Ας υποθέσουμε ότι έχουμε απέναντι μας, ένα από τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα στην ζωή .
Μήπως να φανταστούμε καλύτερα ότι έχουμε το πιο αγαπημένο πρόσωπο στην ζωή μας .το οποίο και εξαρτάται απο εμάς .
Τρέφουμε βαθιά αισθήματα αγάπης για το συγκεκριμένο “άτομο” ,το νοιαζόμαστε και θέλουμε να είναι καλά σωματικά και ψυχικά .
Μας αρέσει να το φροντίζουμε και ταυτόχρονα παρακολουθούμε με στοργή την “πρόοδο” του σε όλους τους τομείς .Είμαστε περήφανοι για τις επιτυχίες του και το ενθαρρύνουμε στις αποτυχίες .
Θέλουμε να είμαστε δίπλα του στις επιτυχίες και τις αποτυχίες του και αν δεν μας θέλει ,δεν μας πειράζει ,ευχόμαστε να είναι καλά ,έστω και χωρίς “την προστασία ” μας .
Μπορεί να γίνουμε και σκληροί για το καλό του ,να το πληγώσουμε κρύβοντας του τον πόνο μας ,αλλά σκεπτόμαστε ότι η ” γλυκιά θεραπεία ” κάποιες φορές γίνεται με ” πικρά φάρμακα” και πρέπει να κάνουμε υπομονή για το καλό του .
Κάποια στιγμή όμως ,μαθαίνουμε ότι αυτός που “υπεραγαπάμε ” έχει προβλήματα ,έχει “κολλήσει ” θέλει βοήθεια και φοβάται ,ντρέπεται να μας τα πει .Ίσως και δεν θεωρεί το να μας τα πει ,θα “ξαλαφρώσει ” για αυτά που τον βαραίνουν και μας αποφεύγει ,διαλέγοντας “άλλες” λύσεις μακριά μας .
Αυτό μας “στεναχωρεί ” , άλλα συνεχίζουμε να τον αγαπάμε ,να τον προσέχουμε και να τον βοηθάμε με οποιονδήποτε τρόπο , έστω και διακριτικά από μακριά ,δεν αλλάζει τίποτα για εμάς .Η αγάπη μας τον “τυλίγει” τον “σκεπάζει ” δεν τον “βαραίνει ” .
Ελπίζουμε να καταλάβει ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται ,αν θα μας πει οτιδήποτε και ότι κάποια στιγμή θα τολμήσει να κάνει το βήμα .
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο ,από το να τον περιμένουμε με λαχτάρα και ΑΓΑΠΗ Να μας πει κάθε του
“βάσανο ” ,”λάθος” “αμαρτία” “στραβοπάτημα” που τον βαραίνει ..
Αυτός είναι ο “Θεός” στο πρόσωπο ενός “Πνευματικού”. που σε περιμένει , ο “Πατέρας” θα σε αγκαλιάσει και θα κλάψει η ψυχή του μαζί σου, ανυπομονεί να σε ακούσει ,να σηκώσει τον Σταυρό σου ,να σε ξαλαφρώσει από το βάρος και τον πόνο .
Δεν θέλει να σε μαλώσει , ούτε να σε “δικάσει ” .θέλει να σε βοηθήσει ,πονάει μαζί σου ,ξέρει τις αδυναμίες σου καλύτερα απο σένα ,όπως και πως θα σε κάνει χαρούμενο πάλι .
Είναι δική σου επιλογή όμως και προϋποθέτει την αρετή της Ταπείνωσης.
Δεν φοβάσαι να εξομολογηθείς ,δεν θες να δεχθείς τα λάθη σου ,δεν θες να ταπεινωθείς ,είναι ο “εγωισμός” που αν τον αφήσεις θα συνεχίζει να σε κομματιάζει και είναι η αδυναμία σου το “όπλο” στα χέρια του “αντίδικου” .
Άκου τον “πραγματικό ” σου εαυτό ,αυτό που σε σταματά δεν είσαι εσύ ,κατάλαβε το .
Μην φοβάσαι να μπεις κάτω από το “πετραχήλι” , κάτω από το “στοργικό χάδι του Θεού
Ο Θεός δεν είναι “δικαστής” άλλα “Πατέρας ” και ο “Πατέρας ” ξέρει μόνο να αγαπάει
Καλό Αγώνα
Πνευματικό πρωτίστως
