Του Ρώσου Γεωπολιτικού Βαλεντίν Κατασόνοφ (Валентин Катасонов)
Σήμερα, η λέξη “Δύση” χρησιμοποιείται εξίσου συχνά με τη λέξη “Ρωσία”, στα Ρωσικά ΜΜΕ. Καθώς επίσης και τα παράγωγα της λέξης “Δύση”: “Δυτικός πολιτισμός”, “Δυτικές κυρώσεις”, “Δυτική Κουλτούρα”, “Δυτική κυριαρχία” κ.λπ. Η Wikipedia εξηγεί ότι στην Δύση ανήκουν οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και ορισμένων άλλων χωρών. Ιστορικοί, πολιτικοί και φιλόσοφοι προσπαθούν να βρουν τον κοινό παρονομαστή που να ενώνει όλες αυτές τις χώρες. Ονομάζουν το άθροισμα αυτών των χωρών “Δυτικό Πολιτισμό”. Ενώνει χώρες που έχουν κοινή ιδεολογία. Ο πυρήνας αυτού του Δυτικού πολιτισμού είναι ο Αγγλοσαξονικός κόσμος. Επειδή η Δυτική ιδεολογία προήλθε από Αγγλοσαξονικές χώρες. Ο Αγγλοσαξονικός κόσμος περιλαμβάνει την ιδεολογική, πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κοινότητα πέντε χωρών: της Μεγάλης Βρετανίας, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Ο σχηματισμός του Αγγλοσαξονικού κόσμου ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία. Κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων, εξαπλώθηκε η επιρροή της και σε άλλα μέρη του κόσμου, εκεί που είχε εξαπλωθεί η Βρετανική Αυτοκρατορία. Αποικίζοντας τον Νέο Κόσμο (Β. Αμερική) και δημιουργώντας μια Βρετανική Αυτοκρατορία στην οποία “ο ήλιος δεν δύει ποτέ”. Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει θα αναφερθούμε στην ιδεολογική επιρροή της Βρετανίας, μετά από την οποία ακολούθησε η πολιτική επιρροή, η στρατιωτική και η χρηματοοικονομική επιρροή.
Τον 20ο αιώνα, οι ΗΠΑ έγιναν ο πυρήνας του Αγγλοσαξονικού κόσμου. Κυριαρχούν στον Αγγλοσαξονικό κόσμο και σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο στις γεωπολιτικές, στρατιωτικές, οικονομικές και ιδεολογικές τους θέσεις. Τώρα σε αυτή ανάλυση θα επικεντρωθούμε στην ιδεολογία του Αγγλοσαξονικού κόσμου. Συχνά λέμε ότι αυτή είναι η ιδεολογία του φιλελευθερισμού. Αλλά η λέξη “φιλελευθερισμός” είναι πολύ λίγο κατανοητή & ασαφής. Στη Σοβιετική εποχή, υπήρχε ένας πιο ξεκάθαρος ορισμός της Δυτικής ιδεολογίας γενικά και της Αγγλοσαξονικής ιδεολογίας ειδικότερα: “Ιδεολογία του Καπιταλισμού”, “Ιδεολογία του Ιμπεριαλισμού”, “Ιδεολογία της παγκόσμιας κυριαρχίας” κ.λπ.
Επιπλέον, κατά τη Σοβιετική εποχή, παρατηρήθηκε ότι στις Δυτικές χώρες που δεν περιλαμβάνονται στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία κ.λπ.), δηλαδή στις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης, η ιδεολογία ήταν κάπως διαφορετική από ό,τι στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Η Αγγλοσαξονική ιδεολογία είναι εντυπωσιακά διαφορετική από τις άλλες ιδεολογίες. Και αυτές οι διαφορές θα πρέπει να αναζητηθούν στις θρησκευτικές ρίζες του Αγγλοσαξονικού κόσμου. Πρέπει να επισημανθεί ότι σε αυτές τις πέντε χώρες του Αγγλοσαξονικού κόσμου, η κυρίαρχη θρησκεία είναι ο Προτεσταντισμός εδώ και αρκετούς αιώνες. Κατά τη διάρκεια της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης (16ος αιώνας), ο Προτεσταντισμός εμφανίστηκε δυναμικός σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, παρουσιάζοντας διαφορετικές τάσεις και αποχρώσεις. Αλλά στα νησιά της Ομιχλώδους Αλβιώνας, ο Προτεσταντισμός εμφανίστηκε με τις δικές του μοναδικές αποχρώσεις, που είναι αξιοπρόσεκτες για ανάλυση & μελέτη.
Οι βαθύτερες αιτίες πολλών σημερινών επίκαιρων γεγονότων που συμβαίνουν στον Αγγλοσαξονικό κόσμο και παγκοσμίως θα πρέπει να αναζητηθούν στην Αγγλία του 16ου – 17ου αιώνα. Χωρίς να εμβαθύνω στους πιο μακρινούς αιώνες, επισημαίνω ότι ορισμένες Προτεσταντικές τάσεις (στην πραγματικότητα, αιρέσεις) κήρυξαν το δόγμα ότι αυτές είναι ιδιαίτερα “χαρισματικές” & περιούσιες, και ότι μέλη τους είναι «εκλεκτά», επιλεγμένα από τον Θεό. Με την έννοια ότι είναι ο “εκλεκτός, ο περιούσιος” λαός, αυτός που έχει επιλεχθεί, που είναι ο διαλεχτός από τον Θεό. Αυτό προέρχεται από την επίπλαστη μυθολογία της καταγωγής τους που καλλιέργησαν οι ίδιοι οι Βρετανοί. Προέρχεται από την πεποίθηση ότι αυτοί, οι Βρετανοί, οι κάτοικοι των νησιών της ομιχλώδους Γηραιάς Αλβιώνας είναι οι απόγονοι των Δέκα Χαμένων Φυλών του Ισραήλ. Αυτές οι φυλές που εκδιώχθηκαν από τη “Γη της Επαγγελίας”. Σύμφωνα με ορισμένες εκδοχές, είναι απόγονοι εκείνων που εκδιώχθηκαν όταν οι Ασσύριοι τον 8ο αιώνα π.Χ. εισέβαλαν & κατέκτησαν το Βόρειο τμήμα του Ισραήλ στο οποίο κατοικούσαν οι δέκα φυλές των απογόνων του Ιακώβ της Παλαιάς Διαθήκης, του γιου του Ισαάκ και του εγγονού του Αβραάμ. Εκτός από αυτούς υπήρχαν και κάποιοι άλλοι που αυτό-ισχυρίζονται για τους εαυτούς τους ότι είναι απόγονοι των άλλων δύο φυλών, που δεν εξαφανίστηκα ιστορικά. Απόγονοι εκείνων των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης που εκδιώχθηκαν από την Ιουδαία (το Νότιο Βασίλειο) από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα των αυτοκρατόρων Βεσπασιανού και Τίτου τον 1ο αιώνα μ.Χ. και που αργότερα, μετά την εξέγερση του Μπαρ Κοχμπά (Bar Kokhba, 132-136 μ.Χ.) εκδιώχθηκαν εντελώς από τα εδάφη της Παλαιστίνης. Με λίγα λόγια, οι Βρετανοί Προτεστάντες φαντασιώνονται για τον εαυτούς τους ότι είναι οι απόγονοι των Ισραηλιτών της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι αφού περιπλανήθηκαν σε διάφορες χώρες & τόπους σε όλο τον κόσμο για πολλούς αιώνες τελικά κατέληξαν να αποικίσουν τα Βρετανικά νησιά, με τη θέληση του Θεού.
Όπως λένε οι ιστορικοί ερευνητές, οι σκέψεις για τις ρίζες τους στην Παλαιά Διαθήκη αναπτύχθηκαν όχι μόνο στους Βρετανούς, αλλά και σε άλλες Προτεσταντικές αιρέσεις & ομάδες. Έτσι, το 1590, εκδόθηκε το βιβλίο “Οι Δέκα Χαμένες Φυλές” του Γάλλου Ουγενότου Πιέρ Λε Λογιέρ [Pierre Le Loyer, (1550 – 1634]. Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας του, εκφράζει την πεποίθησή του ότι οι Αγγλοσάξονες, οι Κέλτες, οι Σκανδιναβοί, οι Γερμανοί και οι άλλοι συγγενικοί λαοί είναι οι άμεσοι απόγονοι των Ισραηλιτών της Παλαιάς Διαθήκης, και συγκεκριμένα των Δέκα Χαμένων Φυλών (ανάμεσα στις οποίες ήταν η φυλή Δαν) του Ισραήλ. Βέβαια, αυτός ο ανιστόρητος ισχυρισμός που δεν έχει καμία ιστορική τεκμηρίωση, ξεχάστηκε, και σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι Προτεστάντες ηρέμησαν και οι θρύλοι ότι αποτελούν τους απογόνους των “περιούσιων” τους “εκλεκτών του Θεού” ξεθώριασαν σταδιακά.
Ο Βασιλιάς Ιάκωβος VI της Σκωτίας, γνωστός και ως Βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας (1566-1625)
Όλοι ηρέμησαν, και συνέχισαν την ζωή τους στην πεζή πραγματικότητα, όλοι, εκτός από τους Αγγλοσάξονες, που άρχισαν να γίνονται πρώτα θαλασσοκράτορες & μετά κοσμοκράτορες τότε. Οι πιο “χαρισματικοί” Προτεστάντες στη Βρετανία, και συγκεκριμένα οι Αγγλικανοί, συνέχισαν να θεωρούν τον εαυτό τους ότι αποτελούν τον χαμένο λαό του Ισραήλ. Με όλες τις επακόλουθες συνέπειες αυτού του ισχυρισμού, τόσο για τους ίδιους τους “χαρισματικούς”, όσο και για τους άλλους λαούς & ανθρώπους γύρω τους. Ένας από αυτούς τους “χαρισματικούς” που είχε αυτές τις πεποιθήσεις, ήταν και ο Βασιλιάς Ιάκωβος VI της Σκωτίας, γνωστός και ως Βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας (1566-1625), ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του βασιλιά του Ισραήλ. Ο Βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας δήλωσε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Βρετανικός λαός κατάγεται από τους απόγονους των δέκα χαμένων φυλών του Ισραήλ και ότι ο Βρετανός μονάρχης ήταν ο πραγματικός κληρονόμος του Βασιλείου του Δαβίδ, του πιο διάσημου αρχαίου βασιλιά του Ισραήλ.
Όλιβερ Κρόμγουελ (1599 – 1658)
Φυσικά, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του φιλο-Ισραηλινού Προτεσταντισμού ήταν ο Όλιβερ Κρόμγουελ (1599 – 1658). Ο Κρόμγουελ επηρεάστηκε στο σχηματισμό των φιλο-Ισραηλινών συναισθημάτων του, σε μεγάλο βαθμό, από τον ικανότατο Πορτογάλο Ραβίνο Ταλμουδιστή, που έτρεφε μεσσιανικές ελπίδες, τον Μανασσή Μπεν Ισραέλ [το πραγματικό όνομα του ήταν Manoel Dias Soeiro (1604 – 20 1657)]. Ο Μανασσής, ήταν μεσσιανιστής και αναζητούσε διακαώς το που βρίσκονται οι Δέκα Χαμένες Φυλές του Ισραήλ, και το 1652 έγραψε το βιβλίο «Η Ελπίδα του Ισραήλ». Ο Κρόμγουελ σαν Πουριτανός, δεν έκρυψε ποτέ τη συμπάθειά του για τους περιπλανώμενους Εβραίους και με κάθε δυνατό τρόπο βοήθησε την επανεγκατάσταση των Ολλανδών Εβραίων στα νησιά της Ομιχλώδους Αλβιώνας, από όπου είχαν εκδιωχθεί πριν πολλά χρόνια. Φυσικά, ο Κρόμγουελ καθοδηγήθηκε στην απόφαση του αυτή και από οικονομικούς λόγους: είδε τους πλούσιους Εβραϊκούς εμπορικούς οίκους σαν ισχυρούς συμμάχους που θα ενίσχυαν το εμπόριο στην σχηματιζόμενη τότε απέραντη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Ο ικανότατος Ταλμουδιστής Menasseh Ben Israel (1604 – 1657)
Ο John Sadler (1615-74), φίλος του Όλιβερ Κρόμγουελ και του ιδιωτικού γραμματέα του, δημοσίευσε το βιβλίο «Τα Δικαιώματα του Βασιλείου» (Rights of the Kingdom) το 1649, στο οποίο περιέγραψε την “Ισραηλινή γενεαλογία του Βρετανικού λαού” από τις Δέκα Χαμένες Φυλές του Ισραήλ.
Ήδη τον 19ο αιώνα, οι Βρετανοί Αγγλικανοί Προτεστάντες είχαν τους δικούς τους θεολόγους και επιστήμονες, οι οποίοι προσπάθησαν να απέδειξαν σε “επιστημονική” βάση ότι οι κάτοικοι της Μεγάλης Βρετανίας ήταν “γενετικά, φυλετικά και γλωσσικά οι άμεσοι απόγονοι” των Δέκα Χαμένων Φυλών του αρχαίου Ισραήλ. Ήδη ισχυρίζονταν με βεβαιότητα ότι είναι οι απόγονοι των δέκα εξασφαλισθέντων φυλών. Πιθανώς, την περίοδο της της ακμής της λογοτεχνικής & επιστημονικής δημιουργικότητας με θέμα “Βρετανία & Ισραήλ” άνοιξε το βιβλίο του Richard Brothers του 1794 “Μια Αποκαλυμμένη Γνώση των Προφητειών και των Καιρών”.
Ο πρώτος θεωρητικός Βρετανο-Ισραηλισμού Richard Brothers (1757 –1824)
“Μια Αποκαλυμμένη Γνώση Προφητειών & Καιρών” 1794, το πιο σημαντικό βιβλίο του Richard Brothers
Οι Βρετανοί έδειξαν επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για το βιβλίο του Άγγλου Τζον Γουίλσον “Η Ισραηλινή Καταγωγή μας” (John Wilson, Our Israelitish Origin), που εκδόθηκε το 1840. Επίσης, το 1879 μεγάλη επιρροή άσκησε το βιβλίο του John Pym Yeatman. “Η Σημιτική Καταγωγή των Εθνών Λαών της Δυτικής Ευρώπης”.
Το βιβλίο του θεωρητικού του Βρετανο-Ισραηλισμού John Wilson (1799–1870) “Η Ισραηλινή Καταγωγή μας”
Το 1890, ο Τζον Γκαρνιέ δημοσίευσε το βιβλίο “Το Ισραήλ στη Βρετανία: Μια Σύντομη Περίληψη των Αποδεικτικών Στοιχείων που Αποδεικνύουν την Ισραηλινή Προέλευση της Βρετανικής Φυλής” (John Garnier «Israel in Britain: a brief statement of the evidences in proof of the Israelitish origin of the British race). Ήταν ένα ιδιαίτερα δημοφιλές βιβλίο για το θέμα που μας αφορά. Ανατυπώθηκε πολλές φορές στην Αγγλία, καθώς και σε πολλές άλλες Αγγλόφωνες χώρες. Μετά από αυτό το βιβλίο, άρχισαν να χρησιμοποιούνται οι νέοι όροι “Βρετανο- Ισραηλιτισμός” ή σκέτο “Ισραηλιτισμός”, καθώς και “Αγγλο-Ισραηλιτισμός”.
Ο Ισραηλιτισμός στην Αγγλία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα άρχισε να αποκτά οργανωτικές μορφές. Οι υποστηρικτές του Ισραηλιτισμού, που ανήκαν σε διαφορετικά δόγματα του Προτεσταντισμού, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ομοϊδεάτες. Γιατί μέσα σε μερικές Αγγλικανικές εκκλησίες, δεν ήταν όλοι έτοιμοι να ασπαστούν αυτές τις αιρετικές απόψεις του Ισραηλισμού. Πολλοί πίστευαν ότι οι Ισραηλινές ρίζες του Βρετανικού λαού ήταν μια καθαρή μυθοπλασία, ένας ακόμη μύθος & αίρεση. Υπήρξαν όμως και Χριστιανοί οι οποίοι αντέδρασαν σθεναρά. Σημειώθηκαν ακόμη και σχίσματα & διασπάσεις σε μερικές Προτεσταντικές Εκκλησίες εξαιτίας αυτού του θέματος. Ο Καθολικός Καρδινάλιος Τζον Χένρι Νιούμαν (John Henry Newman, 1801-1890) ήταν μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας στο πρώτο μισό της ζωής του. Ωστόσο, το 1845 την εγκατέλειψε, προσχωρώντας την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο Τζον Χένρι εξηγώντας τον λόγο αυτής της προσχώρησης του στον Καθολικισμό δήλωσε ότι υπήρχε ένας πολύ σοβαρός κίνδυνος οι υποστηρικτές του Βρετανο-Ισραηλιτισμού να “καταλάβουν την Αγγλικανική Εκκλησία”.
Στο τέλος του 19ου αιώνα, ο Έντουαρντ Χάιν (Edward Hine), ο Έντουαρντ Γουίλερ Μπερντ (Edward Wheler Bird) και ο Χέρμπερτ Άλντερσμιθ (Herbert Aldersmith) ίδρυσαν το Βρετανο-Ισραηλιτικό κίνημα. Ιδρύθηκε η Αγγλο-Ισραηλινή Ένωση, η οποία το 1886 είχε 27 παραρτήματα σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Το 1880 ξεκίνησε η δημοσίευση του Αγγλο-Ισραηλινού Αλμανάκ (Ημερολογίου), το οποίο διανεμήθηκε όχι μόνο στα νησιά της Γηραιάς Αλβιώνας, αλλά και στις άλλες χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το Αλμανάκ του 1914 περιείχε μια ενδιαφέρουσα επισκόπηση των ομάδων που ήταν υποστηρικτές της ιδεολογίας του Βρετανικού Ισραηλιτισμού όχι μόνο στα Βρετανικά νησιά του ομιχλώδους Αλβιώνας, αλλά και στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Αφρική, τον Καναδά και τις ΗΠΑ.
Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια της έκδοσης του 1906 σημείωσε ότι στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρχαν περίπου δύο εκατομμύρια οπαδοί του Βρετανο-Ισραηλιτισμού στη Βρετανία και τις ΗΠΑ.
Το 1919, ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Βρετανο-Ισραηλινή-Παγκόσμια Ομοσπονδία (British-Israel-World Federation — BIWF). Και το 1922, ο εκδοτικός οίκος Covenant Publishing, ο οποίος εξυπηρετούσε την εν λόγω Ομοσπονδία. Η Ομοσπονδία αυτή εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα και έχει ζωντανή παρουσία σε πολλές χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της ιδεολογικής πλατφόρμας του BIWF είναι ο ισχυρισμός ότι η Βρετανική Βασιλική οικογένεια είναι το αίμα και ο πνευματικός κληρονόμος του βασιλιά του Ισραήλ Δαβίδ. Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ομοσπονδία είχε πάντα εξέχοντες προστάτες. Εδώ είναι ο κατάλογος των πρώτων προστατών-χορηγών (1920): η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αλίκη (HRH Princess Alice) η Κόμισσα του Αθλόν (Countess of Athlone) η οποία ήταν σε αυτόν τον κατάλογο μέχρι το θάνατό της το 1981, η Αξιότιμος χήρα Κόμισσα του Ράντνορ (The Honourable Dowager Countess of Radnor), ο Δούκας του Μπάκλεουτς (Δούκας του Buccleuch), ο Αξιότιμος Λόρδος Γκισμπόρο (Guisborough), ο Αξιότιμος Λόρδος Άγιος Ιωάννης του Μπλέτσο (Blettsoe), ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος των Νήσων Φώκλαντ, ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Τζον D.M. ΜακΛίν (D.M. McLean) κ.ά.
Μπέντζαμιν Ντισραέλι (Benjamin Disraeli, 1804-1881), δύο φορές πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας
Ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων άρχισε να δημοσιεύονται στη Ρωσία και στο εξωτερικό που περιέγραφαν τα παγκόσμια παρασκήνια, την παγκόσμια συνωμοσία και τα σχετικά με τις πεποιθήσεις & τα πρακτέα της παγκόσμιας Αγγλοσαξονική ελίτ. Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς αυτών των βιβλίων συμφωνούν ότι ο πυρήνας του παγκόσμιου πανίσχυρου παρασκηνίου (ελίτ) είναι οι Αγγλοσάξονες. Και το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, οι οποίες καθορίζουν & εξηγούν και τις συμπεριφορές τους. Όλοι αυτοί αν και ανήκουν σε διαφορετικούς κλάδους του Προτεσταντισμού, ακολουθούν την ιδεολογία του Βρετανο-Ισραηλιτισμού. Φορείς αυτής της ιδεολογίας και μάλιστα φανατικοί του Βρετανο-Ισραηλιτισμού ήταν ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι (Βρετανός πρωθυπουργός το 1868 και το 1874-1880), ο Σέσιλ Τζον Ρόουντς (μεγιστάνας διαμαντιών που ίδρυσε την εταιρεία De Beers), ο Λόρδος Alfred Milner κ.ά. Όλοι αυτοί πίστευαν ακράδαντα στην ανωτερότητα των Αγγλοσαξόνων, θεωρώντας τους άλλους λαούς στην καλύτερη περίπτωση ως καθυστερημένους & οπισθοδρομικούς ή ακόμη χειρότερα ως κοινότητες υπανθρώπων, σχεδόν ζώων.
Σέσιλ Τζον Ρόουντς (Cecil John Rhodes, 1853 – 1902), μεγιστάνας, αποκρυφιστής & ο «αρχιτέκτονας του απαρτχάιντ» στην Ν. Αφρική
Όλοι αυτοί ήταν απόλυτα βέβαιοι ότι η αυτοκρατορική παγκόσμια εξουσία που ασκούσαν με την Βρετανική αποικιοκρατία σε όλη την Γη, τους δόθηκε από τον θεό σε αυτούς, τους «απογόνους» του Ισραήλ. Και όλοι οι υπόλοιποι λαοί θα πρέπει να υπηρετούν τους “εκλεκτούς του Θεού” Αγγλοσάξονες, και να είναι σκλάβοι τους, χωρίς αντίρρηση. Όσοι δεν θέλουν να είναι σκλάβοι πρέπει να εξοντωθούν ανελέητα, όπως οι δύσμοιροι Ινδιάνοι της Αμερικής, επειδή είναι υπάνθρωποι, ανθρωποειδή ζώα.
Έτσι, ο «θεός» των Αγγλοσαξόνων αντικαταστάθηκε από τη φυλή ή το αίμα. Όπως έγραψε η ιστορικός ερευνήτρια Hannah Arendt, ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, όντας βαφτισμένος Εβραίος, ξαφνικά θυμήθηκε στην ενηλικίωση του ότι ήταν περισσότερο Σημίτης παρά Άγγλος. Και ότι όλοι οι “Σημίτες”, κατά τη γνώμη του, ήταν άξιοι του τίτλου του αριστοκράτη μια και είναι “αριστοκράτες από τη φύση τους”. Ο Ντισραέλι, όπως γράφει η Άρεντ, ήταν «ο πρώτος ιδεολόγος που τόλμησε να αντικαταστήσει τη λέξη “θεός” με τη λέξη “αίμα”. “Η φυλή είναι το παν και η βάση της είναι το αίμα”, “όλα είναι φυλή. Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια”. “Το φυλετικό ζήτημα είναι το κλειδί της παγκόσμιας ιστορίας” — αυτές ήταν οι βασικές θέσεις του Βρετανού Πρωθυπουργού Ντισραέλι.
Ωστόσο, στα νησιά της ομιχλώδους Αλβιώνος, σύμφωνα με τον Ντισραέλι, οι Εβραίοι & οι Αγγλοσάξονες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Αντίθετα, θα πρέπει από κοινού να συνεργαστούν για να εκπληρώσουν την ιστορική τους αποστολή, δηλαδή να επιτύχουν την παγκόσμια κυριαρχία. – Γιατί δεν υπάρχει τίποτα να χωρίσουν; – Ναι, γιατί οι περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, θεωρούνται οι απόγονοι των δύο φυλών που εκδιώχθηκαν από την Ιουδαία (το Νότιο βασίλειο του Ισραήλ), και οι Αγγλοσάξονες είναι οι απόγονοι των υπόλοιπων δέκα χαμένων φυλών (αυτοί που εκδιώχθηκαν από το Βόρειο βασίλειο Ισραήλ). Επομένως, και οι 12 φυλές βρέθηκαν επιτέλους, και ενωμένες έχουν σαν «θεϊκή» αποστολή, την κατάκτηση της παγκόσμιας εξουσίας, εγκαθιδρύοντας μια Παγκόσμια Κυβέρνηση, με επικεφαλής έναν στιβαρό αλλά χαρισματικό ηγέτη, τον Μεσσία. Η Πόλη του Λονδίνου (City of London) — η συνοικία όπου εδρεύουν οι μεγαλύτεροι Βρετανικοί και διεθνείς τράπεζες — είναι ένα ζωντανό σύμβολο αυτής της ενότητας των απογόνων των δώδεκα φυλών του Ισραήλ (των 12 γιών του Ιακώβ, που ήταν γιος του Ισαάκ και εγγονός του Αβραάμ). Ακόμη και σήμερα πολλοί σύγχρονοι Αγγλοσάξονες συμμερίζονται την άποψη του Ντισραέλι και επομένως, πιστεύουν ότι είναι πιο ακριβές & σωστό να χρησιμοποιείται ο όρος “Αγγλο-Εβραϊκός κόσμος” αντί του όρου “Αγγλοσαξονικός κόσμος”.
Ο Βρετανο-Ισραηλιτισμός είναι η ιδεολογία του ρατσισμού στην πιο καθαρή μορφή του, πάνω στα θεμέλια της οποίας κτίστηκε ολόκληρη η Βρετανική Αυτοκρατορία, στην οποία «ο ήλιος δεν έδυε ποτέ». Στη βάση αυτής της Αγγλοσαξονικής ιδεολογίας του ρατσισμού, αργότερα θα γεννηθεί και ο Βρετανικός φασισμός (εμφανίστηκε μάλιστα νωρίτερα από τις Ιταλικές και Γερμανικές εκδοχές του). Και τότε η Βρετανική ιδεολογία του ρατσισμού θα μεταφυτευτεί στη Γερμανία και θα λάβει τη μορφή του Εθνικοσοσιαλισμού του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ (όπου ο ρόλος των υπεράνθρωπων ανατίθεται στους λεγόμενους “Άριους”) & στην Ιταλία μεταφυτεύθηκε σε πιο ήπια μορφή, με τον Φασισμό του Μουσουλίνι.
Μια αρκετά περιεκτική περιγραφή αυτής της ιστορίας και της ιδεολογίας του Βρετανο-Ισραηλιτισμού παρέχεται από την ακόλουθη πηγή: William H. Brackney. Ιστορικό Λεξικό του Ριζοσπαστικού Χριστιανισμού (William Brackney. Historical Dictionary of Radical Christianity).
Τον 20ο αιώνα, ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων με θέμα του Βρετανο-Ισραηλιτισμού συνέχισε να εκδίδεται στην Αγγλία, καθώς και σε άλλες χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ο πιο γνωστός συγγραφέας του Βρετανο-Ισραηλιτισμού είναι ο Αλεξάντερ Τζέιμς Φέρις (Alexander James Ferris) οποίος ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός στο να γράφει το ένα βιβλίο πίσω από άλλο. Θα αναφέρω τα πιο σημαντικά:
■ Ο Αρμαγεδδών είναι προ των Πυλών (1933)
■ Βρετανική-Ισραηλινή Διδασκαλία σχετικά με τα “Σημεία Σημάδια του Τέλους της Εποχής που Πλησιάζει” (1933)
■ Γιατί οι Βρετανοί είναι το Ισραήλ: Εννέα συναρπαστικά γεγονότα που αποδεικνύουν ότι οι Αγγλοσάξονες αντιπροσωπεύουν τον Οίκο του Ισραήλ της Αγίας Γραφή, (1934)
■ Βρετανική-Ισραηλινή διδασκαλία σχετικά με τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας (1934)
■ Ο Αιώνιος Θρόνος του Δαβίδ (1935)
■ Η Μεγάλη Πυραμίδα: Μια Απλή Εξήγηση του θεϊκού Μηνύματος της Μεγάλης Πυραμίδας στην Αγγλοσαξονική Φυλή (1935)
■ Όταν η Ρωσία Βομβάρδισε την Γερμανία (1940) το οποίο πούλησε πάνω από 60.000 αντίτυπα
■ Η Στέψη και ο Θρόνος του Δαβίδ (1940)
■ Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ εκπροσωπούνται ως Ισραήλ. Η Νέα Τάξη (η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ Αποκαλύφθηκαν ως Ισραήλ (1941)
■ Όταν η Ρωσία εισβάλλει στην Παλαιστίνη (1945)
■ Είναι η Παλαιστίνη ανήκει στους Εβραίους ή στους Άραβες (1946)
Πολλά από αυτά που θέλει να πει ο προκλητικά φανατικός οπαδός του Βρετανο-Ισραηλιτισμού γίνονται φανερά ακόμη και από του τίτλους των βιβλίων που έγραψε. Επαινεί τη Βρετανική βασιλική οικογένεια με κάθε δυνατό τρόπο ως κληρονόμο του βασιλιά Δαβίδ. Μιλάει για τις Ισραηλιτικές ρίζες των Βρετανών, κάτι που τους καθιστά τον “εκλεκτό λαό του Θεού” που προορίζεται να κυριαρχήσει σε όλο τον πλανήτη. Ο ίδιος, αναφερόμενος στην Αποκάλυψη, είναι σίγουρος για την επικείμενη κατάρρευση αυτού του “αμαρτωλού” κόσμου και μετά από αυτή την κατάρρευση θα έρθει και θα εγκατασταθεί η παγκόσμια εξουσία του Βρετανικού Στέμματος για μια χιλιετία (Βρετανικός Χιλιασμός). Τελικά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι «εκλεκτοί του Θεού» δεν ζουν μόνο στα ομιχλώδη νησιά της Γηραιάς Αλβιώνας, αλλά υπάρχουν και σε άλλες χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και μάλιστα είναι ιδιαίτερα πολλοί στον Νέο Κόσμο, την Αμερική.
Ο σύγχρονος του ο βαθυστόχαστος Άγγλος συγγραφέας ο Τζορτζ Όργουελ άσκησε αρνητική κριτική στα βιβλία του και χαρακτήρισε τον Φέρις «μισό-τρελό θρησκευτικό πατριώτη». Όπως είναι ολοφάνερο τα βασικά δόγματα του Βρετανο-Ισραηλισμού είναι τελείως αντιεπιστημονικά & ανυπόστατα και έχουν καταρριφθεί από την επιστημονική έρευνα εθνολογικά, γενετικά, και γλωσσολογικά. [Βλέπε σχετικό λήμμα «British Israelism» στην διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια. Επομένως, αποτελούν σκέτη προπαγάνδα. https://en.wikipedia.org/wiki/British_Israelism]
Πριν από περίπου 400 χρόνια, 30.000 «χαρισματικοί» Πουριτανοί Προτεστάντες εγκαταστάθηκαν στις ακτές της ΗΠΑ την λεγόμενη τότε Νέα Αγγλία με στόχο να δημιουργήσουν μια θεοκρατική κοινωνία, την οποία ονειρεύονταν. Πουριτανοί, Βαπτιστές, Μεθοδιστές και άλλοι θρησκευτικά φανατισμένοι Βρετανοί άποικοι εξόντωσαν ανελέητα τους ντόπιους Ιθαγενείς Αμερικανούς Ινδιάνους, οι οποίοι είναι μόνοι γνήσιοι Αμερικανοί. Ο αποικισμός του Νέου Κόσμου από τους Βρετανούς διήρκεσε περισσότερο από δύο αιώνες. Υπήρχαν, φυσικά, άποικοι όχι μόνο από τα νησιά της Ομιχλώδους Αλβιώνας, αλλά και από την ηπειρωτική Ευρώπη — από την Γαλλία, την Ολλανδία, την Ελβετία, την Γερμανία, το Βέλγιο κ.λπ. Παρ’ όλα αυτά, η ραχοκοκαλιά του Αμερικανικού κράτους αποτελείτο από αυτούς «χαρισματικούς» Πουριτανούς μετανάστες από όλη τη Βρετανία (Αγγλία, Ουαλία, Σκωτία, Ιρλανδία).
(επάνω) —Είμαι ο «περιούσιος», ο «εκλεκτός» λαός του Θεού ρε βρωμερά… (ανθρωποκτήνη) Γκόιμ
(κάτω) —Και υποτίθεται ότι πρέπει να πεθάνουμε γι’ αυτόν τον τύπο;
Ο Προτεσταντισμός τους με μια πινελιά Βρετανο-Ισραηλιτισμού έγινε η κυρίαρχη ιδεολογία στον Νέο Κόσμο. Αν δεν λάβουμε υπόψη αυτή την ιδεολογική-θρησκευτική βάση της Αμερικής, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την σημερινή Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ. Μόνο αν κατανοήσουμε αυτό το ιστορικό-ιδεολογικό υπόβαθρο αυτής την αόρατης συμπαγούς ενότητας των ΗΠΑ και της Βρετανίας, η οποία αποτελεί έναν ενιαίο Αγγλοσαξονικό κόσμο, που στρατιωτικά εκφράζεται με την Συμμαχία του ΝΑΤΟ, μόνο τότε μπορούμε να κατανοήσουμε το γιατί οι Αγγλοσάξονες έχουν βάλει σαν σκοπό να υποτάξουν όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
ΠΗΓΗ: https://katehon.com/ru/article/anglosaksonskiy-mir-pretenduet-na-rol-bolshogo-izrailya
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
