Μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση

Αυτός ο δρόμος έχει ως προϋπόθεση να προχωρήσει αποφασιστικά και τολμηρά η χώρα στο δρόμο της απόκτησης της εθνικής της κυριαρχίας, σταματώντας τη νεοαποικιακή κηδεμονία της και ταυτόχρονα στη μετάβαση από το ευρώ και την ευρωζώνη στο εθνικό νόμισμα και στην εφαρμογή μιας εθνικής αναπτυξιακής και παραγωγικής νομισματικής πολιτικής.

Με τα δύο αυτά εργαλεία ως θεμέλιο, της εθνικής κυριαρχίας από τη μια και του εθνικού νομίσματος και μιας νέας εθνικής νομισματικής πολιτικής από την άλλη, η χώρα θα μπορέσει να προχωρήσει σε μια διπλή ριζοσπαστική κατεύθυνση:στην εθνικοποίηση των τραπεζών και στην αντιμετώπιση του αποπνικτικού προβλήματος του δίδυμου χρέους: δημόσιο και ιδιωτικού.

Τα γιγάντια ιδιωτικά χρέη προς τις τράπεζες, το δημόσιο, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και τα ασφαλιστικά ταμεία πνίγουν την οικονομία και την κοινωνία.

Ο γόρδιος δεσμός των ιδιωτικών χρεών δεν λύνεται, παρά μόνο με τον τρόπο του Σόλωνα του Αθηναίου: με μια ευρεία «σεισάχθεια» (διαγραφή) για τους αδύνατους και πολύ γενναίες ρυθμίσεις για τους υπόλοιπους.

Η ευρεία «σεισάχθεια» είναι δυνατή και απαραίτητη και όχι οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί ούτε τα funds που θα πάρουν τα «κόκκινα» δάνεια.

Και είναι η «σεισάχθεια» απαραίτητη όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης αλλά κυρίως για λόγους επανεκκίνησης της οικονομίας.

Η Εθνική Κεντρική Τράπεζα θα ανακεφαλαιοποίησει τις τράπεζες με το εθνικό νόμισμα για να προχωρήσουν με τη σειρά τους στη «σεισάχθεια», περνώντας και οι τράπεζες, μέσω αυτής της ανακεφαλαιοποίησης, σε εθνικά χέρια και σε κοινωνικό έλεγχο.

Οι τράπεζες, αυτήν την ώρα, παρά τα σκάνδαλα της ανακεφαλαιοποίησης τους, ιδιαίτερα το μέγα σκάνδαλο της τρίτης πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης, βουλιάζουν απαξιωμένες και πνίγουν την οικονομία.

Το δίλημμα για τις τράπεζες δεν είναι αν θα μείνουν σε «ελληνικά» χέρια ή θα περάσουν στους «πιστωτές».

Το πραγματικό ζήτημα για τις τράπεζες είναι με μια λαϊκή κυβέρνηση να περάσουν πραγματικά στα χέρια του δημοσίου και να αναλάβουν αποκλειστικά ένα νέο αναπτυξιακό, επενδυτικό και κοινωνικό ρόλο για τη διέξοδο από την κρίση.

Ταυτόχρονα, η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει άμεσα μια αποτελεσματική εκστρατεία με στόχο τη διαγραφή ενός δυσβάσταχτου δημόσιου χρέους, που ακόμα και το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι είναι μη βιώσιμο και χρειάζεται κούρεμα.

Δεν είναι δυνατόν τρίτοι, εκτός χώρας, να διεκδικούν διαγραφή, εκείνης ή της άλλης μορφής, του χρέους της χώρας μας και η Ελλάδα παθητική να σιωπά και να μη διεκδικεί ούτε το Γερμανικό κατοχικό δάνειο, που της οφείλουν.

Μια καινούργια ανεξάρτητη Ελλάδα, με εθνικό νόμισμα, με εθνικοποιημένες υπό κοινωνικό έλεγχο τις τράπεζες, μπορεί να εφαρμόσει αποτελεσματικά ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας και επενδύσεων με ικανή ρευστότητα και χαμηλά επιτόκια, που θα στηρίξει τις στρατηγικές δημόσιες επιχειρήσεις, ένα ουσιαστικό παραγωγικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και την αναζωογόνηση των μικρομεσαίων δραστηριοτήτων και της αγροτικής πολιτικής σε μια κοινωνική βάση.

Σε μια βάση αποκατάστασης των εργασιακών κατακτήσεων, διεύρυνσης των θέσεων εργασίας και ενίσχυσης των μισθών και των συντάξεων.

Αυτήν την ώρα η ΕΕ παρακμάζει, ενώ οι ΗΠΑ χάνουν έδαφος και νέες πραγματικότητες αναδύονται στην περιοχή μας και τον κόσμο.

Αυτές τις ώρες, μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση για την Ελλάδα είναι ο αληθινός ρεαλισμός και όχι η μνημονιακή κηδεμονία της χώρας σε ένα δρόμο λεηλασίας χωρίς τέλος.

* Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας