Πολλές «αρμόδιες» εισηγήσεις και συζητήσεις έχουμε ακούσει και διαβάσει γύρω από το θέμα «ποιοί ανήκουν ή όχι» στην Ορθόδοξη = Καθολική Εκκλησία, ως βασική στάση του Συμβόλου της Πίστεως, στο οποίο διατυπώνεται με ακρίβεια και καθαρότητα, χωρίς διφορούμενες εκφράσεις, η λογική και το νόημα της αληθινής Εκκλησίας∙ να θυμηθούμε την πίστη «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν».
Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, σήμερα, για την γνώση και τη συνείδηση, για το πνευματικό νόημα του εκκλησιολογικού επιπέδου «ανήκω στην Ορθόδοξη Εκκλησία».
Η σοβαρότητα της κρίσης με την εισβολή του αιρετικού οικουμενισμού στην Εκκλησία, οφείλεται (σ’ ένα βαθμό) και στην έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το νόημα-απάντηση στο ερώτημα «Πότε ανήκω στην Ορθόδοξη Εκκλησία;»
Πολλοί πιστοί είναι βυθισμένοι σ’ αυτή την έλλειψη σαφήνειας, που καλλιεργούν οι οικουμενιστές επίσκοποι και τα οικουμενιστικά μοναστήρια στην περιοχή τους.
Ο Μ. Αθανάσιος διατυπώνει την σωτήρια σαφήνεια, με την οποία ανυψώθηκαν (διαχρονικά) εις δόξαν και εύκλειαν οι Ορθόδοξες (κατά τόπους) Εκκλησίες.
Εις τον «Κατά Αρειανών-Α΄ λόγον» του μεγάλου Πατρός, διαβάζουμε: «Πως τοίνυν Χριστιανοί, οι μή Χριστιανοί, αλλ’ Αρειομανίται; Ή πως της καθολικής εκκλησίας εισίν οι την αποστολικήν αποτιναξάμενοι πίστιν και καινών κακών εφευρεταί γενόμενοι, οι τα μεν των θείων Γραφών λόγια καταλείψαντες, τας δε Θαλίας Αρείου σοφίαν καινήν ονομάζοντες;
Εικότως τούτο λέγοντες, καινήν γάρ αίρεσιν απαγγέλλουσι».
Μετάφραση – ερμηνεία
«Πώς είναι λοιπόν Χριστιανοί αυτοί που δεν είναι Χριστιανοί αλλ’ Αρειομανίται; Ή πως ανήκουν εις την καθολικήν Εκκλησίαν αυτοί που απετίναξαν την αποστολικήν πίστιν και επενόησαν καινούργια κακά, του εγκατέλειψαν τα λόγια των θείων Γραφών και ονομάζουν τας Θαλίας του Αρείου νέαν σοφίαν; Και ορθώς λέγουν τουλάχιστον το τελευταίον, διότι κηρύττουν καινοφανή αίρεσιν».
Διευκρίνηση: Στον 2ο τόμο (Μ. Αθανασίου)-Ε.Π.Ε., στην εισαγωγή διαβάζουμε ότι η Θαλία είναι σύγγραμμα του Αρείου, το οποίο περιέχει την αρειανική διδασκαλία∙ διδασκαλία που έχει καταδικάσει η Α’ Οικουμενική Σύνοδος.
Στην ομιλία του ο Μ. Αθανάσιος διασώζει μερικά χωρία.
Ο τίτλος Θαλία σημαίνει συμπόσιον, που έχει ποιητικό ύφος και μέλος.
Ας διαβάσουν το κείμενο της ομιλίας του Μ. Αθανασίου οι κληρικοί, οι μοναχοί και οι μοναχές∙ οι κυρίες και οι λαϊκοί, που συνηθίζουν να εκδηλώνουν την εκτίμησή τους στον ένα ή στον άλλο ονομαστό “γέροντα” εις βάρος της αλήθειας.
Δεν διαγράφουμε τους πνευματικούς-γέροντες, που εκδηλώνουν φανερά την εκκλησιολογική αγωνία τους (με ηρωισμό), λόγω της οικουμενιστικής επικράτειας του Σατανά.
Τώρα που ο κόσμος προοδεύει τεχνολογικά (ακατάσχετα), ενώ οπισθοδρομεί πνευματικά, χρειάζεται (θα το αποδείξουμε) η εκκλησιολογική-θεολογική θεμελίωση του Μ. Αθανασίου, – για τρεις κυρίως λόγους – προκειμένου να βιώσουμε – εκδηλώσουμε αντίδραση ορθή στην επιβολή του οικουμενισμού, τον οποίο με απάθεια (γενικά) δέχεται, ως «εκκλησιολογικές» αλυσίδες, το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Ο πρώτος λόγος είναι η πνευματική μοιχεία που αυξάνει, σήμερα, την ένταση της αιρέσεως στις συνειδήσεις των πιστών.
Η περιφρόνηση της διαχρονικής Ορθοδοξίας και ο «έρωτας» προς τις αποφάσεις (και τις συνοδικές-Κρήτη 2016) της αιρέσεως, συνιστά πνευματική μοιχεία, την οποία τόσο ήλεγξε ο προφήτης Ωσηέ:
«Πάντες μοιχεύοντες, ως καί κλίβανος καιόμενος (Ωσ. 7,4).
«Όσο αξίζει μια σελίδα από το Ευαγγέλιο (Γραφή), δεν αξίζουν τόμοι ολόκληροι, βιβλιοθήκες ολόκληρες ανθρωπίνης σκέψεως» (π. Αυγουστίνος Καντιώτης).
Ο Δεύτερος λόγος είναι να στερεωθούμε πάνω στο χείλος του γκρεμού∙ να πάρουμε δηλ. δύναμη για επιστροφή στην Ορθόδοξη εκκλησιολογία – συνείδηση. Στο πνευματικό επίπεδο ισχύει και ο εξής πνευματικός νόμος:
«Ώσπερ εγένετο η διάνοια υμών εις το πλανηθήναι του Θεού, δεκαπλασιάσατε επιστραφέντες ζητήσαι Αυτόν» (Βαρουχ 4, 28)∙ δηλ. είχατε προθυμία προς την αμαρτία – πλάνη μια φορά; τώρα να έχετε προθυμία (προς επανόρθωση) για την αλήθεια δέκα φορές!
Η συνείδηση της ανάγκης απαλλαγής από τον οικουμενισμό, επιβάλλει (τώρα) πολλαπλές προσπάθειες προς εκδίωξή του.
Τρίτος λόγος είναι ο μετεωρισμός πολλών επισκόπων (και πιστών) στις απανεμιές του Συγκρητισμού. Οι υπνωμένες συνειδήσεις με «ανύπτοτη μακαριότητα» τρέφονται στις δαιμονικές συμπροσευχές που επιβάλλει η πανθρησκεία.
Στην εποχή του προφήτου Σοφονία η επίδραση των γειτονικών ειδωλολατρικών λαών πάνω στους Ιουδαίους ήτο μεγάλη∙ αναμίγνυαν (οι Ισραηλίτες) στην λατρεία του αληθινού Θεού και ειδωλολατρικά στοιχεία.
«Ό,τι αναφέρεται και περιγράφεται μέσα στο βιβλίο του Σοφονία για το είδος της θρησκευτικότητος των Ιουδαίων είναι συγκρητισμός» (π.Αυγουστίνος Καντιώτης).
Υπογραμμίζει ο Σοφονίας την απόφαση – εντολή του Θεού:
«Και έσται εν τη ημέρᾳ εκείνῃ εξερευνήσω την Ιερουσαλὴμ μετὰ λύχνου» (Σοφον. 1, 12). Λυχνάρι ο νόμος του Θεού, μα και λυχνάρι ο προφήτης Σοφονίας, γι’ αυτό και στη βυζαντινή αγιογραφία ο προφήτης ζωγραφίζεται κρατώντας στο χέρι του ένα λυχνάρι (ελέγχου) της θρησκευτικής, ηθικής και κοινωνικής ζωής των Ιουδαίων.
Η έκπτωση από την Ορθόδοξη Εκκλησία των αιρετικών οικουμενιστών είναι φαινόμενο θλιβερό, που το φωτίζει άπλετα ο λύχνος του Σοφονία. Η δρασκελιά μέσα στον βάλτο του οικουμενισμού σε βουλιάζει. Σωστική στέγνα είναι και τα λόγια του Μ. Αθανασίου:
«Πως τοίνυν Χριστιανοί, οι μή Χριστιανοί, αλλ’ Αρειομανίται; Ή πως της καθολικής εκκλησίας εισίν οι την αποστολικήν αποτιναξάμενοι πίστιν και καινών κακών εφευρεταί γενόμενοι, οι τα μεν των θείων Γραφών λόγια καταλείψαντες, τας δε Θαλίας Αρείου σοφίαν καινήν ονομάζοντες;».
Τη θέση του Μ. Αθανασίου προσυπογράφουν με πολλή θέρμη (στη διδασκαλία τους) και ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Σχόλιο: Υπάρχουν εφημερίδες (και στο Βόλο) που δεν δημοσιεύουν (πια) αντι-οικουμενιστικά άρθρα, μή σκεπτόμενες, ότι ποτέ καμμιά λογοκρισία δεν ωφελεί μακροπρόθεσμα ενώπιον του Θεού.
Κρύβουν τη φωνή των Πατέρων, νομίζοντας πως έτσι καταστέλλουν τη φωνή της αλήθειας.
Η επιπόλαιη μεγαλαυχία των οικουμενιστικών επισκόπων νομίζει πως έχει κερδίσει το παιχνίδι, γι’ αυτό απομακρύνουν (σχεδόν ανενόχλητοι) και τον τίμιο Σταυρό από την Αγία Τράπεζα.
Η εκκλησιαστική Ιστορία, όμως, μας έχει διδάξει (κατηγορηματικά) ποια είναι η κατάληξη των αιρετικών και των αιρέσεων.
Παράλληλα, όσο περισσότερο εμβαθύνουμε στα λόγια του Μ. Αθανασίου, τόσο προβάλλει η αλήθεια, η ακρίβεια, ότι οι οικουμενιστές είναι εκτός Εκκλησίας!
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
