηρήσει στη ζωή. Μέχρι τότε παραμένει ένα πολιτικό ζόμπι η θλιβερή ημι-ζωή του οποίου παρατείνεται εις το διηνεκές όσο συνεχίζει να υπάρχει παγκόσμια ειρήνη.   

 

*********************** 

Κύριε ησο Χριστυἰὲ το Θεο το Ζντοςλέησε τν κόσμο Σου παντα, 

περαγία Θεοτόκεσσον μς. 

ΙC XC
+
NIKA 

Κυλιόμενος Λίθος 

kyliomenoslithos@protonmail.com 

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr