ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Κυλιόμενος Λίθος – Χανουκά και Εβραϊκός Γνωστικισμός

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΥΛΙΟΜΕΝΟΣ ΛΙΘΟΣ. - 17 Δεκ 2020 - 10:17

Στα πλαίσια της πλοήγησής μου σε ελληνική ιστοσελίδα μεγάλης επισκεψιμότητας  έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που αναφερόταν σε μια αγγλόφωνη ιστοσελίδα, ονόματι aish.com, η οποία ανήκει στο ισραηλίτικο θρησκευτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα (γεσίβαμε όνομα «Αΐς Χα Τορά» (Aish HaTorah). Συγκεκριμένα, το ελληνικό άρθρο παρέπεμπε σε μια σειρά κειμένων στην ιστοσελίδα του ιδρύματος που από τον τίτλο και μόνο προϊδέαζαν τον αναγνώστη για μια ύποπτα αρνητική στάση απέναντι στον ελληνικό πολιτισμό. Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Ελλάδα, η σκοτεινή πλευρά» (Greecethe Dark Side), «Φωτίζοντας τις μέρες του σκότους» (Illuminating the Days of Darkness)«Η δόξα του Ισραήλ ενάντια στην ελληνική ομορφιά» (Israels Glory vsGreek Beauty). Με μια σύντομη περιήγηση στον ιστότοπο aish.com μπόρεσα να διαβάσω τα συγκεκριμένα αλλά και περισσότερα άρθρα παρόμοιας φιλοσοφίας στα οποία εκφράζεται ένας συνεπής ανθελληνισμός και μια σχεδόν παρανοϊκή ταύτιση του αρχαιοελληνικού πολιτισμού με τις «δυνάμεις του σκότους» 

Τα περισσότερα άρθρα είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τη γιορτή της Χανουκκά/Χανουκά (Hanukkah ή Chanukah). Πρόκειται για μια πανάρχαια θρησκευτική γιορτή η οποία φέτος εορτάζεται στο Ισραήλ αλλά και στις περισσότερες εβραϊκές κοινότητες εκτός Ισραήλ από την περασμένη Πέμπτη (10 Δεκεμβρίου) μέχρι και την ερχόμενη Παρασκευή (18 Δεκεμβρίου). Αφορά τον εορτασμό και ανάμνηση της νίκης των επαναστατών Ιουδαίων Μακκαβαίων ενάντια στην ελληνική Αυτοκρατορία των Σελευκιδών της οποίας ο βασιλιάς Αντίοχος ο Δ’ ο Επιφανής εξαπέλυσε το 167 π.Χ θρησκευτικό διωγμό ενάντια στην ιουδαϊκή θρησκεία, βεβηλώνοντας τον Δεύτερο Ναό του Σολομώντα, χύνοντας αίμα από θυσίες χοίρων και στήνοντας ιερό προς τον Δία στο εσωτερικό του ναού  με τη μερική υποστήριξη των ελληνίζοντων Ιουδαίων της εποχής. Οι υπόλοιποι εχθρικοί προς την πολιτισμική εξομοίωση Ιουδαίοι οργάνωσαν επαναστατικό κίνημα αρχικά με αρχηγό τον Ματταθία και  στη συνέχεια το γιο του Ιούδα, το οποίο πέτυχε την εκδίωξη των ειδωλολατρών από το Ναό και την Ιερουσαλήμ. Προς ανάμνηση του γεγονότος θεσπίστηκε η γιορτή της Χανουκκά (λέξη της οποίας η ετυμολογία διερευνάται). Το θρησκευτικό διωγμό μαρτυρεί και η χριστιανική Παλαιά Διαθήκη. Ασφαλώς, οι επτά Μακκαβαίοι μάρτυρες θεωρούνται άγιοι από την Ορθόδοξοι εκκλησία και ορθώς τιμώνται ως τέτοιοι (στη 1 Αυγούστου κάθε έτους), αφού έδωσαν τη ζωή τους για τον Ζώντα Θεό προεικονίζοντας τους μαρτυρικούς θανάτους στα χέρια των παγανιστών τη μεταχριστιανική εποχή.  

Το παράδοξο με τη Χανουκκά είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος της μακραίωνης ιστορία του εβραϊκού λαού η σημαντικότητά της ήταν μικρή, σίγουρα μικρότερη από την εορτή της  Σκηνοπηγίας (Σουκκότ – Sukkotκαι της Μέρας Εξιλέωσης (Γιομ Κιππούρ – Yom Kippur). Ιστορικοί μελετητές βεβαιώνουν ότι η γιορτή απέκτησε περισσότερη βαρύτητα μετά τον 19ο αιώνα, με τον ερχομό εβραϊκών πληθυσμών από την ανατολική Ευρώπη στις ΗΠΑ. Ορισμένοι αποδίδουν το γεγονός αυτό στην προσπάθεια εγκλιματισμού των Εβραίων σε μια ξένη πλειοψηφικά χριστιανική χώρα, ιδιαίτερα όσον αφορά την περίοδο των Χριστουγέννων. Ραββινικοί κύκλοι προσπάθησαν να τονώσουν τη σημασία της, επιχειρώντας να την προβάλλουν ως τα «εβραϊκά Χριστούγεννα» έτσι ώστε να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με τους καχύποπτους Χριστιανούς γείτονες. Προωθήθηκε στη συνέχεια από το διεθνή Σιωνισμό αρχικά ως απόδειξη ταύτισης των εβραϊκών αρετών με αυτών της Δύσης και στη συνέχεια ως μεθόδευση για την δημιουργία ενός νέου ιστορικού παραδείγματος μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και την εκ νέου τοποθέτηση του εβραϊκού λαού σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Τα κοσμικά αραβικά καθεστώτα των μέσων του 20ου αιώνα προβλήθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ως μεταγενέστερες εκδοχές του ελληνικού δεσποτισμού των Σελευκιδών,  ως νέοι εχθροί που παρεμπόδιζαν την ειρηνική διαβίωση των Ισραηλιτών.  

Τα τελευταία χρόνια πια η Χανουκκά έχει λάβει μια διεθνή προβολή σχεδόν ανάλογη με αυτή των Χριστουγέννων. Εννιάφωτες λυχνίες σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, δηλώσεις και ευχές από πολιτικούς, έντονη εμπορευματοποίηση, παιδικά παιχνίδια, επιστράτευση των μεγάλων εταιριών της Σίλικον Βάλλεϋ (ΦέισμπουκΓκουγκλ κλπ), ακόμα και αφιερώματα σε πορνογραφικές ιστοσελίδες (είναι εξάλλου γνωστό ότι μεγάλο μέρος της βιομηχανίας του πορνό ελέγχεται από Εβραίους). 

Όλα λοιπόν συντείνουν σε μια εκ νέου προσπάθεια ανάδειξης της Χανουκκά ως τα «εβραϊκά Χριστούγεννα», σε μια ευρύτερη ίσως προσπάθεια αλληλεπίδρασης μεταξύ Ιουδαϊσμού – Χριστιανισμού η οποία ενίοτε περιλαμβάνει και τον Ισλαμισμό.  

Επανερχόμενοι τώρα πίσω στο θέμα της ιστοσελίδας aish.com, θα αναφέρουμε ότι το ίδρυμα Αΐς Χα Τορά (= Φωτιά της Πεντατεύχου) ιδρύθηκε από τον ραββίνο Νόα Βάινμπεργκ (Noah Weinberg το 1974. Ο Βάινμπεργκ (αποθανών το 2009) ήταν απόγονος ασκεναζιτών χασιδιστών από τη Λευκορωσία που μετανάστευσαν στην Αμερική. Εν συντομία, οι χασιδιστές είναι εκπρόσωποι ενός μυστικιστικού κινήματος που ιδρύθηκε στην ανατολική Ευρώπη το 18ο αιώνα από τον ραββίνο μύστη Ίσραελ μπεν Ελιέζερ πατώντας πάνω σε προγενέστερες διδασκαλίες της Καμπάλα (ή Κάββαλα ή Καββαλά), όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Εβραίο μυστικιστή (και άγιο για πολλούς σύγχρονους Εβραίους) Ισαάκ Λουρία. Πάνω στη λουριανική  Καμπάλα φαίνεται να πατάνε και οι διδασκαλίες του Βάινμπεργκ. Εξάλλου, οι καμπαλιστικές επιρροές είναι ιδιαίτερα εμφανείς στις απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα που ανέγνωσα.  

Θα παραθέσουμε λοιπόν αυτολεξεί ορισμένα χωρία από τα συγκεκριμένα άρθρα, παρέχοντας και ηλεκτρονικό σύνδεσμο για την περαιτέρω ανάγνωσή τους, για οποίον το επιθυμεί.  

Στο άρθρο «Φωτίζοντας τις ημέρες του σκότους» (https://www.aish.com/h/c/t/dt/48955101.html) ο συγγραφέας Ραββίνος Γιόνασον Γκόλντσον αναφέρει: 

«Οι Έλληνες πολέμησαν απεγνωσμένα να ξεριζώσουν την Πεντάτευχο (Τορά), την πνευματική πυξίδα που κράτησε προς την κατεύθυνση του φωτός τον Εβραϊκό λαό και τον οδήγησε μέσα στο σκοτάδι της εξορίας[…]» 

«Λόγω της επιδίωξής τους για αισθητικό ιδεαλισμό, ωστόσο, οι Έλληνες απαρνήθηκαν την υπερβατότητα του ανθρώπινου πνεύματος και απέρριψαν κάθε αντίληψη σχετικά με οποιαδήποτε μεταφυσική πραγματικότητα.[…]»  

«[…]Και για αυτό το λόγο ανάβουμε τα φώτα στη Χανουκκά για οκτώ μέρες: για να διώξουμε το σκοτάδι και το κρύο του χειμώνα και για να θυμηθούμε ότι πρέπει όλοι μας να βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν φώτα ανάμεσα στο πνευματικό σκοτάδι του υλικού κόσμου, όχι λιγότερο λαμπρά από τα διασκορπισμένα στους Ουρανούς αστέρια» 

 

Στο άρθρο «Χανουκκά: Η πνευματική μάχη ανάμεση στο φως και το σκοτάδι» (https://www.aish.com/h/c/t/dt/48954411.html?s=rabη συγγραφέας Ντίνα Κούπερσμιθ αναφέρει: 

«[…]Βρίσκουμε αναφορές σε ταλμουδικές πηγές ότι αυτά τα γεγονότα (σημ: ο πόλεμος των Μακκαβαίων) είχαν ήδη υπαινιχθεί στην ιστορία της Δημιουργίας 3600 χρόνια πριν: 

Ο Ραββίνος Σιμόν μπεν Λακίς εξήγησε ότι ο στίχος στη Γένεση: «…καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου» ως εξής: «Αυτό αναφέρεται στους Έλληνες που σκοτείνιασαν τους οφθαλμούς του Ισραήλ με τα διατάγματά τους στα οποία τους είπαν: “Γράψτε πάνω στου βοδιού το κέρατο – ότι δεν έχετε μερίδιο στο Θεό του Ισραήλ…”[…]» 

«[…]Αυτό οφείλεται στο ότι η Ελληνική κουλτούρα άφησε απέξω την ψυχή – το εσωτερικό στοιχείο, το μεταφυσικό, την πηγή αγιότητας σε αυτόν τον κόσμο» 

«[…]Οι Έλληνες θεοί είχαν ανθρώπινες αδυναμίες επειδή οι άνθρωποι τους έπλασαν, συνεπώς δεν υπήρχε καμία απολύτως ηθική, καμία δύναμη πάνω από τον άνθρωπο. Ο ιουδαϊσμός, από την άλλη, υποτάσσει τον εαυτό του σε μια υψηλότερη αρχή. 

«[…]Οι Έλληνες επιθυμούσαν να μας εξομοιώσουν, να εξοντώσουν τις διαφορές και να χαλκεύσουν την ξεχωριστή σχέση που μοιραζόμαστε με το Θεό της δημιουργίας[…]. 



Στο άρθρο: «Χανουκκά: Μου φαίνονται όλα ελληνικά» (σημ: αγγλική έκφραση συνώνυμη με την ελληνική «μου φαίνονται όλα κινέζικα») (https://www.aish.com/h/c/t/dt/Chanukah-Its-Greek-to-Me.html) ο ραββίνος Τσβι Νάιτινγκεηλ γράφει: 

«Για τους Έλληνες, η νίκη ήταν τα πάντα, ακόμα και εις βάρος της ηθικής, της αξιοπρέπειας και της καλοσύνης. Ο σεβασμός στον άλλο και το «μη κάνεις στους άλλους αυτό που δεν επιθυμείς να σου κάνουν» δεν αποτελούσαν μέλη της φιλοσοφίας τους. Για τον Έλληνα, υπάρχει μόνο ένας νικητής και οποιοσδήποτε άλλος είναι χαμένος. Η κορυφή είναι το παν. Το καλό και η επιτυχία καθορίζονται από τον όλεθρο του αντιπάλου, είτε στις επιχειρήσεις, είτε στην ομορφιά, είτε στη δύναμη. Όχι τόσο διαφορετική αντίληψη από αρκετές πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας.» 

«Η Χανουκκά τονίζει την αντίθεση μεταξύ της αντίληψης περί επιτυχίας στην ελληνική/δυτική κοινωνία  και της αντίστοιχης Ιουδαϊκής οπτικής. Εντός ελληνικών πλαισίων όλοι είναι ηττημένοι επειδή πάντοτε θα υπάρχει κάποιος δυνατότερος, εξυπνότερος, ομορφότερος ή πλουσιότερος. Είναι ένα αδιέξοδο σύστημα ανικανοποίησης, προορισμένο να αναπαράγει δυστυχία μέσω της συνεχούς επιδίωξης της υπεροχής εις βάρος του άλλου.» 

Στο άρθρο «Το σκότος που ήταν η Ελλάδα» (https://www.aish.com/h/c/t/dt/48959986.html) ο ραββίνος Ααρών Λοπιάνσκυ γράφει: 

«Όταν εξήγησαν τα βαθύτερα μηνύματα της Πεντατεύχου σχετικά με τη Δημιουργία, οι Σοφοί μας έγραψαν ότι οι  σκοτεινές δυνάμεις –“ ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστοςκαὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου” – εκδηλώνονται ιστορικά σε τέσσερα έθνη που εγέρθησαν για να κυριαρχήσουν τον κόσμο: Η Βαβυλωνία, η Περσία, η Ελλάδα και η Ρώμη. Η Ελλάδα εξομοιώνεται με το σκοτάδι[….] 

«[…]Εδώ βρίσκεται το αγεφύρωτο σχίσμα μεταξύ του Ισραήλ και των φιλοσόφων της Ελλάδας. Το Ισραήλ είναι ένας θεοκεντρικός κόσμος που αξιοποιεί τη σκέψη και τη λογική για να κατανοήσει αυτό που είναι προσβάσιμο στη λογική. Αλλά η Ελλάδα είναι ένας ανθρωποκεντρικός κόσμος, οποίος χρησιμοποιεί λογική για να καθορίσει τα όριά της. 

Ακόμα και αν οι Έλληνες διανοητές είχαν καταλάβει και είχαν αποδεχτεί το Θεό και την Τορά, αυτό θα συνέβαινε επειδή οι ίδιοι [θα πίστευαν ότι] τα είχαν αντιληφθεί και κατανοήσει. Ενώ εμείς πιστεύουμε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, για αυτούς είναι η ανθρώπινη διανόηση που δημιούργησε το Θεό.» 

Είναι από αυτή την άποψη ο λόγος που η ελληνική φιλοσοφία ήταν ένα σκοτάδι απείρως χειρότερο από αυτό της ειδωλολατρίας 

«[…]Ο λόγος που οι Έλληνες προσπαθούσαν να ξεριζώσουν την Πεντάτευχο ήταν η θεϊκή της προέλευση. Έτσι, ήταν καθήκον των κοανείμ (σημ: του ιουδαϊκού ιερατείου) ως εκπρόσωποι του Θεού στη γη να πολεμήσουν την Ελλάδα 

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος – που σηματοδότησε την απαρχή του εξελληνισμού – ήρθε στην Ιερουσαλήμ, ο Σιμών χα Τσαντίκ (σημ: Σίμωνας ο Δίκαιος”), ο Μέγας Αρχιερεύς, τον συνάντησε με όλα τα άμφια του αξιώματός του. Όταν ο Αλέξανδρος τον προσκύνησε, η τελική νίκη του Ισραήλ επί της Ελλάδος εξασφαλίστηκε για τις επόμενες γενιές 

 

Στο άρθρο «Η δόξα του Ισραήλ ενάντια στην ομορφιά της Ελλάδας» (https://www.aish.com/h/c/t/dt/Israels-Glory-vs-Greeks-Beauty.html) ο ραββίνος Ααρών Λοπιάνσκυ γράφει: 

«“Ο κόσμος περιλαμβάνει μόνο αυτό που αυτό-αποκαλύπτεται” ήταν το απόσταγμα της κοσμοθεωρίας τους (ενν. τους Έλληνες). Εάν κανείς κατανοεί πλήρως τα φαινόμενα του σύμπαντος, ισχυρίζονταν, τότε κατανοεί τα πάντα: Αυτά που βρίσκονται πέρα από την όραση και πέρα από το διαθέσιμο εύρος παρατήρησης πολύ απλά δεν υφίστανται. 

Το ίδιο δεν ισχύει με το εβραϊκό έθνος. Η πεποίθησή μας είναι ότι το αποκεκαλυμμένα απλώς παραπέμπουν σε αυτά που είναι κρυμμένα από τις αισθήσεις μας. Για τον άνθρωπο που μπορεί να διακρίνει, ο κόσμος αποκαλύπτει πολλά περισσότερα απ’ ό,τι είναι φανερό με την πρώτη ματιά. Έτσι, η Ελλάδα περιορίζει τον κόσμο στη σφαίρα του γιόφι (σημ: έννοια που αναφέρεται στο κάλλος), και ιδιαίτερα σε μια ρηχή ομορφιά, ενώ το Ισραήλ διευρύνει την όρασή του προς το χοντ, τη δόξα που βρίσκεται βαθιά θαμμένη. 

Στο άρθρο «Ελλάδα: η σκοτεινή πλευρά» https://www.aish.com/h/c/t/dt/48951116.html?s=rab ο ραββίνος Σιμόν Απισντόρφ γράφει: 

«Στην Ελληνική κοινωνία ήταν σύνηθες για τους γονείς να σκοτώνουν νεογνά. Τα μωρά στην Ελλάδα δολοφονούνταν συστηματικά αφήνοντάς τα έξω σε ένα πήλινο δοχείο να πεθάνουν από ασιτία» 

«Το πρώτο «Φως» πρέπει να κατανοηθεί ως μια αναφορά σε ωμή πνευματική δύναμη. Η ελληνική εξορία (ενν: η περίοδος κατά την οποία η Ιουδαία βρίσκονταν υπό κατοχή ελληνικών βασιλείων) επομένως μπορεί να ιδωθεί ως συγκρίσιμη με ένα σύμπαν δίχως καμία πνευματικότητα – μια εποχή πνευματικού σκότους αμέσως πριν το φως του Θεού ελευθερωθεί στον κόσμο. Πράγματι, η 25η λέξη της Πεντατεύχου είναι Φως («Ορ») – μια αναφορά στην 25η ημέρα του μήνα Κισλεβ (σημ: 3ος μήνας του εβραϊκού ημερολογίου), οπότε η Χανουκκά ξεκινά! 

Η Χανουκκά διώχνει το σκοτάδι των Ελλήνων» 

Από την ανάγνωση των παραπάνω χωρίων αλλά και από τα υπόλοιπα που γράφονται στα άρθρα που παραπέμπουμε εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι συγγραφείς που η ιστοσελίδα φιλοξενεί επιδίδονται συστηματικά σε μια ανήκουστη και φριχτή φιλοσοφική και ιστορική διαστρέβλωση των χαρακτηριστικών του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Σε όλα τα κείμενα ο ελληνισμός ταυτίζεται με την υλοκρατία, με την κυριαρχία των αισθήσεων, την ανηθικότητα, την υπέρμετρη φιλοδοξία στα όρια του ναρκισσισμού, με τον στείρο ρασιοναλισμό και ενίοτε με την αθεΐα. Ταυτίζουν και αποδίδουν στους Έλληνες όλα τα στραβά του σύγχρονου πολιτισμού. Αντίθετα το εβραϊκό έθνος εξυψώνεται ως ξεχωριστός φορέας πνευματικότητας και αρετής που ίπταται πάνω από όλα τα ρηχά και βδελυρά που απασχολούν τους Έλληνες. Οι Έλληνες παρουσιάζονται ως ανταγωνιστικοί, βδελυροί, τυραννικοί, όχι απλά αλλόθρησκοι αλλά εχθροί του Θεού, αποφασισμένοι να εξαλείψουν το λαό του Ισραήλ και τη διδασκαλία της Πεντατεύχου.  

Αυτές τις κατηγορίες τις βασίζουν σε ένα και μόνο ιστορικό γεγονός, τους διωγμούς του Αντίοχου Δ’ και τη βεβήλωση του Ναού. Να σημειώσουμε ότι οι προηγούμενοι Πτολεμαίοι και Σελευκίδες βασιλείς είχαν δείξει μεγάλη ανεκτικότητα στις θρησκευτικές πρακτικές των Ιουδαίων και πως η εισβολή του Αντίοχου προκλήθηκε λόγω των εσωτερικών εθνικών διαμαχών των Ιουδαίων, μεταξύ ελληνιζόντων και παραδοσιακών. Οι ελληνίζοντες του έθνους τους ήταν αυτοί που έφεραν τον ξένο καταχτητή στην Ιερουσαλήμ μετά τον διωγμό τους από τους ομοεθνείς τους. 

 Πέρα όμως από το συγκεκριμένο περιστατικό, ένας συγκεκριμένος συγγραφέας αξιοποιεί καταφανή ιστορικά ψεύδη προκειμένου να ικανοποιήσει κάποιο σύμπλεγμα αυταρέσκειας που πιθανώς διαθέτει και θέλει να το μεταδώσει στους υπολοίπους. Οραματίζεται την υποταγή του Μέγα Αλέξανδρου, του ενδοξότερου στρατηλάτη που κατέκτησε τον μισό πολιτισμένο κόσμο της εποχής και υποκλίθηκαν μπροστά του σατράπες και Αυτοκράτορες, στον Αρχιερέα του Ναού.  

Το γεγονός ότι τα κείμενα είναι γραμμένα από διαφορετικούς συγγραφείς υποδεικνύουν ότι η συγκεκριμένη αντίληψη περί Ελλάδος είναι διαδεδομένη. Και δεδομένης της επιρροής των ραββίνων και των θρησκευτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στο Ισραήλ είναι εύκολο να υποθέσει κανείς ότι μια τέτοια αρνητική εικόνα για τους αρχαίους Έλληνες και κατ’ επέκταση τους σημερινούς Έλληνες έχει ενσωματωθεί πιθανώς σε μεγάλο μέρος των θρησκευόμενων Ισραηλιτών και Εβραίων του εξωτερικού. Είναι αστείο το πώς εβραϊκές οργανώσεις κατηγορούν την Ελλάδα για αντισημιτισμό όταν επιτρέπουν σε ιστοσελίδες μεγάλης επισκεψιμότητας να δημοσιεύονται ρατσιστικές μανιχαϊστικές αντιλήψεις με τους Έλληνες να λαμβάνουν ιστορικά το ρόλο του Κακού. 

Η μεγαλύτερη ειρωνεία ασφαλώς σε όλα αυτά είναι η άγνοια όχι μόνο βασικών πυλώνων του ελληνικού πολιτισμού της αρχαιότητας (αρκεί η  παραπομπή στην αντίληψη περί «κόσμου των ιδεών» του Πλάτωνα προκειμένου να καμφθεί η κατηγορία περί υλοκρατείας και οι διαβεβαιώσεις Πλάτωνα και Σωκράτη περί ύπαρξης μίας και μόνο αγαθής θεότητας που έπλασε τον κόσμο αυτό) αλλά και της στοιχειώδους αλήθειας ότι ο Ελληνισμός εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια έχει βιώσει στο  ιστορικό πετσί του τη άμεση σχέση με το Θεό – την οποία οι σύγχρονοι Εβραίοι εξακολουθούν να θεωρούν αποκλειστικά δική τους – και μάλιστα σε βαθμό εμπειρίας και πρακτικής που ο σύγχρονος ραββινισμός δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να διανοηθεί. Αντίθετα τα χριστιανικά χρόνια ο ιουδαϊσμός της αρχαιότητας έχει δυστυχώς εξελιχθεί σε μια κυριαρχούμενη από τους θρησκευτικούς ερμηνευτές των Γραφών θρησκεία, οι οποία έχει παρεκκλίνει από την πορεία της Παλαιάς Διαθήκης ώστε τα τελευταία 800 χρόνια να έχει ενσωματώσει πλήρως στους κόλπους της μυστικιστικές δοξασίες οι οποίες υποκρύπτουν ένα έντονο γνωστικιστικό υπόβαθρο ολότελα ξένο με το χαρακτήρα της Πεντατεύχου.  

Ο μυστικιστικός αυτός σκώληκας που έχει διεισδύσει στο σώμα του ιουδαϊσμού είναι κατά βάση η διδασκαλία της Καμπάλα η οποία έχει τις απαρχές της στον Ύστερο Μεσαίωνα στη νότιο Γαλλία και Ισπανία. Η Καμπάλα πατάει πάνω στις βασικές αρχές του ρεύματος του Γνωστικισμού έτσι όπως αυτό εμφανίστηκε τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες: Μια αποστροφή προς τον υλικό κόσμο και μια υπερβολική εξύψωση του πνευματικού στοιχείου του ανθρώπου με την αθάνατη θεια ψυχή ως φορέα του, ώστε να θεωρείται φυλακισμένο στα δεσμά της ύλης. Η ύλη ταυτίζεται σχεδόν πάντα με το κακό, ο υλικός κόσμος αντιμετωπίζεται ως φυλακή. Υπάρχει η αντίληψη περί «εκλεκτών», αυτών δηλαδή που ο Θεός προόρισε για την άνοδο σε υψηλότερα πνευματικά επίπεδα. Οι ψυχές των εκλεκτών είναι δημιουργήματα του ανώτατου Θεού ενώ ο κόσμος είναι προϊόν δημιουργίας μιας κατώτερης μοχθηρής οντότητας η οποία φυλάκισε μέσα στο δεσμωτήριο της ύλης τα πνεύματα των εκλεκτών.  

Ο γνωστικισμός άσκησε πολύ μεγάλη επιρροή σε πολλά θρησκευτικά ρεύματα την μετά Χριστόν εποχή. Ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί κανείς στους Παυλικιανούς, στους Βογομίλους, στους Καθαρούς, στους Μανιχαϊστές, στις θρησκευτικές σέχτες αιρεσιαρχών όπως ο Βαλεντίνος και ο Μαρκίων και τέλος ακόμα και στον προτεσταντισμό (ιδιαίτερα στον πουριτανισμό) αλλά ενδεχομένως και στο πρώιμο Ισλάμ. Άποψή μου είναι ότι η διαχρονική δυϊστική αντίληψη περί αντίθεσης πνεύματος/ύλης είναι ένα σατανικό ψέμα το οποίο έχει ως βασικό αίτιο την περηφάνια στις καρδιές των ανθρώπων: Την αίσθηση που έχει κανείς ότι είναι καλύτερος, αξιότερος και περισσότερο ενάρετος από τους υπολοίπους. Την αντίληψη ότι είναι εκλεκτός από το Θεό και ότι αυτό από μόνο του τον καθιστά προορισμένο να βιώσει τη σωτηρία/απόδραση από τον ξεπεσμένο κόσμο της ύλης. Η αδικαιολόγητη αυτή αίσθηση υπεροχής μπορεί να οδηγήσει ασφαλώς σε έναν τυραννισμένο προβληματικό ψυχισμό, σε συμπλέγματα ανωτερότητας, ναρκισσισμού και ακόμα χειρότερα στη εσώτερη νομιμοποίηση του εγκλήματος το οποίο δικαιούνται να πραγματοποιήσουν οι «εκλεκτοί». Παρακλάδια αυτής της αντίληψης συναντούμε και στις σύγχρονες κοινωνικές ιδεολογίες, όπως στον κομμουνισμό, στο ναζισμό και στους ιδεολογικούς πυλώνες κάθε μορφής ολοκληρωτισμού. Βασικό χαρακτηριστικό η περηφάνια της καρδιάς και η υποκριτική αγανάκτηση για την αδικία και το κακό. Είναι μια αντίληψη διαμετρικά αντίθετη από το ορθόδοξο βίωμα της ταπείνωσης και της αυταπάρνησης, γεγονός που αποκαλύπτει και τη δαιμονική αντίχριστη προέλευσή της.  

Πάνω σε αυτούς τους άξονες λοιπόν κινείται ο σύγχρονος καββαλιστικός εβραϊκός μυστικισμός. Υπάρχει η αντίληψη ότι το έθνος του Ισραήλ αντιπροσωπεύει τη θεϊκή παρουσία πάνω στη Γη – τη λεγόμενη Σεκινά. Έτσι το εβραϊκό έθνος είναι οι εκλεκτοί του Θεού και φορείς της θείας του ενέργειας οι οποίοι μέχρι τον ερχομό του Μεσσία (Μασίαχ) και την τελική «Αποκατάσταση» (Τικούν) είναι προορισμένο να κατοικεί σε αυτόν το ξεπεσμένο υλικό κόσμο ο οποίος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Σατανά (Σαμαήλ) και των «κελύφων» (κελιπότ). Τα κελιπότ είναι θραύσματα των υποτιθέμενων «αγγείων» μέσα στα οποία έρεε η θεία πνευματική ενέργεια κατά τη Δημιουργία, τα οποία δεν άντεξαν την ορμή της και έσπασαν με αποτέλεσμα να ξεπέσουν στον κατώτερο υλικό κόσμο, ο οποίος ήταν ο κατώτερος κρίκος της θείας εκπόρευσης που δημιούργησε και τους ανώτερους πνευματικούς κόσμους. Έτσι το υλικό σύμπαν δεν παρουσιάζεται ως απαραίτητα κακό αλλά ως ξεπεσμένο και ευτελές σε σχέση με την υπερβατότητα και το μεγαλείο των ανώτερων κοσμικών σφαιρών. Εδώ εντοπίζεται και η έντονη νεοπλατωνική επιρροή. Άρα το κακό στον κόσμο οφείλεται στην «άλλη πλευρά» (σίτρα άχρα), τα κελιπότ και όλες τις οντότητες που απορρέουν από αυτές με προεξάρχουσα τον Σαμαήλ και τη ΛίλιθΤα κελιπότ ευθύνονται για τον εγκλωβισμό των θείων ψυχών στα κατώτερα υλικά σώματα. Ωστόσο ο Αδάμ, σαν μεταγενέστερη απεικόνιση του κοσμικού «πρωταρχικού Αδάμ» (Αντάμ Καντμόν) και οι απόγονοί του – δηλ. οι Ισραηλίτες – είναι προορισμένοι με το ερχομό του μεσσία να σωθούν και να αποδράσουν στα Ουράνια αφήνοντας τον υλικό κόσμο και τα όντα που ανήκουν σε αυτόν ως προϊόντα της «άλλης πλευράς» να μείνουν πίσω ή να καταστραφούν. Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται τα ζώα, αλλά και όλα τα έθνη πλην του Εβραϊκού, συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς και των Ελλήνων.  

Να σημειώσω ότι τα παραπάνω δεν είναι δοξασίες μιας μειοψηφικής μερίδας ραββίνων ή κάποιου αιρετικού παρακλαδιού του σύγχρονου ιουδαϊσμού. Τα παραπάνω είναι ο πυρήνας των διδαχών όλων των μεγάλων ραββίνων από τον 14ο  αιώνα και εξής, αρχικά στην νότια Γαλλία και Καταλονία, στην συνέχεια στην Παλαιστίνη με την ίδρυση του καββαλιστικού κέντρου του Σαφέντ και έπειτα στην υπόλοιπη εβραϊκή διασπορά (Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Ιταλία, Γερμανία και κυρίως ανατολική Ευρώπη – Πολωνία, Ουκρανία, Λευκορωσία). Η Καμπάλα είναι μέρος πια της επίσημης ραββινικής παράδοσης με τρόπο τέτοιο όπως και ο Ησυχασμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ορθόδοξου μοναχισμού.  

Προς επικύρωση των παραπάνω αντιλήψεων που παρέθεσα, επιχείρησα να βρω σε αγγλική μετάφραση το πεμπτουσιακό καββαλιστικό εγχειρίδιο, το Ζοχάρ, που χρονολογείται από το 13ο αιώνα στην Ισπανία. Το Ζοχάρ περιλαμβάνει όλη τη θεωρία περί διαδοχικών εκπορέυσεων του Θείου (το λεγόμενο Άιν Σοφ – δηλ. δίχως τέλος) και την διοχέτευσή του μέσα από «εκπορεύσεις», τα λεγόμενα Σεφιρώτ. Πάνω στο Ζοχάρ πατάνε όλες οι μεταγενέστερες δοξασίες και ερμηνείες. Έτσι, κατέχει σχεδόν ισότιμη σημασία με αυτή του Ταλμούδ, των Μιντράς κλπ στην διδασκαλία των μεγάλων σύγχρονων ραββίνων 

Να σημειώσω ότι δυσκολεύτηκα να βρω ακριβή αγγλική μετάφραση του κειμένου, δεδομένης της παλαιότητας και της μεγάλης τους σημασίας. Τα περισσότερα που μπορεί να βρει κανείς είναι περισσότερο ερμηνείες και επεξηγήσεις πάνω στα γραφόμενα – αν και μερικοί πονηροί ραββίνοι βαφτίζουν τις ερμηνείες ως «μεταφράσεις».  Εν τέλει κατόρθωσα να βγάλω άκρη και παραθέτω παρακάτω μερικά πολύ ενδιαφέροντα χωρία από το πρώτο μόλις μέρος του βιβλίου: 

[Παραπέμπει αρχικά ένα χωρίο από τον Ιεζεκιήλ]«Ονομάζεστε [στην Παλαιά Διαθήκη] άνθρωποι, αλλά όχι τα υπόλοιπα ειδωλολατρικά έθνη. Κάθε πνεύμα ονομάζεται άνθρωπος. Το οποίο σημαίνει ότι μόνο η πτυχή του φωτός του πνεύματος που βρίσκεται εντός σώματος ονομάζεται άνθρωπος. Έτσι το σώμα του πνεύματος δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κάλυμμα. Με άλλα λόγια, το πνεύμα είναι η πραγματική ουσία του ανθρώπου και το σώμα είναι μόνο το κάλυμμά του. Αλλά, στην «άλλη μεριά» το αντίθετο ισχύει.  

 «Το πνεύμα που κυριαρχεί στα ειδωλολατρικά έθνη ξεπηδά από την πλευρά που δεν είναι αγία και δεν είναι η πτυχή του ανθρώπου.[…]Το όνομα αυτού του πνεύματος είναι βδελυγματικό. Δεν ονομάζεται άνθρωπος και δεν έχει καμιά συμμετοχή σε αυτόν, επειδή εκτείνεται από τον κακό άνθρωπο ο οποίος δεν επιθυμεί να ανέλθει υψηλότερα. Έτσι, το σώμα του, το όχημα της ψυχής του, δεν είναι αγνό και σάρκα του είναι βεβηλωμένη.» 

«Σχετικά με το «αναμεμειγμένο πλήθος» έχει γραφτεί: O δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς. Εδώ φρονιμώτατος”   σημαίνει ότι κάνει περισσότερο κακό απ’ όλα τα υπόλοιπα ζώα, που είναι τα άλλα ειδωλολατρικά έθνη του κόσμου. Τα μέλη του αναμεμειγμένου πλήθους είναι οι απόγονοι του αρχέγονου Ερπετού που πλάνησε την Χάβα (Εύα) μέσω του δέντρου της Γνώσης. Έτσι, το αναμεμειγμένο πλήθος είναι πράγματι η ακαθαρσία που ενέχυσε το Ερπετό στη Χάβα. Από αυτή την ακαθαρσία προέκυψε ο Κάιν και έσφαξε τον Χέβελ (Άβελ) τον βοσκό […].  Ο Μπεσαγκάμ είναι ο Χέβελ και είναι οπωσδήποτε ο Μόσε (Μωυσής) επειδή οι αριθμητικές τους τιμές είναι ίσες και όπως είναι γνωστό ο Μόσε είναι η ενσαρκωμένη ψυχή του Χέβελ. Και ήταν ο πρωτογέννητος του Αδάμ.» 

 «Υπάρχουν πολλά μοχθηρά είδη γύρω από το Ισραήλ που αποκαλούνται μοσχάρια και κτήνη. Ένα προέρχεται από το Ερπετό και άλλο από τα ειδωλολατρικά έθνη που είναι σαν τα ζώα και τα άγρια θηρία. Υπάρχει επίσης το αναμειγμένο πλήθος που προέρχεται από τα κακά πνεύματα, που είναι οι ψυχές των μοχθηρών.» 

[…]Ρώτησε: Από πού οι ψυχές των ειδωλολατρικών εθνών προέρχονται; Ο διδάσκαλος (ραββί) Ελεάζαρ είπε: Οι ψυχές τους προέρχονται από τις δυνάμεις εξ ευωνύμων που τους βεβηλώνουν. Επομένως, είναι όλοι ακάθαρτοι και μεταφέρουν βρωμιά σε αυτούς που έρχονται κοντά τους 

«[…]Αυτό υποστηρίζει τη δήλωσή μας ότι η «ψυχή ζώσα» αναφέρεται στο Ισραήλ, στο οποίο εντάσσονται οι άγιες υπέρτατες ζώσες ψυχές. Η φράση, “τετράποδα καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος” αναφέρεται στα ειδωλολατρικά έθνη τα οποία δεν είναι ψυχές ζώσες. Αντίθετα, όπως έχουμε πει, απορρέουν από τις δυνάμεις εξ ευωνύμων.» 

Από τα παραπάνω παρατηρείται ολοφάνερα η γνωστικιστική αντίληψη περί εκλεκτών που είναι οι φορείς αγιότητας στο εκφυλισμένο υλικό σύμπαν, λόγω των αθάνατων θείων ψυχών που εμπεριέχουν, οι οποίες τους καθιστούν ανθρώπους. Οι εκλεκτοί είναι το έθνος του Ισραήλ. Αντίθετα, όλοι οι υπόλοιποι, συμβατικά αποκαλούμενοι άνθρωποι, είναι φορείς του κακού και της διαφθοράς. Δεν είναι καν πραγματικά τέκνα του Αδάμ, αφού προέρχονται λόγω της αλληλεπίδρασης της Εύας με το Ερπετό στο Κήπο της Εδέμ. Το αν συνέβη συνουσία και έτσι είναι άμεσοι απόγονοί του Ερπετού ή αν η αλληλεπίδραση αυτή εμφύτευσε ένα βρώμικο κομμάτι στην Εύα το οποίο εκδηλώθηκε μετά την συνεύρεση με τον Αδάμ δεν ξεκαθαρίζεται. Πάντως ο Κάιν και όλοι του οι απόγονοι, τα ειδωλολατρικά έθνη (και όταν λέμε ειδωλολατρικά δε σημαίνει απαραίτητα παγανιστικά, αλλά ξένα προς το Ισραήλ, δεν έχουν καμία σχέση με Θεό και αγιότητα. Εξομοιώνονται με τα ζώα, τα μουλάρια, τα ερπετά και τα άγρια θηρία. Δεν πρέπει κανείς ούτε καν να σχετίζεται μαζί τους αν θέλει να διατηρήσει την αγνότητά του. Με λίγα λόγια ό,τι θεωρείται άνθρωπος στην Πεντάτευχο αφορά αποκλειστικά το έθνος του Ισραήλ. Οι υπόλοιποι δεν διαθέτουν καν ψυχές ζώσες γεγονός που τους τοποθετεί αυτομάτως εκτός ανθρωπότητας. Οι Ερμηνείες χωρίων της Παλαιάς Διαθήκης είναι αναμφίβολα αιρετικές και αυθαίρετες. Επίσης παρατηρούνται κάποιες αντιφάσεις σχετικά με την προέλευση του κακού που ίσως οφείλονται σε προβλήματα στη μετάφραση.  

Παρατηρείστε επίσης τις περίεργες αναφορές στη μετενσάρκωση και στην αριθμολογία. Πράγματι, στον καββαλικό μυστικισμό ή επαναλαμβανόμενη επάνοδος της ψυχής στον υλικό κόσμο είναι αναπόφευκτη μέχρι τον ερχομό του Μεσσία και η χρήση αριθμών με εφαρμογή πάνω στο θεόπνευστο εβραϊκό αλφάβητο μπορεί να αποκαλύψει μυστηριακές αλήθειες και κρυφές πραγματικότητες.  

Τέλος ο υπερτονισμός της ψυχής και η αντιμετώπιση του ανθρώπινου σώματος ως ένα απλό προσωρινό «κάλυμμα», αν όχι φυλακή για τη θεία ψυχή του Ισραήλ έρχεται σε άμεση σύγκρουση με την Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία περί ίσης σημασίας μεταξύ σώματος και σάρκας. Άλλωστε στην ιστορία των Μακκαβαίων, ένας από τους μάρτυρες, λίγο πριν μαρτυρήσει αποκρίνεται στον Έλληνα τύραννο: 

 «Εκ του εν ουρανοίς Θεού έχω τα μέλη ταύτα, αλλά και χάριν των νόμων του Θεού περιφρονώ ταύτα, διότι εκ του Θεού ελπίζω να επανεύρω αυτά μίαν ημέραν» 

Στα παραπάνω εντοπίζεται σαφέστατα η αντίληψη περί ανάστασης νεκρών, η οποία θα περιλαμβάνει και το σώμα. Συγκρίνετε λοιπόν τη διδασκαλία του ιουδαϊσμού την προχριστιανική εποχή και πόσο αυτή παρέκκλινε της πορείας της κάτω από την αιρετική επίδραση των ραββινικών διδασκαλιών και σαφώς λόγω της – προς ώρας ελπίζουμε – αποχώρησης του Ισραήλ από την Αλήθεια του Θεού.  

Από την αντιμετώπιση των ραββίνων απέναντι στους αλλόθρησκους  καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εντυπωσιακά ρατσιστική αντίληψη η οποία αφαιρεί ακόμα και την ανθρώπινη ιδιότητα στους μη ανήκοντες στην ομάδα των «εκλεκτών». Επίσης, σε άλλα σημεία του Ζοχάρ υπάρχει μια τάση θυματοποίησης και υπερτονισμού των θυμάτων της βίας και των διωγμών των ειδωλολατρών. Πράγματι, ο εβραϊκός λαός στη  μακραίωνη ιστορία του αντιμετώπισε επανειλημμένα την ανθρώπινη βαρβαρότητα με τη μορφή πολυάριθμων πογκρόμ, ακόμα και γενοκτονίας. Ωστόσο, όποιος καταδιώκεται δεν είναι απαραίτητα άγιος, ούτε αυτό αποτελεί τεκμήριο αγνότητας. Είναι πιθανόν αυτή η ναρκισσιστική υπεροψία που αναδύεται από το ζοχαρικό κείμενο η οποία θα χαρακτήριζε σίγουρα σημαντικό μέρος των πνευματικών ταγών του εβραϊσμού να μη βοήθησε καθόλου τη δημιουργία ανεκτικού κλίματος προς τις ομάδες της εβραϊκής διασποράς. Κατά την άποψή μου η αμυντική αυτοθυματοποίηση και οι απομονωτικές τάσεις του εβραϊσμού τη μετά Χριστόν εποχή είναι η άλλη όψη της επιθετικής μανίας του μουσουλμανισμού. Ίσως, κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό σύμπλεγμα κατωτερότητας ωθεί και τις δύο ομάδες, οι οποίες έχουν επιδείξει κατά καιρούς μια έντονη προσπάθεια να γίνουν αποδεκτές με το καλό ή με το στανιό στις κοινωνίες των αλλοθρήσκων.  

Τα παραπάνω δεν επιδιώκουν να τσουβαλιάσουν όλη την εβραϊκή κοινότητα σε στερεότυπα, ούτε να εκφράσουν ακραίες απόψεις περί έμφυτης μοχθηρίας στις ψυχές των Εβραίων συνανθρώπων μας.  Έχουν στόχο να επισημάνουν διδαχές, ακραίες μεν αλλά διαδομένες μεταξύ των θρησκευόμενων τουλάχιστον Εβραίων του σήμερα. Ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία πρέπει να καταγγέλλονται και να επισημάνονται, ιδιαίτερα όταν στρέφονται ενάντια στην πατρίδα μας και τον πολιτισμό της και εμποδίζουν τις αρμονικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ.  

Εν πάση περιπτώσει, λόγω αυτών ακριβών των φανατικών δοξασιών αποκαλύπτεται ότι ραββινικοί κύκλοι έχουν δια μέσου της ιστορίας προσδώσει στην εορτή της Χαννουκά μια ιδιαίτερα αρνητική γνωστικίζουσα χροιά, η οποία τείνει να λάβει τη μορφή εορτασμού της κυριαρχίας των «ενάρετων εκλεκτών» πάνω στους απεχθείς υπάνθρωπους αντιπάλους τους –δηλαδή την υπόλοιπη μη ανήκουσα στο ιερό έθνος ανθρωπότητας. Δεδομένης της προτεταμένης θέσης που διαθέτουν άτομα εβραϊκής καταγωγής στη δομή του σύγχρονου καπιταλισμού (και οσονούπω καπιταλοκομμουνισμού όπως αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας) η υπερβολική προβολή της Χανουκά, έχοντας υπόψη το αιρετικό φασιστικό περιεχόμενο που τη συνοδεύει, είναι ανησυχητική.  

Κυλιόμενος Λίθος

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr