Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Dugin, η παλαιστινιακή σύγκρουση άλλαξε σοβαρά τη γεωπολιτική κατάσταση.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Ουκρανία είχε τεράστια υποστήριξη, η Ρωσία ήταν σε πόλεμο με το ΝΑΤΟ.
Ωστόσο τώρα πλέον έχουν εμφανιστεί καινούργιοι κίνδυνοι για τη Δύση, ο Λίβανος, η Συρία, η Υεμένη και το Ιράν, ενώ υπάρχει και η Ταϊβάν.
Επομένως, η Ουκρανία έπαψε να είναι το μοναδικό μέτωπο στον αγώνα του μονοπολικού δυτικού κόσμου ενάντια στον πολυπολικό.
«Νέες γραμμές μάχης αναδύονται και το θέμα της Ουκρανίας μετατοπίζεται από το αποκλειστικό προσκήνιο στο παρασκήνιο» ανέφερε ο πολιτικός φιλόσοφος.
Σε ό,τι αφορά τον πρόεδρο της Ουκρανίας, ο Dugin είπε πως «ο Zelensky είναι σε πολύ δύσκολη θέση.
Όταν μια χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, συνήθως κυβερνάται από έναν δικτάτορα, ένα άτομο που, λόγω ιστορικών συνθηκών, αναγκάζεται να συγκεντρώσει όλη την εξουσία στα χέρια του – δεν υπάρχει τίποτα το ιδιαίτερο σε αυτό.
Όμως στη Δύση, η συνεχής διεξαγωγή εκλογών, η συνεχής αναπαραγωγή των εκλογικών κύκλων είναι, κατά μία έννοια, το πιο σημαντικό εργαλείο.
Θεωρούν πως είναι απαραίτητο να αλλάζουν συνεχώς ηγέτες για να μην υπάρχει αίσθημα ατιμωρησίας.
Επομένως, αυτή η ιδέα της αναβολής των εκλογών, που φαινομενικά συμφωνήθηκε από τον Zelensky με τη Δύση, λειτουργεί στην πραγματικότητα εναντίον του.
Ο Zelensky είναι κουρασμένος: στην αρχή έκανε τους ανθρώπους να γελούν σαν κλόουν, μετά έχυσε το αίμα τους, χρησιμοποίησε όλες τις μεθόδους για να τραβήξει την προσοχή, πλέον δεν έχει τίποτα για να καταπλήξει, να εκπλήξει και να εμπνεύσει».
H Ρωσία θα νικήσει…
Ο Dugin, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης εξέφρασε την ισχυρά πεποίθησή του πως η Ρωσία έχει πια νικήσει.
Ερωτηθείς πώς το ξέρει αυτό, είπε πως η νίκη είναι απαραίτητη για όλη την Ουκρανία, για την απελευθέρωση της Novorossiya.
Ωστόσο, μια μικρή νίκη, που στην πραγματικότητα δεν θα είναι νίκη, μπορεί να θεωρηθεί η προσάρτηση των τεσσάρων περιφερειών τις οποίες ελέγχει πλέον η Ρωσία.
Κατά τη γνώμη του Dugin, αυτό δεν είναι καν…. ελάχιστο, αλλά «αποτυχία και ήττα στα μάτια της κοινωνίας μας, που έχει ήδη χύσει τόσο πολύ αίμα».
Αν η μισή Ουκρανία, με την Οδησσό, το Νικολάεφ, το Χάρκοβο, το Ντνεπροπετρόβσκ, ίσως με το Σούμι και το Τσέρνιγκοφ, περάσουν στη ρωσική επικράτεια, αυτό θα είναι νίκη.
Στη συνέχεια, ο Ρώσος σύμβουλος του Putin διερωτήθηκε «τι κάνουμε στη συνέχεια;».
Όπως είπε, «αν θεωρήσουμε ότι απελευθερώσαμε την Ουκρανία πριν από το Λβοφ, τι θα τους προσφέρουμε μετά; Κάτι πρέπει να προσφέρουμε. Αλλά αυτό δεν είναι ζήτημα του σήμερα.
Ο πόλεμος θα είναι τόσο δύσκολος και μακρύς που θα έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος παρά μόνον η Αυτοκρατορία και η Ορθοδοξία, ένας ισχυρός παγκόσμιος πόλος με τη διατήρηση του κλασικού πολιτισμού και της κλασικής κοσμοθεωρίας, σε αντίθεση με τη σύγχρονη εκφυλισμένη Δύση».
Αλλά μέχρι να προσγειωθούν οι μπότες μας στα σύνορα με την Πολωνία και την Ουγγαρία, είναι μάταιο να μιλάμε για οικονομία και ιδεολογία – κανείς δεν θα μας ακούσει.
Μόνο μετά από μια συντριπτική στρατιωτική Νίκη θα πάρουν στα σοβαρά αυτό που λέμε.
Αν νικήσουμε τη Δύση στην Ουκρανία, τότε επιβεβαιώνουμε με πράξεις ότι είμαστε ένας κυρίαρχος πόλος, ο πόλος ενός πολυπολικού κόσμου.
Αν όχι, τελειώσαμε. Θα σβήσουμε από την ιστορία».
Το μέλλον…
Σύμφωνα με τον Dugin, «όλα ξεκινούν από τη γεωπολιτική.
Για να γίνει Αυτοκρατορία, όπως είπε ο Brezinsky, η Ρωσία πρέπει να έχει τον έλεγχο της Ουκρανίας.
Η γεωπολιτική συνδέεται με την ιδεολογία: όσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως κυρίαρχο, τόσο περισσότερο θα στραφούμε στις ρίζες μας, στις συμπεριφορές μας, τις οποίες εγκαταλείψαμε ειδικά πριν από 100 χρόνια, λόγω των Μπολσεβίκων.
Επί 100 χρόνια, στην πραγματικότητα προδίδαμε τον εαυτό μας, εγκαταλείποντας πρώτα τη θρησκεία, την Ορθοδοξία, τον Τσάρο και μετά εγκαταλείποντας την κοινωνική δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας έναν εντελώς ιδιαίτερο σοβιετικό πολιτισμό.
Προδώσαμε την Αυτοκρατορία, προδώσαμε τον ρωσικό κόσμο, προδώσαμε την ταυτότητά μας και τώρα πρέπει να την αποκαταστήσουμε.
Η αυτοκρατορία που θα οικοδομήσουμε καθώς απελευθερώνεται η Ουκρανία πρέπει να έχει μια εντελώς ανεξάρτητη ιδεολογική, πολιτική, κοινωνική δομή, η οποία θα βασίζεται σε διάφορα στάδια της ρωσικής ιστορίας.
Θα υπάρξουν στοιχεία Ορθοδοξίας και υπέρτατης εξουσίας, και αναγκαστικά κοινωνικής δικαιοσύνης – κατά τη σοβιετική περίοδο αυτό ήταν το κύριο αίτημα του ρωσικού λαού αλλά και άλλων λαών της Ρωσίας.
Δεν θα υπάρξει καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός είναι ένα αγγλοσαξονικό δυτικό μοντέλο που καταστρέφει τα πάντα.
Ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς μια κοινωνία με αγορά, αλλά μια κοινωνία της αγοράς, όπου τα πάντα πωλούνται, όπου τα πάντα αγοράζονται, όπου υπάρχει μόνο μια τάξη – η αστική τάξη. Ο καπιταλισμός είναι η ουσία αυτού που παλεύουμε.
Όπως και ο υλισμός του κομμουνισμού.
Πρέπει να επιστρέψουμε στον εαυτό μας, γιατί η επιστροφή στον Θεό δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, είναι επιστροφή στο αιώνιο.
Αυτός ο διάβολος με τον οποίο πολεμάμε σήμερα στην Avdeevka, στη Kherson, στο Bakhmut, πιστεύει ότι δεν υπάρχει αιωνιότητα.
Και είμαστε οι στρατιώτες της αιωνιότητας».
