Ἡ πολιτική, λένε, εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ. Μέσα σ᾽αὐτό τό πολιτικάντικο ἀπόφθεγμα περικλείεται ἡ ἀδυναμία τῶν πολιτικῶν νά ἐπιτύχουν τά ποθούμενα γιά τούς λαούς πού κυβερνοῦν, λόγω τοῦ ἰσχυροτέρου ἐχθροῦ, καί ἀρχίζουν τά <<πάρε-δῶσε>> μ᾽αὐτόν, πού στήν διπλωματική γλῶσσα λέγονται <<διερευνητικές συνομιλίες>>, <<μέτρα οἰκοδόμησης ἐμπιστοσύνης>> κ.τ.τ.
Καί ὃταν αὐτός ὁ ἐχθρός θέλει νά ἐπιβάλει τό δίκαιο τοῦ ἰσχυροτέρου, ἐπειδή συμβαίνει νά διαθέτει ὑπεροπλία, τότε ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ εἶναι μία πομφόλυγα πού χρησιμοποιεῖται σάν διπλωματικό πρόσχημα γιά ὑποχωρήσεις.
Ὃπως καταλαβαίνετε, αὐτή εἶναι ἡ περίπτωση τῆς Ἑλλάδος στήν συγκεκριμμένη ἱστορική συγκυρία. Ἡ στήλη αὐτή ἀπό τίς πρῶτες πρό πολλῶν ἐτῶν καί σέ ἀνύποπτο χρόνο, ὃταν στήν ἐποχή τῶν μνημονίων οἱ συνταξιοῦχοι κατέβαιναν στούς δρόμους γιά τίς πετσοκομμένες συντάξεις πείνας καί ἒτρωγαν τό ξύλο τῆς ἀρκούδας ἢ ληγμένα δακρυγόνα στό πρόσωπο, εἶχε προειδοποιήσει γιά τόν <<ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνο>>, ὃταν οἱ Τοῦρκοι δέν εἶχαν ἀκόμη συγκεκριμενοποιήσει τίς προθέσεις τους γιά διεκδικήσεις στό Αἰγαῖο, οὒτε εἶχαν ἐντείνει τίς προκλήσεις τους σέ ὃλα τά μέτωπα καί τίς ἁρπακτικές τους προθέσεις μέ τήν <<γαλάζια πατρίδα>>.
Ἒκτοτε κύλησε πολύ νερό στό αὐλάκι καί ὃλοι πιά συνειδητοποιήσαμε, ἐν Ἑλλάδι καί διεθνῶς, ὃτι οἱ Τοῦρκοι ἒχουν ἓνα μονότονο <<χαβά>> πού τόν παίζουν ἐκβιαστικά καί καθημερινά: Παραβιάσεις τοῦ ἐναερίου χώρου (ἢμουνα νιός καί γέρασα), ἀμφισβήτηση καί ἀπαίτηση ἀφοπλισμοῦ τῶν νησιῶν μας, γκριζάρισμα τοῦ Αἰγαίου, γεωτρήσεις στήν κυπριακή ΑΟΖ, <<ταξιδάκια>>τοῦ <<Ὀρούκ Ρέϊς>> στήν ἑλληνική ὑφαλοκρηπίδα, προσπάθεια τετελεσμένων σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος μέ τό Τουρκολυβικό Σύμφωνο, συνθήκης Λωζάνης, Θράκη, ἐργαλειοποίηση τῆς λαθροεισβολῆς κλπ. Ποιά εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ στήν προκειμένη περίπτωση; Ὑπάρχουν κόκκινες γραμμές; Τί νόημα εἶχε ἡ ἒναρξη διαλόγου μέ τήν Τουρκία τήν στιγμή πού ἡ Εὐρώπη καί ἡ Ἀμερική βρίσκονται στήν τελευταία φάση νά ὁριστικοποιήσουν ἐπιβολή κυρώσεων – ὑποτίθεται – σέ βάρος τῆς ἃρπαγος χώρας, ἡ ὁποία ἀτιμωρητί γράφει στά παλιά της παπούτσια τό διεθνές δίκαιο σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος;
Οἱ διερευνητικές συνομιλίες λοιπόν εἶναι ἡ ἀρχή ἐφαρμογῆς τοῦ δόγματος <<ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ>>;
Ἒτσι φαίνεται, ἂν κρίνει κανείς ἀπό τήν ὂψιμη παρέμβαση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, πού εἶχε σιωπήσει…ἐκκωφαντικά ὃταν ὁ Ἀλέξης Τσίπρας καί ὁ Νίκος Κοτζιάς μέ τήν στήριξη τοῦ Πάνου Καμένου ὑπέγραψαν τήν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Καί ἀρχίζουν οἱ κινήσεις γιά τήν ὑλοποίηση τοῦ δόγματος <<ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ>>. Πολλοί ὁμιλοῦν γιά ἐπικείμενες ἐκλογές, γιά διάσπαση τῆς Νέας Δημοκρατίας, γιά νεκρανάσταση τοῦ ΠΑΣΟΚ μέ νέο ἀρχηγό, τόν Ἀνδρέα Λοβέρδο, πού λέει ὃτι θά τά καταφέρει καλύτερα ἀπό τήν Φώφη Γενηματᾶ, ὃπως τά κατάφερε κόβοντας τίς συντάξεις στά <<ὑπερήφανα γηρατειά>> τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου( <<πού δέν πεθαίνουν κι ὃλας>>) κλπ.
Ἀπό τήν ἂλλη, ἡ Ντόρα Μπακογιάννη ἀντεπιτίθεται στόν ἐξ ὁρισμοῦ ἐχθρό τῆς οἰκογένειας Μητσοτάκη, ὑπενθυμίζοντας τήν στάση του στήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καί διευκρινίζει ὃτι κατά τήν γνώμη της τρεῖς λύσεις ὑπάρχουν γιά τό τουρκικό: Ἢ διαπραγματευόμαστε (ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ Νο 1), ἢ πηγαίνουμε στήν Χάγη (ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ Νο 2), ἢ κάνουμε πόλεμο.
<<Allors c’est la guerre>>, ὃπως εἶπε στίς 3 τά ξημερώματα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 χωρίς νά ρωτήσει κανένα ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Μεταξᾶς στόν Γκράτσι πού τόν ἐπισκέφθηκε στήν οἰκία του. Αὐτός δέν πίστευε στήν τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ. Πίστευε ἁπλῶς ὃτι ἡ διέλευση τῶν ἰταλικῶν στρατευμάτων ἀπό τήν χώρα μας ἰσοδυναμοῦσε μέ ἐκχώρηση ἐθνικῆς κυριαρχίας.
Κανείς δέν θέλει τόν πόλεμο. Ἀλλά ὃταν ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ ὁδηγεῖ σέ δορυφοριοποίηση τῆς Ἑλλάδος σέ μία χώρα πού ὁ λαός της πεινάει καί ἡ οἰκονομία της πηγαίνει ἀπό τό κακό στό χειρότερο πρός χάρη τῶν ἐξοπλισμῶν, κι αὐτό συμπίπτει μέ τά 200 χρόνια ἀπό τήν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ ἀπό φλογερούς πατριῶτες, τότε τά ὃρια τῆς τέχνης τοῦ ἐφικτοῦ συγχέονται μέ τήν…κακοτεχνία τοῦ ἀνεφίκτου!
Σ᾽ αὐτή τήν κρίσιμη φάση, ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ εἶναι χρήσιμη μόνο γιά νά κερδίσουμε χρόνο ὣστε νά ὀργανωθοῦμε καί νά ἀναζητήσουμε ἐκεῖνες τίς συμμαχίες, πού θά ἰσοφαρίσουν τήν τουρκική ἀπειλή. Ἀς μή ξεχνοῦμε ὃτι οἱ συμφωνίες μας μέ τήν Αἲγυπτο καί τήν Σαουδική Ἀραβία, μᾶς συνδέουν ἐν δυνάμει μέ μία συμμαχία 250 ἑκατομμυρίων ἀραβικῶν λαῶν. Ἡ σκληρότερη καί ἀποφασιστικότερη ἀντιμετώπιση τοῦ κακοῦ γείτονά μας ἐξυπακούεται σέ ὃλες τίς περιπτώσεις τῆς πολιτικῆς ἐνδοτισμοῦ, γιά νά κοπεῖ ἡ ὂρεξή του. Καί γιά ὃσους δέν γνωρίζουν ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ λέξη ὂρεξη (ἒχει σημειολογική σημασία) τούς πληροφοροῦμε ὃτι ἡ λέξη ἐτυμολογεῖται στό ὁμηρικό ρῆμα ὀρέγνυμι, πού σημαίνει <<ἁπλώνω τά χέρια γιά νά πιάσω τροφή>>, ἀλλά ὂχι ν᾽ἁρπάξω εἰς βάρος τῶν ἂλλων συνδαιτυμόνων, διότι ὁ σοφός Ὃμηρος (πού κι αὐτόν ἀκόμη θέλουν νά…ἰδιοποιηθοῦν οἱ Τοῦρκοι μέ τό ὂνομα Ὀμέρ) ὑπενθυμίζει στήν Ἰλιάδα συχνά ὃτι <<οὐδείς δέ ἐδεύετο δαιτός εΐσης>> ἢτοι σέ κανένα δέν ἒλλειπε ἲση μερίδα.
Καί ἂν ἡ Ἑλλάδα, ἀφοῦ μεθοδικά, γρήγορα καί συστηματικά ἀναζητήσει συμμαχίες, ἀφοῦ καταλλήλως ἐξοπλισθεῖ (ἒστω καί καθυστερημένα) καί ἀφοῦ δώσει στόν σουλτάνο καί δικτάτορα Ἐρντογάν νά καταλάβει ὃτι τό <<κάζους μπέλι>> του δέν πτωεῖ τόν Ἑλληνικό λαό, ἒ, τότε τί νά κάνουμε; Θά ἀναφωνήσουμε κι ἐμεῖς τήν γαλλική ἒκφραση τοῦ Μεταξᾶ allors c’est la guerre ἢ νεοελληνηστί, ἓνα τρομερό ΟΧΙ.
Ἀπό τέτοια ΟΧΙ ἢ μολών λαβέ, εἶναι γεμάτη ἡ ἱστορία μας. Ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι δέν θά πρωτοτυπήσουμε.
Ἁπλῶς θά ἀναδειχθοῦμε ἀντάξιοι τῶν προγόνων μας.
